Rompman

Zeg nu zelf: dat is toch niet de kop van een lieve, goedlachse, dichtende compromisfiguur? Zie die satanisch gefronste miniwenkbrauwen! Die haren aan weerszijden van zijn hoofd die onmiddellijk doen denken aan groot uitgevallen hoorns die aan zijn voorhoofd ontspruiten! Die krampachtige doch falende poging tot een glimlach! Die staalharde ogen die al het goede in een mens met één blik wegbranden! Die kraag met - I kid you not - ruitjesmotief! Het is uit met de pret, dames en heren. Het einde van de wereld wacht niet tot 2012. We kunnen nog net Kerstmis en nieuwjaar vieren, maar dan zal een nieuw tijdperk van onderdrukking en rampspoed ons deel worden.

Er is één bevolkingsgroep die daar voordeel uit haalt: de geschiedenisleerkrachten in het Vlaamse landsdeel. Als mijn studiegenoten dit lezen tenminste. We hebben gisteren namelijk doodleuk te horen gekregen dat we allemaal een (of twee als we echt willen) geschiedenisleerkracht moeten gaan interviewen voor het begin van de examenperiode. Ha! Alsof die mensen daar tijd en goesting voor hebben! Het bewijst eens te meer hoe de organisatoren van de lerarenopleiding verstoken zijn van enige voeling met de bredere maatschappij (en bij uitbreiding zowat elke academicus natuurlijk, maar dat is naast de kwestie). Die mensen zijn er dus echt rotsvast van overtuigd dat alle onzin die ze uitkramen relevant is. Relevant, mijn aars. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat de Vlaamse student zijn levenswijsheid moet meekrijgen van een bende incompetente zeveraars die aan collectieve ruksessies doen waarbij iedereen mag komen vertellen hoe vaak hij in de voorbije maand geciteerd is en op welke briljante wijze zij alweer de bal volledig heeft misgeslagen bij het abstraheren van de zoveelste interpretatie van vertekende onderzoeksdata. Aan de toevallig meelezende professor: neen, ik heb het niet over u, u bent een schatje. L'enfer, c'est les autres, weet u nog?

Heeft er iemand toevallig 25 pillen Rohypnol en een fles vodka liggen? Ik heb nood aan een heel diepe slaap.

Met mijn excuses voor het kant noch wal rakende gezwalp van hot naar her en het er weer niet in slagen van een argumentatie op te bouwen en neer te leggen om aldus tot een gefundeerde stelling te komen.

Getekend,
De strikt individueel rukkende Markus

Een Nerofamilie

Vandaag wordt een gedenkwaardige dag voor u, waarde lezer. Ik ga u namelijk een van de grootste publieke geheimen uit de doeken doen. Dat klinkt misschien niet zo indrukwekkend, want als het een publiek geheim is, weet u het waarschijnlijk toch al. Dat klopt, maar vanaf vandaag krijgt het onderhavige PG een nieuwe dimensie voor u. Gratis. Wat ben ik toch een schatje. Het geheim waar ik het over ga hebben is het volgende: Belgische politici zijn achterlijk. Kortzichtig. Zuigen apennoten. Heten Yves Leterme. Of nee wacht, schrap dat laatste, dat is bij nader inzien iets te specifiek. En zo hard wil ik die andere politici nu ook weer niet beledigen.

Het was afgelopen zondag 1 november, hebt u het ook gemerkt? Ik wel hoor. Gekotst dat ik heb, niet te doen! Echt waar, ik werd wakker rond zes uur GMT +1 en had het gevoel dat er iets niet helemaal klopte. Gelukkig is mijn biologische klok een toffe jongen en heeft ze mij ruimschoots op tijd wakker gemaakt om in alle rust en kalmte uit mijn bed te klauteren (ik heb een hoogslaper), de trap af te stommelen, in de bergruimte een emmer te gaan halen, terug naar mijn kamer te gaan en daar op de grond neerzijgen en de frieten, cervela en boulet (met mayo en ketchup) van zaterdagavond vakkundig binnen de lijntjes te deponeren. Hoera voor mijn biologische klok!

Dat was natuurlijk een beetje een domper op de feestvreugde, en dat mag u in dit geval letterlijk nemen, want wij zijn een Nerofamilie. Dat betekent dat wij bij tijd en wijlen al eens een wafelslag doen met de familie langs vaderskant (minus mijn meter dit jaar, for obvious reasons). Meer bepaald op 1 november. Maar ons moeke vond dat ik daar dit jaar niet bij mocht zijn. Er moest zo maar eens iemand anders ook ziek worden, stel u voor. Niet dat ik ook maar één wafel binnen zou hebben gekregen, trouwens. Zelfs de Motilium kwam er terug uit. Om maar te zeggen.

