The Rat Chronicles

Er heerst een heleboel misverstanden over wat Jan Modaal wel eens verkeerdelijk de rat noemt. De eerste misvatting is dat er überhaupt zoiets bestaat als de rat. Er zijn namelijk verschillende soorten ratten, en bij niet eens zo geweldig grondige inspectie kan je niet anders dan concluderen dat deze verschillende soorten vaker weinig dan erg veel met elkaar gemeenschappelijk hebben. Zo is er:

1. De rat;
2. De rat die op een feestje weigert iets anders dan bier, wijn, cola of cola light te schenken;
3. De rat die vriend en vijand verraadt, het schip ontvlucht en andere horizonten gaat verkennen;
4. De rat die wellicht helemaal geen rat is, maar desondanks toch in uw kelder woont.

Bordeel Blijde Inkomst zit met een rat in de kelder. Ze is zeker zo groot! Of toch minstens zo groot. Om eerlijk te zijn zou het ook een muis kunnen zijn. Of een cavia of zo. Het probleem is dat we eigenlijk maar één ooggetuigenis hebben, of twee of heel misschien zelfs drie. En met alle respect, maar de eerste ooggetuige is nu niet bepaald wat ik de meest betrouwbare persoon op aarde zou noemen. Ten eerste: zijn naam is Merde (1). Ten tweede: op sommige vlakken is hij gewoon een meisje, bijvoorbeeld wanneer het beesten in de kelder betreft. Ik bedoel maar: hij ging nog net niet gillend bovenop een stoel staan (in plaats daarvan nam hij de trap tot op de eerste verdieping, wat inderdaad een veel intelligentere, zij het niet erg probleemoplossingsgerichte handelswijze is). Volgens hem zat er dus een gigantische rat in de kelder met een al even gigantische staart. Het is op dit moment misschien niet oninteressant om even te vermelden dat in dit bordeel de keuken en een van de douches zich in de kelder bevinden. Mja, ik vind het ook hilarisch.

Toen een van onze dames (2) dit te horen kreeg, ongeveer een halve seconde nadat Merde zijn beruchte ontdekking deed, stuurde ze er de Kotchinees op af. Hij dus naar de kelder, na vijf seconden teruggekeerd, roepende: "Oh my God, there's five of them!" Achteraf zei hij wel dat hij een grapje maakte, dus telt dit niet helemaal mee als getuigenis, maar de dame vond dit toch alarmerend genoeg om ondergetekende ook op verkenning uit te sturen. Ondergetekende dus naar de kelder. Geen kat te zien natuurlijk. Rat, bedoel ik. Maar u kent de vrouwen: alarmerende berichten bezitten nu eenmaal meer inherente geloofwaardigheid dan geruststellende. Het mag dan ook niet verbazen dat de dame in kwestie door mijn verslag alles behalve gerust gesteld was. Een minuutje later volgde dan deze korte conversatie tussen twee andere residenten:
"Hé, maar de deur van de kelder is dicht!"
"Ha ja, dat zal die rat dan gedaan hebben."

En toen was het hek helemaal van de dam. Probeer zo'n dame maar eens diets te maken dat de rat in kwestie hoogst waarschijnlijk een mythe is, en dat het, moest het geen mythe zijn, hoogst onwaarschijnlijk is dat ze het tien minuten volhoudt in de toxische ruimte die wij enigszins eufemistisch 'het berghok in de kelder' noemen.

Over die andere soorten ratten kan ik kort zijn. Bent u ooit al naar een feestje of receptie, noem het hoe u wilt, geweest waar ze uitsluitend bier (naar verluidt zelfs van inferieure kwaliteit), goedkope wijn en twee variaties cola serveren? Ondergetekende wel. Een regelrechte schande is het! Een blamage! Een vlek op des fatsoens blazoen! Een aanfluiting! De absurditeit zelve!

En nee, Mormaz, Antwerpen zal je niet gelukkig maken (3).

Getekend,
Markus

(1) Geloof het of niet, maar deze naam bewijst dat ik een genie ben.
(2) Er resideren geen hoeren in Bordeel Blijde Inkomst, laat staan straatmadeliefjes. Wij hebben uitsluitend dames. Het verschil: onze dames zijn niet goedkoop.
(3) Geintje. We gaan je missen, maat!

UPDATE: Er schijnt nog een vijfde soort rat te bestaan, namelijk de Midden-Oosterse, maar mijn naam is Haas.

Niet met vrouwelijke ledematen gooien!

