Opbouwende kritiek voor gevorderden

Beste mevrouw de moeder van Roodkapje,

Amai zeg, dat was me nogal wat he? Van uw dochter? En uw moeder? En die wolf en zo? Ja ja, dikke chance dat Grimm zijn verhaaltjes gecensureerd heeft of het was niet zo vredevol geëindigd! Maar eind goed, al goed, gelukkig.

Euh, neen.

Lookboterkruiden

Ouders. Een nogal miserabel gegeven in onze maatschappij, helaas. O, ik heb het niet over mijn ouders, die zijn heilig. Ook niet over de uwe, die zijn... nu ja, dat zijn uw ouders, daar heb ik geen zaken mee. Of last van. Nee, ik heb het over ouders van kinderen.

De hoofdvogel

Opletten even, nu. Dit is belangrijk. De hoofdvogel. Het summum. Van de hoogste importantie. Voor mij dan toch. Kom, schaar jullie rond het haardvuur en luister naar het grootste avontuur dat nonkel Markus in zijn afwezigheid heeft beleefd!

Land in zicht!

Ja jongens, wat is me dat hier zeg? Ik ga even op reis, horizonten verkennen, de blik verruimen, op zoek naar mezelf, aan artistieke zelfontplooiing doen, wat chocomoussen links en rechts, ik kom terug en wat blijkt? Mijn hofhouding in tranen! De gemeenschap op het randje van de wanhoop! Wat, is er iemand gestorven of zo?

Overdaad schaadt

Er zijn zo van die momenten. Toffe momenten bijvoorbeeld. Als daar zijn: die ene keer dat ik koning speelde en dat nog goed deed ook. Of toen we in Planckendael een minirastalama tegenkwamen in de kinderboerderij. Of toen ik eerder deze week naar een hilarisch mislukt verrassingsfeestje ging (de verrassing was mislukt, niet het feestje). Toffe momenten zijn tof. Daar loopt mijn motor op.

Hoop doet zotten in vreugde leven

Ik zou gezelschap goed kunnen gebruiken nu. En dan bedoel ik niet het soort gezelschap dat mij gewoonlijk omringt. Daarmee bedoel ik de manische, overenthousiaste, lichtjes krankzinnige momenten waaruit mijn sociale leven soms lijkt opgebouwd te zijn. Hoewel sommige van die momenten onbeschrijflijk zijn en superlatieven tekort schieten om ze te beschrijven, is dat niet het gezelschap waar ik nu nood aan heb. Ik snak naar rust. Ik wil gewoon met z'n tweeën in de zetel zitten, naast mekaar. Zonder vastomlijnd gespreksonderwerp. Misschien zelfs zonder conversatie tout court. Gewoon het gezelschap is waar ik naar verlang. Een gedeeld moment. Voor mijn part een in stilzwijgen gehuld moment, waarin de stilte is als een deken om samen onder te kruipen en om ons geborgen in te voelen.

Ik verlang ook naar iets wat volgens mij een erg geïdealiseerd beeld van liefde is. Ik heb iemand nodig om gewoon bij te zijn. Iemand die ik kan vastpakken wanneer ik wil, waarbij ik een stevig potje kan janken als ik wil - en dat wil ik op dit moment meer dan ooit, besef ik. Iemand om momenten zoals hierboven beschreven mee te delen. En iemand om van te houden, intens lief te hebben. Iemand om zonder GPS naar te kunnen terugkeren wanneer ik verdwaald ben. Iemand om onvoorwaardelijk en totaal te aanbidden. Iemand die me weer stevig met beide voeten op de grond kan plaatsen. Iemand die me de kracht geeft om mijn puinhopen op te ruimen.

Dat is waarschijnlijk nogal veel gevraagd, maar je weet maar nooit. Voor hetzelfde geld leest er iemand mee die wilt rechtspringen en roepen: "Hier Markus! Hier ben ik! Dat kan ik allemaal zijn, dat wil ik allemaal zijn!"

Hoop doet zotten in vreugde leven.

Ritmisch staccato met gevoel voor syncopering, allegro ma non troppo (> 120 bpm)

Ik luister naar muziek want ik ben hip en cool
Een dreunende beat geeft mij een goed gevoel
Ik ben hip en ik ben cool en mijn muziek staat luid
Op de bus of op de trein dat maakt me echt niks uit

Techno, drum & bass op lijn 285
Mijn trommelvliezen scheuren en ik vind het prachtig
Van Antwerpen naar Leuven is het eerder house
Een ander genre vind ik hoegenaamd iets flauws

Ik luister al een halfuur naar hetzelfde lied
Kan iemand dit ooit beu zijn? Nee dat snap ik niet
Mijn halte is in zicht, het liedje is nu uit
En die zucht van verlichting
Uit elke richting
Interesseert me geen fluit