... de twintig voorgaande wafelslagen heb ik echter wél meegemaakt, en daarbij is mij op een bepaald moment duidelijk geworden dat de Belgische politiek een hoop gezever is en sterker nog: dat dit al heel erg lang aan de gang is en niet, zoals men wel eens lijkt te denken, de huidige lichting een dieptepunt is in onze betrekkelijk korte geschiedenis. En dat heeft alles te maken met het volgende voorwerp:


Meer bepaald: de wafelijzerpolitiek. Voor wie niet bekend is met de term even een opfrissertje: het betekent eenvoudigweg dat er (vooral tot 1988, volgens Wikipedia) in België voor elke cent die naar Vlaanderen gaat, ook een naar Wallonië moet gaan (tegenwoordig gaan voor elke 60 Vlaamse cent er 40 naar Wallonië, weerom volgens Wikipedia, doch dit terzijde). Dat heeft voor een paar grappige toestanden gezorgd, want het ene landsdeel komt meestal met minder geld toe dan het andere en voor je het weet heb je een Zwarte Zondag aan je been. Maar ik dwaal af.

Welke nu hopelijk al lang in zijn graf rottende idioot van een tyfuslijende, baffende hondenzoon is er ooit op het ongemeen briljante idee gekomen om die praktijk wafelijzerpolitiek te noemen? Ik denk dat het ongeveer als volgt ging:

*N.B.: voor de volgende scène is het handig als u even de 'Josti band'-sketch van Hans Teeuwen voor ogen houdt. Dank bij voorbaat. M.*

Parlementaire mongool 1: Zzugh... Zzugh... Zzhulluh wuh duh Vlchchch- Vljlj- Vluuuhminguh en de Wuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuhluh nie gwoon alted evuhveeeeehl gevuuuuh?
Parlementaire mongool 2: Huh, huh, jaaaaaaaaaahahaah! En dan gaan wuh roepuh van wafelijzuuuuur! Wafelijzuuuuuur!
Parlementaire mongool 1: Juuuuuh! Da's keigoe gevonduuuuuh want ge drukt aan de twee kantuh eve hàààààààààrd. Wafelijzuuuur! Wafelijzuuuur!
Verzamelde parlementaire mongolen: Wafelijzuuuuuuuur! Wafelijzuuuuuuuuuuuuur!

DOEK

Die gasten hebben duidelijk nog nooit wafels zien gebakken worden. Jammer genoeg voor hen ik wel, dus bij mij moet je met dergelijke bullshit niet afkomen. Kijk nog even naar het bovenstaande plaatje. Noem de kant die rechtopstaat kant B en de kant die plat ligt kant A.

How to bake a waffle
By Markus

*N.B.: ik sla de evidente stappen van deeg maken, laten rijzen en wafelijzer verhitten en invetten voor de handigheid even over, maar dat moet je dus ook doen. Anders krijg je met de beste wil van de wereld geen wafel gebakken.*

1) doe deeg op kant A. Verdeel gelijkmatig over de gehele bakvorm.
2) laat kant B met zachte doch gedecideerde hand op kant A neerkomen.
3) laat even bakken. Als er deeg ontsnapt langs de zijkanten, veeg hem dan weg met een propere doek. U kunt hem eventueel in uw mond stoppen als u daarvan houdt.
4) draai het hele zaakje om zodat kant A nu bovenaan komt te liggen en kant B onderaan.
5) open het wafelijzer.
6) uw wafel ligt nu op kant B.
7) haal hem eraf.
8) doe er suiker op. Siroop, choco, slagroom, hagelslag of hersenen doen het ook heel goed.
9) eet smakelijk.

Is dat duidelijk, heren politieke mongolen? Wafelijzerpolitiek betekent dat je het ene landsdeel vanalles belooft maar uiteindelijk alles aan het andere landsdeel geeft. Of is dat wat u al van bij het begin voor ogen had?

Wie oppert dat 'wafelpolitiek' dan misschien een betere term zou zijn: bedoelt u een rasterwerk waartussen erg dunne vliezen gespannen zijn, met aan de rand hier en daar een gat misschien? Uiterst eetbaar bovendien? Ik ook niet.