Mijn fanbasis blijkt groter dan verwacht. 10 man groter, ruw geschat. Dat komt ervan als je met je weblog te koop loopt op sociale netwerksites. Blijkbaar draagt Marjolein tegenwoordig met trots de bijnaam Traphalslet en blijkbaar wilt zowat de hele kotpopulatie dat ik onze avonturen hier blijf publiceren. Welnu, dames en heren, dat moet Marjolein er maar voor zorgen dat ik stof heb om over te schrijven, nietwaar? Traphalflirten en zo? Trouwens, ik heb gisteren een aantal nieuwe kotgenotes ontmoet; die mogen ook altijd eens komen traphalflirten, amai. We zitten dan wel met Mo Bravin opgescheept, maar dat blijkt dus slechts de keerzijde van de medaille te zijn.

Ik moet hier even iets rechtzetten. Wat men u ook probeert wijs te maken: ik ben geen door porno geobsedeerde geilaard. Ik weet dat er mensen - nee wacht, meisjes - rondlopen die dat zouden kunnen denken, de een met al wat meer redenen dan de ander, maar echt, u moet mij geloven, dat is niet waar. Tenzij u bereid bent aan te nemen dat alle jongens door porno geobsedeerde geilaards zijn. Of dat waar is of niet laat ik in het midden, maar in elk geval: bij mij is het niet erger dan bij anderen. En ik heb geen lief, dus bij mij is het nog aanvaardbaar. Jawel, dames, ook uw levenspartner kijkt. En trouwens, ik ben gisteren nog een meisje tegengekomen dat er openlijk voor uitkwam dat zij ook naar porno kijkt. Dus als pornografie als een signaal van moreel verderf moet gelden zijn jullie geen greintje beter dan wij! Het verschil tussen mij en de meeste andere heren is dat ik daar niet over ga chocomoussen. Bijvoorbeeld: als je aan mij vraagt of ik zo uit het hoofd een pornosite kan opnoemen, krijg je er direct vijf, terwijl andere jongens een beetje beschaamd zouden mompelen of zelfs staalhard liegen. Maar we hebben eens een steekproef gedaan op kot, en uiteraard konden ze er allemaal minstens één opnoemen (want zodra er iemand anders voor uitkomt, zijn ze ineens allemaal experts natuurlijk. Maar zoals Moeshi gisteren nog zei: slechts één pornosite kennen is echt wel zielig). Iemand noemde zelfs spontaan de films Pirates XXX en Pirates 2: Stagnetti's Revenge, tot volslagen verbijstering van de aanwezige dames, die dachten dat ik wel de enige zou zijn die zulke ondingen kent (een half jaar geleden hebben we op kot een gelijksoortig traphalgesprek gehad en het had niet veel gescheeld of ons huis was omgedoopt tot Bordeel Blijde Inkomst).

En dan nu: het vervolg van het experiment. Veel... plezier.

9 - 6 - 2003
Eerst en vooral:
-NOG 19
-NOG 9
-NOG 11
-NOG 15
=> alles zit onder de 20! Bangelijk gewoon! En ik heb Fys. al geleerd! Ik ben echt goe. Maar de computer is kapot :-( Allez, nu issem bekan terug in orde, maar heel't wekend was hem wel kaput.
Pem pem pem... morge Latijn se... dan zijn we daar ook weeral vanaf...
Tchch... ik kan echt ni wachte tot de exames gedaan zijn he! Die laatste week ga zò cool - nee wacht - ga zo'n knettergekke-crazy-coole sunshine week zijn hè (1)! Maar ik ga nu afronde. En hope da'k sebiet op de compu kan! Sjaludos! (2)
XXX

10 - 6 - 2003
dus:
-NOG 18
-NOG 8
-NOG 10
-NOG 14
JA HOE! Computer gemaakt. Kristine-kwestie opgelost (3). Exame was gemakkelijk. Linda was ni boos. S is zo knap.
Aaahh, 't leven is mooi! Om één of andere reden is 't leven mooi! (4)
Doei!
xxx

Noten:
(1) Dat komt uit een of ander marginaal liedje dat toentertijd een hit was. Van de Ketnetband of zo.
(2) Compu? Sjaludos? Ik heb medelijden met Laura, als ze dat allemaal heeft moeten lezen.
(3) Toen wist ik nog niet dat ze overal was gaan vertellen dat wij een koppel waren.
(4) zie noot 2.

... en als u dacht dat dit al hilarisch was: volgende keer wordt het nog beter, echt waar.

Een oplettende lezeres vertelde mij dat er in mijn vorige bijdrage een dt-fout stond. Zijn er zo nog mensen? Want eerlijk gezegd: ik heb geen idee waar ze het over had.

Meer onthullingen over de geheimen van het mannelijk geslacht (in de ruime zin van het woord) in een volgende bijdrage, vooropgesteld dat ik het niet vergeet.

Getekend,
Markus

The Decline and Fall of the Emo Empire.

Ondertitel: Ik win. Moeshi heeft al zo'n drie maanden niet meer geblogd. Nu geef ik toe dat het hier ook bepaald geen hoogtijdagen zijn op het vlak van bijdragen posten, maar kom, laat ons niet melken. Blogo ergo vinco.

Maar daar ging het niet over. Gaat, bedoel ik. Het gaat om Marjolein. Lang geleden dat we het nog over haar gehad hebben, hè? Tja, tijdens de vakantie zie ik haar natuurlijk niet, vandaar. Nu is het academiejaar weer min of meer begonnen en durft ze alweer eens door de gang te dartelen. Zondagavond was het al van dat. Dartel dartel, klop klop. "We houden een feestje in de keuken vanavond want we hebben nog een paar flessen Martini die opmoeten! Kom je ook, allerliefste Markus?" Dartel dartel, vlei vlei. Oké, zo ging het misschien niet helemaal, maar de boodschap kwam over. Nu had ik op dat moment net bezoek van het meisje van de drummer van de band en een naar eigen zeggen onvriendelijk sujet, en die vond ik op dat moment iets belangrijker dan drie flessen Martini. Want als er iets is waarmee je mij niet naar een feestje lokt, zijn het wel drie flessen Martini (jawel, er zijn grenzen aan mijn M-fetisj). Na een tijdje moest het meisje van de drummer van de band helaas weer weg (ze leert het nog wel hoor, ze zit nog maar in het eerste jaar. Psychologie. Dus ja.) en ben ik met het onvriendelijke sujet naar de overkant van 't straat gegaan, zijnde Fakbar SLetteren. Ik was echter nog vrij moe van een weekje Duitsland (1)(in Dachau zeker Barak X eens gaan checken, luitjes), dus ben ik al vrij vroeg in mijn bed gekropen. Toen ik de voordeur opende (de dakroute heeft geen zin als je aan de overkant van 't straat moet zijn, of wel soms?) hoorde ik dat de drie flessen Martini misschien nog niet leeg waren, maar toch al in een vrij verre staat van niet zijn verkeerden. Wat bleek nu achteraf? De kotgenoten zijn na de Martini ook nog naar de Fak afgezakt en wat heeft madam daar gedaan? Gemuild verdomme! Gesmost, gebekt, een toeng gedraaid! French kissing all over the place! Eerst binnen, daarna naar buiten gegaan en rustig verder gedaan. Praktisch onder mijn raam! Bij mij moet ze niet meer afkomen hoor. Ge moogt ze hebben.

Iets anders nu. Een of andere pipo heeft ooit eens in de Sunday Times geschreven dat "The world is divided into those who have read The Hobbit and The Lord Of The Rings and those who are going to read them." (2) Welnu, de wereld lijkt tegenwoordig verdeeld te zijn tussen wie Inglorious Basterds al gezien hebben en al de rest. En dat is niet het enige. Het is mij opgevallen dat wie hem al gezien heeft bijzonder neerbuigend is tegenover al de rest. Ofwel krijg je verontwaardigde of ongelovige reacties, ofwel word je vierkant in je gezicht uitgelachen. Welja dudes, als jullie allemaal gaan kijken op een moment dat ik niet kan, wat verwacht je dan? Ik krijg al enorm veel goesting om uit protest niet te gaan kijken, maar toegegeven, ik wil 'm toch wel graag zien, dus een punt maken zal ook wel niet lukken. Het leven van een student is een triest leven. (3)

Mo Bravin heeft ontdekt dat hij bij mij op kot zit. Damn. Mo Bravin heeft vorig jaar praktisch in de Fak gewoond en is nu bij ons op kot ingetrokken omdat hij er rotsvast van overtuigd is dat hij dan gemakkelijker eens naar zijn kot zal gaan in plaats van te blijven plakken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

O ja, dat experiment van de vorige keer. Ik ben natuurlijk het Muppetschriftje thuis vergeten, dus daar zult u nog even op moeten wachten. Mijn excuses.