Die lepel suiker is nog zoiets. Of honing, ik wil het kwijt zijn. We moesten een lepel suiker/honing geven aan de Walen om de bittere pil van de splitsing van BHV beter te kunnen slikken. Get real: als ik een pil slik, dan kap ik daar een glas water achter, geen suiker. Suiker is voor op wafels of rijstpap.

En dan die fucking psychiatrische sessie van een paar weken geleden.
Rode doch blonde mongool op het podium: Dag kameraden, we zijn hier samengekomen om eens te praten over de toekomst van ons als partij, maar ook als collega's, als groep en als vrienden.
Rode, wie weet Antwerpse, maar in elk geval iets minder mongoloïde nobele onbekende in de zaal: seg trut, wat is dat hier, een psychiatrische sessie of watte? Ga naar huis, bleitsmoel!
Rode trut: Oh jaaaaaah, psychiatrische sessie! Dat gaat verkopen als zoete broodjes!
Media: *koopt zoete broodjes*

Zak over de kop, steen aan hun been en in 't Scheld smijten, allemaal.

Getekend,
uw onverdeeld positieve Markus.

Nu ik nog leef, wil ik sterven van geluk.

Er schijnt nogal wat verwarring te heersen over deze zin. Nu ja, nogal wat. Ik postte het laatst als Facebookstatus (u kent dat wel: 'wilt, nu hij nog leeft, sterven van geluk') en kreeg als reactie: 'oei?' There's pertang nothing to oei about, dear. Mijn dagen zijn nog niet geteld of zo. De dagen die ik nog te gaan heb, ten minste. Degene die ik al achter me heb wel, dat zijn er 7980,5 (het is middag). Maar ik geloof dus niet dat er iemand, of iets, is die gaat tellen hoe veel dagen iemand nog te leven heeft. Ten eerste zou dat maar een saaie baan zijn (en een nutteloze ook, als je 't mij vraagt) maar ik geloof gewoon niet dat zulks te tellen valt. Edoch ik dwaal af. Mijn dagen zijn dus nog niet geteld, figuurlijk gesproken. En net daarom deel twee van het citaat. Het is eigenlijk allemaal nogal voor de hand liggend. Ik snap niet echt waarom ik er zo veel woorden aan vuil wil maken. Nee, nee. Zoek het zelf maar uit.

Er was eens een lieftallige prinses. Ze leefde in een welvarend rijk, haar onderdanen waren haar goed geziend en vice versa en rozengeur en maneschijn, van een leien dakje, de wind in de rug en al die sissishizzle. En als u dat nogal ongeloofwaardig lijkt, dan was er eens een lelijke prinsen. Of een knappe wc-madam. Deze prinses nu (ik zeg toch prinses hoor, wat jullie er ook van vinden), ik zei deze prinses nu ging vaak op reis om kennis te maken met andere vorstenhuizen, want als prinses moest ze natuurlijk bij voorkeur een huwelijkskandidaat met enige standing vinden, of wat hadt ge gedacht. En zo gebeurde het dat ze op een gegeven ogenblik in een niet nader benoemd doch regenachtig oord op een respectabele afstand van haar geboordeplaats een Oosterse prins tegen het lijf liep. De koning van het niet nader benoemd doch regenachtig oord had immers een feest gegeven ter ere van zijn gasten, zijnde onze prinses en de Oosterse prins, die daar volledig toevallig op hetzelfde moment verbleef. Hoewel hun contact bijzonder summier was op die avond, was de prins toch volledig ondersteboven van de prinses en huilde hij dikke tranen toen ze weldra terug naar haar eigen kasteel vertrok.

De prins liet echter nergens gras over groeien (zijn vader was oliesjeik en op heel hun land was geen grassprietje te bekennen, dus dat was eigenlijk niet zo'n zware opgave) en stuurde haar meteen een postduif achterna met de boodschap dat hij haar graag nog eens wou ontmoeten op haar eigen landgoed. De prinses, die eigenlijk erg gecharmeerd was maar zich anderzijds ook niet wilde laten kennen, gaf niet onmiddellijk antwoord. Nu is het echter een algemeen aanvaard feit dat Oosterse prinsen algemeen gezien nogal aanhoudende lui zijn (kijk maar naar de Prince of Persia, die is echt een beetje paranoïde op dat vlak), dus bleef deze jongeling postduiven sturen en ging hij links en rechts wat meer informatie inwinnen over onze prinses. Na lang aandringen stemde ze toe met de ontmoeting. Het was liefde op het tweede gezicht, ze leefden nog lang en gelukkig en kregen kindjes met de kleur van koffie verkeerd, vermoordden hun beider ouders, erfden aldus een wereldrijk waarin de zon niet onderging, veroverden de rest van de wereld, stuurden een ruimteschip de lucht in, maakten alle lelijke aliens af, zochten een lieflijk planeetje uit en leefden er nog lang en gelukkig.