Getekend,
Markus


(1) Alwaar het mij nog maar eens is opgevallen dat er iets fundamenteel mis is met de communicatievaardigheden van het menselijk geslacht. Of ons geheugen. We waren daar met z'n tienen en ik heb daar zeker 20 keer mogen zeggen waarover mijn masterproef gaat en naar wie ik die brief aan het schrijven was.
(2) Persoonlijk denk ik dat de wereld verdeeld is tussen zij die The Lord of the Rings de hemel in prijzen en zij die een IQ boven de 70 hebben, maar dit ter zijde. Let wel: over De Hobbit heb ik niks gezegd. Geen kwaad woord over De Hobbit.
(3) We zijn anderhalve dag in het academiejaar en ik heb nog geen lessen gehad en nu al de eerste fatalistische uitspraak. Hoezee!

Max is mad, ofwel The Muppet Show

Ik heb een tijdje geleden de Mad Maxtrilogie gekocht en enkele dagen geleden het eerste deel ervan bekeken. Ja hallo, wat was me dat zeg. Ik geef toe, ik was verkeerd geïnformeerd. Ik dacht altijd dat Mad Max ging over Mel Gibson die in een post-apocalyptische wereld met een badass auto rondrijdt op zoek naar naft. Even kijken.

Mel Gibson: aanwezig, maar dan in een zo jonge versie dat je hem nauwelijks herkent (behalve op het einde van de film, waarover later meer). Niet dat ik een fan ben van Mel Gibson hoor, verre van, maar in deze film ziet hij er zo gladjes uit, vat u?

Post-apocalyptische wereld: afwezig, of in elk geval zo summier uitgewerkt of in beeld gebracht dat hij even goed afwezig had kunnen zijn. Akkoord, het speelt zich ook niet in onze maatschappij af, maar post-apocalyptisch is dat allemaal niet hoor.

Op zoek naar naft: afwezig, volstrekt afwezig.

Badass auto: afwezig, behalve op het einde van de film.

Nadien heb ik het eerste kwartier van Mad Max 2 bekeken (nét niet boeiend genoeg om te blijven kijken ondanks het late uur) en wat blijkt? Mijn beeld van Mad Max gaat eigenlijk over Mad Max 2 (en mogelijks ook deel 3: een evil Tina Turner lijkt mij aardig post-apocalyptisch). Dju toch!

Mad Max was ook om een andere reden een teleurstelling. Kort gesteld: dat moddert een hele film lang maar wat aan over een volstrekt krankzinnige motorbende en onverantwoordelijke flikken (of wat daarvoor moet doorgaan) en Mel Gibson loopt er ook nog ergens tussen, zonder echt verhaal of opbouw of wat je dan ook zou verwachten. Dan volgt er een stukje horror/thriller van vijf minuutjes en dan, ineens, met nog maar een kwartier te gaan, worden het lief en de kleine van Mel Gibson brutaal overreden door de motorbende, tovert Mel zelf ineens die badass auto tevoorschijn en moordt hij die hele bende uit. And that's how Max became Mad Max. Eindtitels, film gedaan. Wat? Zelfs voor een film uit het jaar 1979 is dat toch wel een beetje te bont, me dunkt. Oeps, euhm, spoiler alert, een alinea terug.

En dan nu, dames en heren, tijd voor alweer een experiment. In mijn eerste post op deze weblog heb ik een schriftje van The Muppet Show vermeld, waar of niet? Daarin hield ik vroeger, geloof het of niet, een dagboek bij. Het dagboek van een puber. Lachen! Dus bij deze het experiment Lach uw jongere zelf uit. Ik ga wat ervan over is hier publiceren (in een vlaag van schaamte heb ik er ooit het grootste deel uitgescheurd, en als ik de rest zo eens herlees kan ik begrijpen waarom). U mag hartelijk meelachen. Het is niet zo veel, hoor. Acht bijdragen of zo. Plus een kort vervolg in een ander schriftje, enkele jaren later. Maar toch. Veel leesplezier! Ik ga wel de namen aanpassen omwille van de privacy en omdat mijn broer meeleest. Hier alvast de twee eerste bijdragen:

5-6-2003
F*CK F*CK F*CK! (1)
Kristine is dus op mij, maar ik ni op haar. Hoe moetik da nu best zegge?
Dees is echt zo klote he! Das een toffe, maar das ook al! Ik zit nog altij me S&A in menne kop... *zucht* errug!
à propos:
-NOG 23
-NOG 10
-NOG 15
-NOG 18 (2)
Morge dus gesc. Da ga wel lukke, denkik. Wij zullen zien!
Bye Bye!
xxxxx (3)


7-6-2003
Gesch. was gemakkelijk. Voor accordeon heb ik 92%! En Latijn is keiweinig, jahoe! Maar verdomme! 't is morge gn chiro! Da's pas errug! (4)
Gistere gaan zwemme met de Mark, Marino, Ken, 'leen en Elke, was keileuk! En Marleen is knap, vooral in bikini ;-) (ik vin die alleen knap, niks meer!)
veur de rest:
-NOG 21
-NOG 9 !
-NOG 13
-NOG 17
Yeah! Wier goed (5), weirdos! Ga hier afronde.
Toedeloe!
xxx

Noten:
(1) Dit is geen censuur, ik heb echt F*CK geschreven.
(2) Voor als u het nog niet doorhad, dit is geschreven in een examenperiode en op die momenten had ik de gewoonte om altijd af te tellen. De eerste 'nog' = aantal dagen tot het laatste examen; de tweede 'nog' = het aantal examens, de derde 'nog' = het aantal dagen tot we met z'n allen naar een van de Matrixfilms gingen kijken en de vierde 'nog' = het aantal dagen tot het feestje van S. S is de S uit S&A
(3) Mijn dagboek was gericht aan mijn ingebeelde tweelingzus Laura, vandaar al die x'en. Ja, ik weet het.
(4) Deze twee zinnen heb ik een jaar later met een stift onderlijnd omdat ik de chiro toen helemaal niet meer zo leuk vond, en ik vond het toch opmerkelijk dat dat in een jaar tijd zo hard kon veranderen. Het lag aan de leiding trouwens. Klootzakken.
(5) We're good

Voorlopige conclusie: dit tijdsdocument bevestigd wat ik stiekem al wist: de adolescenten van tegenwoordig schrijven veel irritanter dan wij in onze tijd. Alleen die 'errug' en die 'wier goed' zijn een beetje... euh... Soit, voor de rest valt het goed mee, toch? Eindklanken weglaten, korte woordjes aan elkaar schrijven, das in plaats van da's of dat is,... Gaat toch nog? Gewoon een beetje spreektaal opgeschreven, niks aan de hand. Maar nu! Nu schrijvén dié pubrz egt lastég xD of zoiets, ik kan het echt niet.

Enfin, ik hoop dat u eens goed heeft kunnen lachen. Stay tuned!

Getekend,
Markus

P.S.: Die Kristine is toen nog overal gaan verkondigen dat wij een koppel waren, terwijl uit dit dagboek duidelijk is dat zulks langs geen kanten klopt. Nadien is ze plots lesbisch geworden. En enige tijd later, toen ze toch nog een jongen aan de haak had kunnen slagen, biseksueel. Reality is stranger than fiction.

Godmother

Na een periode van relatieve eenvoud had markus de laatste dagen te kampen gehad met verwarrende toestanden. Tevoren was het allemaal heel simpel geweest: opstaan, papegaai te eten geven, en vervolgens via de brug naar de echte wereld om zich daar een hele dag vrijwillig te laten opsluiten met een demonische hoeveelheid kennis binnen handbereik. markus hield niet zo van kennis. Handelen, observeren en vervolgens meer handelen was min of meer zijn mantra. Af en toe wilden de heren en dames die de touwtjes in handen hielden echter testen of markus wel voldeed aan de eisen die zij stelden aan de leden van zijn ras, zijnde, ondanks het houten been en dat ene mankerende oog, nog steeds het menselijke. Maar de vorige keer dat dit was gebeurd hadden deze heren en dames hem vriendelijk verzocht van in wat toen de niet al te verre toekomst was nog eens opnieuw te proberen. Vandaar dat hij zich een hele tijd had laten opsluiten in de nabijheid van al die kennis: deze keer wou hij degelijk voorbereid de test afleggen en warempel: het had vrucht afgeworpen, dacht hij.

Sindsdien was het leven voor markus iets minder vanzelfsprekend geworden. Overdag was hij doorgaans zoals gewoonlijk op zijn oude vertrouwde meloen te vinden, maar het leek wel of hij elke avond wel iets te doen had. En dan nog elke avond iets anders. Elke dag weer moest hij de oversteek maken, en dan nog elke dag naar een totaal andere plaats op de wereld. Dat hij elke dag die verdomde ijsbeer moest trotseren was al erg genoeg, maar dan moest hij ook nog eens uitrekenen waar hij wilde dat de brug hem naartoe voerde. Geen eenvoudige klus voor iemand die leeft volgens het motto handelen, observeren, meer handelen. Maar het lukte, zij het niet altijd even goed of 100 percent naar zijn zin. Deze laatste dag was de ergste geweest.