Dat had natuurlijk kunnen gebeuren. Helaas is de werkelijkheid vaak iets minder poëtisch dan dit. En dus vond de prinses de prins maar een akelige engerd. Ze probeerde zijn postduiven te negeren (of tenminste de berichten die ze met zich meebrachten. Duif was immers een delicatesse in haar geboorteland), maar die idioot blééf er maar sturen en ze werd dikker en dikker van al die duiven, waardoor haar kleine C-cup welhaast verzoop in de vetkwabben van haar buik, en op den duur had ze er dus wel mooi genoeg van. Ze stuurde welgeteld één postduif terug met het erg korte bericht "Die in a fire." Een week later kwam er een laatste duif binnengevlogen met in haar bek de doodsbrief van prins Moeshamaramaramara. En zie! na een weekje intensief fitnessen was de prinses weer bevallig als voorheen en werd haar kleine C-cup weer door alle mannelijke en sommige vrouwelijke onderdanen wellustig aangestaard. Ze trouwde met een flinke boerenzoon, werd verstoten door haar familie en stierf door verstikking onder een hooibaal die door Moeshamaramaramara Airlines vakkundig op haar hoofd werd gedropt.

Getekend,
Markus

P.S.: de rat (we hebben haar Splinter gedoopt) bleek wel degelijk echt te zijn. Ik zeg bleek, want de uitbater heeft uiterst onzorgvuldig rattenvergif rondgestrooid.

The Rat Chronicles

Er heerst een heleboel misverstanden over wat Jan Modaal wel eens verkeerdelijk de rat noemt. De eerste misvatting is dat er überhaupt zoiets bestaat als de rat. Er zijn namelijk verschillende soorten ratten, en bij niet eens zo geweldig grondige inspectie kan je niet anders dan concluderen dat deze verschillende soorten vaker weinig dan erg veel met elkaar gemeenschappelijk hebben. Zo is er:

1. De rat;
2. De rat die op een feestje weigert iets anders dan bier, wijn, cola of cola light te schenken;
3. De rat die vriend en vijand verraadt, het schip ontvlucht en andere horizonten gaat verkennen;
4. De rat die wellicht helemaal geen rat is, maar desondanks toch in uw kelder woont.

Bordeel Blijde Inkomst zit met een rat in de kelder. Ze is zeker zo groot! Of toch minstens zo groot. Om eerlijk te zijn zou het ook een muis kunnen zijn. Of een cavia of zo. Het probleem is dat we eigenlijk maar één ooggetuigenis hebben, of twee of heel misschien zelfs drie. En met alle respect, maar de eerste ooggetuige is nu niet bepaald wat ik de meest betrouwbare persoon op aarde zou noemen. Ten eerste: zijn naam is Merde (1). Ten tweede: op sommige vlakken is hij gewoon een meisje, bijvoorbeeld wanneer het beesten in de kelder betreft. Ik bedoel maar: hij ging nog net niet gillend bovenop een stoel staan (in plaats daarvan nam hij de trap tot op de eerste verdieping, wat inderdaad een veel intelligentere, zij het niet erg probleemoplossingsgerichte handelswijze is). Volgens hem zat er dus een gigantische rat in de kelder met een al even gigantische staart. Het is op dit moment misschien niet oninteressant om even te vermelden dat in dit bordeel de keuken en een van de douches zich in de kelder bevinden. Mja, ik vind het ook hilarisch.

Toen een van onze dames (2) dit te horen kreeg, ongeveer een halve seconde nadat Merde zijn beruchte ontdekking deed, stuurde ze er de Kotchinees op af. Hij dus naar de kelder, na vijf seconden teruggekeerd, roepende: "Oh my God, there's five of them!" Achteraf zei hij wel dat hij een grapje maakte, dus telt dit niet helemaal mee als getuigenis, maar de dame vond dit toch alarmerend genoeg om ondergetekende ook op verkenning uit te sturen. Ondergetekende dus naar de kelder. Geen kat te zien natuurlijk. Rat, bedoel ik. Maar u kent de vrouwen: alarmerende berichten bezitten nu eenmaal meer inherente geloofwaardigheid dan geruststellende. Het mag dan ook niet verbazen dat de dame in kwestie door mijn verslag alles behalve gerust gesteld was. Een minuutje later volgde dan deze korte conversatie tussen twee andere residenten:
"Hé, maar de deur van de kelder is dicht!"
"Ha ja, dat zal die rat dan gedaan hebben."