Eerst moest hij nog maar eens een test gaan afleggen. Niet zomaar een test, nee. Hij moest gaan bewijzen dat hij wist hoe hij zijn boterhammen moest smeren. Niet dat hij dat werkelijk moest voordoen, nee, hij moest gewoon laten zien dat hij het wist. Dus had hij zitten vertellen over de verschillende soorten brood en hoe die effect zouden hebben op zijn gemoedstoestand na het verorberen ervan, kreeg hij een aantal meerkeuzevragen over het zoutgehalte van verschillende soorten beleg of het aangewezen aantal kauwbewegingen per hap en werd hem gevraagd wat hij moest doen wanneer hij de chocopot omver zou gooien. markus haatte deze test hartgrondig, maar hij haalde er uiteindelijk wel 48/50 op. Die twee foutjes gingen over de combinatie van bepaalde soorten beleg, wat wel kon en wat niet, maar dat hoeft niet te verwonderen: die avond zou markus nog pickels-chips met andalousesous eten. En het nog lekker vinden ook.

Na de test werd hij terug naar de meloen geroepen voor een diner, dat hij echter snel-snel tot zich moest nemen om vervolgens al even snel-snel terug naar de brug te keren om aldus zijn meter te bezoeken. Op zijn overtocht vroeg markus zich af wat het Engelse woord voor meter was. Bestond er zoiets als Godmother? Iets zei hem dat dat niet helemaal klopte, maar wat het dan wel moest zijn was hem ook een raadsel. Hij had de laatste dagen al een paar keer tegen zichzelf gezegd dat hij haar eigenlijk eens moest gaan bezoeken, maar het was er nooit echt van gekomen, tot op die dag. Enigzins zenuwachtig stond hij voor haar deur en belde aan. De deur ging automatisch open en hij begon de trappen te beklimmen tot de bovenste verdieping.

Zijn meter... ze was... in een fase beland waarover medici het met elkaar eens waren dat je eigenlijk alleen nog maar pijnstillers kon geven en hopen dat de dagen zonder al te veel zorgen voorbij gingen. Ze hadden de laatste maanden vanalles uitgeprobeerd op haar in de hoop dat het iets zou uithalen. markus wist ook niet precies wat en hoe en hoe vaak en hoe veel, maar hij wist wel dat als je allerlei vreemde en tegennatuurlijke dingen ging doen, er steeds meer en meer kans was dat er dan vreemde en tegennatuurlijke en vooral ongewenste dingen gingen gebeuren. En aldus was natuurlijk geschied. Toen hij een week eerder op de meloen was aangekomen na de test (niet de boterhammentest, die daarvoor) hadden zijn ouders hem eerst euforisch verslag laten doen over de test (die immers zeer vlot was verlopen) en hem daarna verteld dat het dan eindelijk zover was, dat er tegennatuurlijke en ongewenste dingen waren gebeurd, dat de medici pijnstillers aanraadden en voor de rest met de handen in het haar zaten.

De andere aanwezigen zeiden dat het die dag veel minder erg was als de vorige, maar markus kon alleen maar vaststellen dat ze geel was. Haar ogen. Haar huid. Zijn meter leek er zich niets van aan te trekken. Ze was gewoon haar opgewekte, rustige, goedlachse zelf. Dat was enerzijds een opluchting (hoewel zijn ouders hem hadden verteld dat ze enkele dagen eerder, toen ze nog andere pijnstillers kreeg die niet zo zeer de pijn stilden als gewoon... geen effect hadden, ook wel rustig maar niet echt opgewekt was geweest) maar anderzijds werd het zo pijnlijk duidelijk wat hij zou missen. Want hij zou haar missen, dat besefte hij nu. Hij hield van zijn meter en hij haatte zichzelf omdat hij dat vrijwel nooit had doen blijken. De laatste (en naar hij zich kon herinneren enige) keer dat hij iets van die strekking had gedaan was enkele maanden eerder geweest toen ze ging trouwen met haar vriendin. De medici hadden toen net gezegd dat ze zouden gaan overschakelen op vreemde en tegennatuurlijke geneesmethoden. Langer wachten om in het huwelijk te treden leek geen zin meer te hebben, hoewel ze nog maar 59 was (en haar vriendin nog een aantal jaren jonger). markus' vader was haar getuige geweest en markus' moeder had markus gezegd dat hij zijn meter een kaartje moest sturen, want om allerlei redenen was de plechtigheid alleen doorgegaan in het bijzijn van de broers, zussen en eventuele partners van die broers en zussen van de beide bruiden. Maar markus vond dat een kaartje sturen maar een mager gebaar was, dus had hij dagen op voorhand haar telefoonnummer opgezocht en die goed bij zich bewaard om op de grote dag zelf te bellen. Daar was hij blij om, want achteraf had men hem verteld dat ze dat heel erg leuk had gevonden.

Klote.

Kijk, mensen: ik ben niet de gemakkelijkste, laat staan de aardigste jongeheer die jullie ooit zullen tegenkomen. Ik klaag. Ik zaag. Ik doe dingen waarvan mensen "dat is typisch jij" zeggen, precies omdat ik weet dat mensen dan "dat is typisch jij" zeggen. Ik doe onnozel over al wat onbelangrijk is en over belangrijke dingen volg ik de mening van de sympathiekste. Wat ik bedoel is: ik verdien het niet dat het leven mij algemeen genomen toelacht, en toch is dat precies wat het doet. Mijn meter verdient dat wel. Zij verdient het, ik krijg het. Als dat de prijs is, dan wil ik het niet. Het leven is een oneerlijke klootzak.

Getekend,
Markus & markus

P.S.: volgende keer een iets luchtiger bericht, beloofd. Tenzij... jeweetwel.

Jesus is the wizard who wants you to lick my lizard

Zegt Hans Teeuwen hè. Ik ben zo niet, ik ben beschaafd. Maar ik vond het wel een geinig zinnetje om als titel te gebruiken. Andere mogelijkheden uit hetzelfde liedje waren "Tell your husband not to worry, I will (censuur) you only once" en "Oh Halleluja, ain't it fine/that the Lord above us wants you to be mine," maar die waren te lang.

In elk geval: w00t! Dat is internerds voor amai mijn sjokkedijzen! En dus: w00t! Ineens heb ik vier volgers. Volgelingen. Volgers. Vier! Van twee daarvan wist ik het al, maar nu heb ik er dus twee bij, en niet de minste, amai. Ik durf zelfs zeggen: Markus gaat internationaal, want de eerste Nederlandse volger is al binnen. Welkom Ys, en ook welkom Liezeke natuurlijk, maar jou zie ik meer in levenden lijve. Om helemaal correct te zijn: jou zie ik überhaupt in levenden lijve. Met Ysgrublaidd heb ik die eer vooralsnog nog (2x nog) niet mogen smaken. Dus in dat opzicht toch iets minder welkom voor jou, Liezeke. Niet dat je bij mij niet welkom bent hè! In tegendeel, van alle mensen die welkom zijn bij mij, sta jij ergens hoog bovenaan. Als er iemand aan mijn deur staat en die vraagt: "Ben ik welkom?" dan is mijn antwoord steevast: "Jawel, maar niet zo welkom als Liezeke!" De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat er nog niemand met die vraag aan mijn deur heeft gestaan, dus het is niet echt een empirisch gestaafde uitspraak die ik daar deed. Maar toch. En wat er nu precies zou gebeuren als jij zélf met die vraag naar mij toe komt weet ik ook niet. "Ben ik welkom?" - "Jawel, maar niet zo welkom als- hé, wacht 's effe..."

Ik zit een beetje met een identiteitscrisis sinds vorige woensdag. Ik kwam aan op kot (voor Ys: mijn kamers) en Marjolein was daar aanwezig (voor meer over Marjolein: klik onderaan deze bijdrage op het woord Marjolein). Ik heb vriendelijk goeiedag gesmurft, maar ze is desondanks geen praatje komen maken. Ik weet dat het me eigenlijk niet zou mogen raken, maar dat doet het toch. En ze was ook niet onthullend gekleed of zo, al kan dat eraan gelegen hebben dat ze niet wist dat ik op kot ging zijn. Dus nu weet ik het even niet zo goed meer... Dat op kot zitten de voorbije halve week was trouwens ook geen sinecure. De kotmadam bleek niet op de hoogte te zijn dat ik in Leuven zou studeren voor mijn tweede zit (achteraf bleek dat dat kwam doordat mijn vader de huur voor augustus niet had betaald). Twee keer bleek, twee keer dat. En dan nog een keer doordat. Wat is er met mijn schrijfstijl aan de hand vandaag? Anyway, ik dus maar snel even naar mijn vader en vervolgens naar de kotmadam gebeld, maar die begon toen te zagen over een kastrol die in de diepvries stond en dat ze daar niet zo content mee was en dat ze niet wist van wie die was (van Munjab natuurlijk, dat konden wij haar zo ook wel vertellen). Kastrol is trouwens het echte Tsjechische woord voor een steelpan, wist u dat? Ik dacht dat Vlamingen de enigen waren die het gebruikten. Afgeleid van het Franse casserole, weet u wel? Maar blijkbaar zijn enkele Franse kolonisten ook in Tsjechië verzeild geraakt. Verzeild geraakt! Ik doe het niet met opzet hoor.*