En toen was het hek helemaal van de dam. Probeer zo'n dame maar eens diets te maken dat de rat in kwestie hoogst waarschijnlijk een mythe is, en dat het, moest het geen mythe zijn, hoogst onwaarschijnlijk is dat ze het tien minuten volhoudt in de toxische ruimte die wij enigszins eufemistisch 'het berghok in de kelder' noemen.

Over die andere soorten ratten kan ik kort zijn. Bent u ooit al naar een feestje of receptie, noem het hoe u wilt, geweest waar ze uitsluitend bier (naar verluidt zelfs van inferieure kwaliteit), goedkope wijn en twee variaties cola serveren? Ondergetekende wel. Een regelrechte schande is het! Een blamage! Een vlek op des fatsoens blazoen! Een aanfluiting! De absurditeit zelve!

En nee, Mormaz, Antwerpen zal je niet gelukkig maken (3).

Getekend,
Markus

(1) Geloof het of niet, maar deze naam bewijst dat ik een genie ben.
(2) Er resideren geen hoeren in Bordeel Blijde Inkomst, laat staan straatmadeliefjes. Wij hebben uitsluitend dames. Het verschil: onze dames zijn niet goedkoop.
(3) Geintje. We gaan je missen, maat!

UPDATE: Er schijnt nog een vijfde soort rat te bestaan, namelijk de Midden-Oosterse, maar mijn naam is Haas.

Niet met vrouwelijke ledematen gooien!

Mijn fanbasis blijkt groter dan verwacht. 10 man groter, ruw geschat. Dat komt ervan als je met je weblog te koop loopt op sociale netwerksites. Blijkbaar draagt Marjolein tegenwoordig met trots de bijnaam Traphalslet en blijkbaar wilt zowat de hele kotpopulatie dat ik onze avonturen hier blijf publiceren. Welnu, dames en heren, dat moet Marjolein er maar voor zorgen dat ik stof heb om over te schrijven, nietwaar? Traphalflirten en zo? Trouwens, ik heb gisteren een aantal nieuwe kotgenotes ontmoet; die mogen ook altijd eens komen traphalflirten, amai. We zitten dan wel met Mo Bravin opgescheept, maar dat blijkt dus slechts de keerzijde van de medaille te zijn.

Ik moet hier even iets rechtzetten. Wat men u ook probeert wijs te maken: ik ben geen door porno geobsedeerde geilaard. Ik weet dat er mensen - nee wacht, meisjes - rondlopen die dat zouden kunnen denken, de een met al wat meer redenen dan de ander, maar echt, u moet mij geloven, dat is niet waar. Tenzij u bereid bent aan te nemen dat alle jongens door porno geobsedeerde geilaards zijn. Of dat waar is of niet laat ik in het midden, maar in elk geval: bij mij is het niet erger dan bij anderen. En ik heb geen lief, dus bij mij is het nog aanvaardbaar. Jawel, dames, ook uw levenspartner kijkt. En trouwens, ik ben gisteren nog een meisje tegengekomen dat er openlijk voor uitkwam dat zij ook naar porno kijkt. Dus als pornografie als een signaal van moreel verderf moet gelden zijn jullie geen greintje beter dan wij! Het verschil tussen mij en de meeste andere heren is dat ik daar niet over ga chocomoussen. Bijvoorbeeld: als je aan mij vraagt of ik zo uit het hoofd een pornosite kan opnoemen, krijg je er direct vijf, terwijl andere jongens een beetje beschaamd zouden mompelen of zelfs staalhard liegen. Maar we hebben eens een steekproef gedaan op kot, en uiteraard konden ze er allemaal minstens één opnoemen (want zodra er iemand anders voor uitkomt, zijn ze ineens allemaal experts natuurlijk. Maar zoals Moeshi gisteren nog zei: slechts één pornosite kennen is echt wel zielig). Iemand noemde zelfs spontaan de films Pirates XXX en Pirates 2: Stagnetti's Revenge, tot volslagen verbijstering van de aanwezige dames, die dachten dat ik wel de enige zou zijn die zulke ondingen kent (een half jaar geleden hebben we op kot een gelijksoortig traphalgesprek gehad en het had niet veel gescheeld of ons huis was omgedoopt tot Bordeel Blijde Inkomst).

En dan nu: het vervolg van het experiment. Veel... plezier.

9 - 6 - 2003
Eerst en vooral:
-NOG 19
-NOG 9
-NOG 11
-NOG 15
=> alles zit onder de 20! Bangelijk gewoon! En ik heb Fys. al geleerd! Ik ben echt goe. Maar de computer is kapot :-( Allez, nu issem bekan terug in orde, maar heel't wekend was hem wel kaput.
Pem pem pem... morge Latijn se... dan zijn we daar ook weeral vanaf...
Tchch... ik kan echt ni wachte tot de exames gedaan zijn he! Die laatste week ga zò cool - nee wacht - ga zo'n knettergekke-crazy-coole sunshine week zijn hè (1)! Maar ik ga nu afronde. En hope da'k sebiet op de compu kan! Sjaludos! (2)
XXX

10 - 6 - 2003
dus:
-NOG 18
-NOG 8
-NOG 10
-NOG 14
JA HOE! Computer gemaakt. Kristine-kwestie opgelost (3). Exame was gemakkelijk. Linda was ni boos. S is zo knap.
Aaahh, 't leven is mooi! Om één of andere reden is 't leven mooi! (4)
Doei!
xxx

Noten:
(1) Dat komt uit een of ander marginaal liedje dat toentertijd een hit was. Van de Ketnetband of zo.
(2) Compu? Sjaludos? Ik heb medelijden met Laura, als ze dat allemaal heeft moeten lezen.
(3) Toen wist ik nog niet dat ze overal was gaan vertellen dat wij een koppel waren.
(4) zie noot 2.

... en als u dacht dat dit al hilarisch was: volgende keer wordt het nog beter, echt waar.

Een oplettende lezeres vertelde mij dat er in mijn vorige bijdrage een dt-fout stond. Zijn er zo nog mensen? Want eerlijk gezegd: ik heb geen idee waar ze het over had.

Meer onthullingen over de geheimen van het mannelijk geslacht (in de ruime zin van het woord) in een volgende bijdrage, vooropgesteld dat ik het niet vergeet.

Getekend,
Markus

The Decline and Fall of the Emo Empire.

Ondertitel: Ik win. Moeshi heeft al zo'n drie maanden niet meer geblogd. Nu geef ik toe dat het hier ook bepaald geen hoogtijdagen zijn op het vlak van bijdragen posten, maar kom, laat ons niet melken. Blogo ergo vinco.

Maar daar ging het niet over. Gaat, bedoel ik. Het gaat om Marjolein. Lang geleden dat we het nog over haar gehad hebben, hè? Tja, tijdens de vakantie zie ik haar natuurlijk niet, vandaar. Nu is het academiejaar weer min of meer begonnen en durft ze alweer eens door de gang te dartelen. Zondagavond was het al van dat. Dartel dartel, klop klop. "We houden een feestje in de keuken vanavond want we hebben nog een paar flessen Martini die opmoeten! Kom je ook, allerliefste Markus?" Dartel dartel, vlei vlei. Oké, zo ging het misschien niet helemaal, maar de boodschap kwam over. Nu had ik op dat moment net bezoek van het meisje van de drummer van de band en een naar eigen zeggen onvriendelijk sujet, en die vond ik op dat moment iets belangrijker dan drie flessen Martini. Want als er iets is waarmee je mij niet naar een feestje lokt, zijn het wel drie flessen Martini (jawel, er zijn grenzen aan mijn M-fetisj). Na een tijdje moest het meisje van de drummer van de band helaas weer weg (ze leert het nog wel hoor, ze zit nog maar in het eerste jaar. Psychologie. Dus ja.) en ben ik met het onvriendelijke sujet naar de overkant van 't straat gegaan, zijnde Fakbar SLetteren. Ik was echter nog vrij moe van een weekje Duitsland (1)(in Dachau zeker Barak X eens gaan checken, luitjes), dus ben ik al vrij vroeg in mijn bed gekropen. Toen ik de voordeur opende (de dakroute heeft geen zin als je aan de overkant van 't straat moet zijn, of wel soms?) hoorde ik dat de drie flessen Martini misschien nog niet leeg waren, maar toch al in een vrij verre staat van niet zijn verkeerden. Wat bleek nu achteraf? De kotgenoten zijn na de Martini ook nog naar de Fak afgezakt en wat heeft madam daar gedaan? Gemuild verdomme! Gesmost, gebekt, een toeng gedraaid! French kissing all over the place! Eerst binnen, daarna naar buiten gegaan en rustig verder gedaan. Praktisch onder mijn raam! Bij mij moet ze niet meer afkomen hoor. Ge moogt ze hebben.