Munjab is een beetje een viezerik. Of eigenlijk trekt hij zich gewoon niet zo veel aan van regeltjes. Jezus, ik schreef eerst per ongeluk af in plaats van aan. Zo mogen er alleen huurders van onze douches gebruik maken, maar Munjab heeft af en toe eens vrienden over de vloer en die laat hij dan rustig douchen terwijl hij in de keuken rustig een sigaretje rookt. Terwijl de keuken eigenlijk rookvrij terrein is. Op zijn kamer mag hij roken zo veel hij wilt, maar daar hangt wel een rookalarm, dus rookt hij maar in de keuken en bij gebrek aan asbak (wegens de rookvrije status van die ruimte) gebruikt hij dan maar de rubberen stop van de pombak (gootsteen?) om zijn assen in te deponeren. True story. Nu ja, niet dat ik last van hem heb gehad hoor. Die kastrol stond niet in mijn weg. Eigenlijk ook niet in die van de kotmadam, want die moet in principe niet in die diepvries zijn, tenzij om na te kijken of er soms geen kastrollen in staan die daar niet moeten staan.

Die tweede zit ging vlotjes trouwens. Beter dan het rijexamen in ieder geval. Alleen op die ene bijvraag kon ik niet antwoorden: "Vertel mij eens: wat denk jij nu dat er moet gebeuren om de problemen met Brussel op te lossen?" Maar hij wist het zelf ook niet, dus het was niet zo'n probleem.


Getekend,
Markus

* Voor wie 'm niet doorhad: om van Frankrijk naar Tsjechië te reizen heb je helemaal geen boot nodig.

Gesmurft!

Ik moet u nog even inlichten over wat er nu eigenlijk gaande is in de wereld. Ik heb alweer een tijdje niets geschreven en in dat tijdje heb ik zulks namelijk helemaal achterhaald. Of toch tenminste in de Lage landen. Ik weet het, dat is op slag een pak minder spectaculair, maar een mens moet iets doen om de aandacht te trekken, nietwaar? Grappig trouwens: spectaculair is met twee c's, maar spektakel met k's. Sommige beslissingen van de taalunie zijn toch echt een beetje van den hond zijn kloten, nee? Alhoewel het ergens nog wel te verstaan is. Die k's maken het woord immers wel veel flitsender - net zoals dat bij insekt het geval was toen dat nog zo geschreven werd, of aksent. Spektakel is een en al spektakel, als het ware. Het woord spectaculair daarentegen is van zichzelf toch een beetje hautainer, vindt u niet? Het is waarschijnlijk dat Franse tintje. En c's staan nu eenmaal sjieker - nog zo eentje: chique versus sjiek, ik moet geen tweemaal nadenken hoor! Darbij: chiquer, dat is echt arginaal (de M onwaardig).

Nu dan. Wat er dus eigenlijk gaande is in de lage landen: 't is allemaal de schuld van Alva. Als die wat beter zijn best had gedaan, was het hier zo geen soepje geweest en waren wij waarschijnlijk ook pakken belangrijker.

Als u echte, waardevolle informatie van mij had verwacht, spijt het mij u te moeten teleurstellen.

O ja, wat er met de wereld aan de hand is heb ik inmiddels ook door. Ik heb het gevraagd aan Mira, en ze zei:



Een man op TV zegt 'is iedereen mee?'
Een ramp als deze zien we zelden
gezocht: 8 miljard helden

Iemand kucht, een ander zucht
Geen kat heeft iets te melden
Ze komen eraan, de 8 miljard helden

Al kos het stukken van mensen
Ga door
Altijd eerst zien voor ge gelooft

Ge maakt u ni moe, want wa ge ook doet
Het zou zeker niks helpen
Gezegend zijn de 8 miljard helden

Uw ogen dicht, uw oren dicht
Zo'n stilte hoort ge zelden
Ze dromen mee, de 8 miljard helden

Al kost het stukken van mensen
Ga door
Altijd eerst zien voor ge gelooft

De belspeldel wee het antwoord wel
't Was God die gisteren belde
Hij komt eraan met 8 miljard helden

Ik zou het zelf niet beter hebben kunnen smurfen. Dankuwel Mira!

Currently playing: Loesje - The Ramblers

Getekend,
Markus