Iets anders nu. Een of andere pipo heeft ooit eens in de Sunday Times geschreven dat "The world is divided into those who have read The Hobbit and The Lord Of The Rings and those who are going to read them." (2) Welnu, de wereld lijkt tegenwoordig verdeeld te zijn tussen wie Inglorious Basterds al gezien hebben en al de rest. En dat is niet het enige. Het is mij opgevallen dat wie hem al gezien heeft bijzonder neerbuigend is tegenover al de rest. Ofwel krijg je verontwaardigde of ongelovige reacties, ofwel word je vierkant in je gezicht uitgelachen. Welja dudes, als jullie allemaal gaan kijken op een moment dat ik niet kan, wat verwacht je dan? Ik krijg al enorm veel goesting om uit protest niet te gaan kijken, maar toegegeven, ik wil 'm toch wel graag zien, dus een punt maken zal ook wel niet lukken. Het leven van een student is een triest leven. (3)

Mo Bravin heeft ontdekt dat hij bij mij op kot zit. Damn. Mo Bravin heeft vorig jaar praktisch in de Fak gewoond en is nu bij ons op kot ingetrokken omdat hij er rotsvast van overtuigd is dat hij dan gemakkelijker eens naar zijn kot zal gaan in plaats van te blijven plakken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

O ja, dat experiment van de vorige keer. Ik ben natuurlijk het Muppetschriftje thuis vergeten, dus daar zult u nog even op moeten wachten. Mijn excuses.

Getekend,
Markus


(1) Alwaar het mij nog maar eens is opgevallen dat er iets fundamenteel mis is met de communicatievaardigheden van het menselijk geslacht. Of ons geheugen. We waren daar met z'n tienen en ik heb daar zeker 20 keer mogen zeggen waarover mijn masterproef gaat en naar wie ik die brief aan het schrijven was.
(2) Persoonlijk denk ik dat de wereld verdeeld is tussen zij die The Lord of the Rings de hemel in prijzen en zij die een IQ boven de 70 hebben, maar dit ter zijde. Let wel: over De Hobbit heb ik niks gezegd. Geen kwaad woord over De Hobbit.
(3) We zijn anderhalve dag in het academiejaar en ik heb nog geen lessen gehad en nu al de eerste fatalistische uitspraak. Hoezee!

Max is mad, ofwel The Muppet Show

Ik heb een tijdje geleden de Mad Maxtrilogie gekocht en enkele dagen geleden het eerste deel ervan bekeken. Ja hallo, wat was me dat zeg. Ik geef toe, ik was verkeerd geïnformeerd. Ik dacht altijd dat Mad Max ging over Mel Gibson die in een post-apocalyptische wereld met een badass auto rondrijdt op zoek naar naft. Even kijken.

Mel Gibson: aanwezig, maar dan in een zo jonge versie dat je hem nauwelijks herkent (behalve op het einde van de film, waarover later meer). Niet dat ik een fan ben van Mel Gibson hoor, verre van, maar in deze film ziet hij er zo gladjes uit, vat u?

Post-apocalyptische wereld: afwezig, of in elk geval zo summier uitgewerkt of in beeld gebracht dat hij even goed afwezig had kunnen zijn. Akkoord, het speelt zich ook niet in onze maatschappij af, maar post-apocalyptisch is dat allemaal niet hoor.

Op zoek naar naft: afwezig, volstrekt afwezig.

Badass auto: afwezig, behalve op het einde van de film.

Nadien heb ik het eerste kwartier van Mad Max 2 bekeken (nét niet boeiend genoeg om te blijven kijken ondanks het late uur) en wat blijkt? Mijn beeld van Mad Max gaat eigenlijk over Mad Max 2 (en mogelijks ook deel 3: een evil Tina Turner lijkt mij aardig post-apocalyptisch). Dju toch!

Mad Max was ook om een andere reden een teleurstelling. Kort gesteld: dat moddert een hele film lang maar wat aan over een volstrekt krankzinnige motorbende en onverantwoordelijke flikken (of wat daarvoor moet doorgaan) en Mel Gibson loopt er ook nog ergens tussen, zonder echt verhaal of opbouw of wat je dan ook zou verwachten. Dan volgt er een stukje horror/thriller van vijf minuutjes en dan, ineens, met nog maar een kwartier te gaan, worden het lief en de kleine van Mel Gibson brutaal overreden door de motorbende, tovert Mel zelf ineens die badass auto tevoorschijn en moordt hij die hele bende uit. And that's how Max became Mad Max. Eindtitels, film gedaan. Wat? Zelfs voor een film uit het jaar 1979 is dat toch wel een beetje te bont, me dunkt. Oeps, euhm, spoiler alert, een alinea terug.

En dan nu, dames en heren, tijd voor alweer een experiment. In mijn eerste post op deze weblog heb ik een schriftje van The Muppet Show vermeld, waar of niet? Daarin hield ik vroeger, geloof het of niet, een dagboek bij. Het dagboek van een puber. Lachen! Dus bij deze het experiment Lach uw jongere zelf uit. Ik ga wat ervan over is hier publiceren (in een vlaag van schaamte heb ik er ooit het grootste deel uitgescheurd, en als ik de rest zo eens herlees kan ik begrijpen waarom). U mag hartelijk meelachen. Het is niet zo veel, hoor. Acht bijdragen of zo. Plus een kort vervolg in een ander schriftje, enkele jaren later. Maar toch. Veel leesplezier! Ik ga wel de namen aanpassen omwille van de privacy en omdat mijn broer meeleest. Hier alvast de twee eerste bijdragen:

5-6-2003
F*CK F*CK F*CK! (1)
Kristine is dus op mij, maar ik ni op haar. Hoe moetik da nu best zegge?
Dees is echt zo klote he! Das een toffe, maar das ook al! Ik zit nog altij me S&A in menne kop... *zucht* errug!
à propos:
-NOG 23
-NOG 10
-NOG 15
-NOG 18 (2)
Morge dus gesc. Da ga wel lukke, denkik. Wij zullen zien!
Bye Bye!
xxxxx (3)


7-6-2003
Gesch. was gemakkelijk. Voor accordeon heb ik 92%! En Latijn is keiweinig, jahoe! Maar verdomme! 't is morge gn chiro! Da's pas errug! (4)
Gistere gaan zwemme met de Mark, Marino, Ken, 'leen en Elke, was keileuk! En Marleen is knap, vooral in bikini ;-) (ik vin die alleen knap, niks meer!)
veur de rest:
-NOG 21
-NOG 9 !
-NOG 13
-NOG 17
Yeah! Wier goed (5), weirdos! Ga hier afronde.
Toedeloe!
xxx

Noten:
(1) Dit is geen censuur, ik heb echt F*CK geschreven.
(2) Voor als u het nog niet doorhad, dit is geschreven in een examenperiode en op die momenten had ik de gewoonte om altijd af te tellen. De eerste 'nog' = aantal dagen tot het laatste examen; de tweede 'nog' = het aantal examens, de derde 'nog' = het aantal dagen tot we met z'n allen naar een van de Matrixfilms gingen kijken en de vierde 'nog' = het aantal dagen tot het feestje van S. S is de S uit S&A
(3) Mijn dagboek was gericht aan mijn ingebeelde tweelingzus Laura, vandaar al die x'en. Ja, ik weet het.
(4) Deze twee zinnen heb ik een jaar later met een stift onderlijnd omdat ik de chiro toen helemaal niet meer zo leuk vond, en ik vond het toch opmerkelijk dat dat in een jaar tijd zo hard kon veranderen. Het lag aan de leiding trouwens. Klootzakken.
(5) We're good

Voorlopige conclusie: dit tijdsdocument bevestigd wat ik stiekem al wist: de adolescenten van tegenwoordig schrijven veel irritanter dan wij in onze tijd. Alleen die 'errug' en die 'wier goed' zijn een beetje... euh... Soit, voor de rest valt het goed mee, toch? Eindklanken weglaten, korte woordjes aan elkaar schrijven, das in plaats van da's of dat is,... Gaat toch nog? Gewoon een beetje spreektaal opgeschreven, niks aan de hand. Maar nu! Nu schrijvén dié pubrz egt lastég xD of zoiets, ik kan het echt niet.

Enfin, ik hoop dat u eens goed heeft kunnen lachen. Stay tuned!

Getekend,
Markus

P.S.: Die Kristine is toen nog overal gaan verkondigen dat wij een koppel waren, terwijl uit dit dagboek duidelijk is dat zulks langs geen kanten klopt. Nadien is ze plots lesbisch geworden. En enige tijd later, toen ze toch nog een jongen aan de haak had kunnen slagen, biseksueel. Reality is stranger than fiction.