Ritmisch staccato met gevoel voor syncopering, allegro ma non troppo (> 120 bpm)

Ik luister naar muziek want ik ben hip en cool
Een dreunende beat geeft mij een goed gevoel
Ik ben hip en ik ben cool en mijn muziek staat luid
Op de bus of op de trein dat maakt me echt niks uit

Techno, drum & bass op lijn 285
Mijn trommelvliezen scheuren en ik vind het prachtig
Van Antwerpen naar Leuven is het eerder house
Een ander genre vind ik hoegenaamd iets flauws

Ik luister al een halfuur naar hetzelfde lied
Kan iemand dit ooit beu zijn? Nee dat snap ik niet
Mijn halte is in zicht, het liedje is nu uit
En die zucht van verlichting
Uit elke richting
Interesseert me geen fluit

De jager

Soms zijn er zo van die momenten waarop men opeens in het snuitje krijgt dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n aangenaam persoon ben. Dan blijk ik ineens een zagevent te zijn die dag in, dag uit moeilijk doet over de kleinste onbenulligheden en die er sociaal onaangepaste ideeën op nahoudt. Ja hallo, hebt u eigenlijk een woord gelezen van wat ik allemaal schrijf? Kom nou!

Onzin

Tweede bach, dat waren nog eens tijden. Toen gebeurde er nog vanalles. Ik schreef bijvoorbeeld geniale passages die totnogtoe door geen enkele andere auteur geëvenaard zijn. Ten bewijze het volgende fragment, dat ik zonet terug vond op een vergeten uithoek van mijn harde schijf. Ik heb het ooit ingezonden ter publicatie in het kringblad van Historia, maar men is nooit op dat aanbod in gegaan. Tja, moeten ze zelf weten natuurlijk.

Dan is het nu tijd voor een portie onzin. Uit empirisch onderzoek is immers gebleken dat sommigen graag hun tijd verdoen met een activiteit, doorgaans als ‘lezen’ bestempeld. Laat hen vooral rustig hun gang gaan, maar dat het schorem dan ineens zijn tijd deftig nutteloos besteedt, nl. door het lezen van onzin. Gelukkig voor hen bestaan er ook sloebers die hun tijd graag besteden aan het schrijven van hiertoe perfect geschikt zijnd materiaal. Persoonlijk raad ik hen het oeuvre van Douglas Adams aan. Waarmee ik niet tegen mijn eigen winkel wil schrijven door hen weg te jagen: het zans is immert altijd zeler dan dees zonstige trak, zinnend in een laren dexje, punt a/d lijn.
Zonder verder in details te gaan wil ik hier toch ook wel even vermelden dat som¬migen hun pennenzak blijkbaar liever vullen en decoreren met dingen die hoegenaamd niets met pennen te maken hebben, en ook niet met zakken, althans niet in de ogen van een weldenkend mens – met welke term ik overigens hoop niemand beledigd te hebben – namelijk: een mes, gsm-toetsen of een badeentje. Met een t, ja. Om maar te zeggen: gice. Hoewel die vlag de lading ook niet helemaal dekt, maar onaandachtige lezers teden vast wed was it zind kul hezzen gedans.
Doch helaas! De plicht poept. Laat me uw uiterst zinvolle tijd dus niet langer in verslag nemen.


Met hoge grachten,


-Markus-


P.S.: Doet u mij maar een buislamp of twee.

Nota bene: toentertijd was 'Markus' nog niet mijn pseudoniem, maar dat heb ik voor deze publicatie even geüpdatet.

Getekend,
Markus

Ed Kooiman

Er zijn zo van die dagen die goed beginnen en slecht eindigen. Er zijn evenwel ook dagen die slecht beginnen en goed eindigen. Vandaag gaat er eentje zijn van die laatste categorie. Oei, meneer de Markus, is uw dag slecht begonnen? Ja, liefste storend element, mijn dag is slecht begonnen. Dat zeg ik toch net?

Welcome to Mercy Falls

In de aangename warmte van wat wel eens de laatste zonnige dag van het jaar zou kunnen zijn ratelen mijn vingers over het klavier als waren het paardenhoeven die de zanderige grond martelen ergens in het Wilde Westen, zoals we dat kennen uit de boeken van Arendsoog en soortgelijken. Dat is de enige zin die mij uit die boeken is bijgebleven trouwens: "Lightfeets hoeven martelden de grond," en variaties daarop maakten in elk boek uit de Arendsoogreeks steevast hun opwachting. Toentertijd waren er nog zekerheden in het leven.

Dag dronken kastelein!

Ik kick op Hollandse accenten.(1) Heb ik dat al ooit verteld? Ik kick op Hollandse accenten. Komt het nu doordat de meeste Nederlanders die ik ken ofwel (a) knap ofwel (b) hartstikke fijn ofwel en eigenlijk meestal (c) allebei zijn: ik weet het niet. Maar ik kick op Hollandse accenten. Als ik ooit de keuze krijg tussen een identieke tweeling die bij de geboorte gescheiden is en waarvan de ene helft in Vlaanderen, hell, in Antwerpen is opgegroeid en de andere in Nederland, dan zal mijn keuze gaan naar die tweede helft. Het Nederlandse accent is in mijn ogen voor het Nederlands als de Britse tongval voor het Engels. De etymologie van het woord 'tongval' is overigens een onderwerp waar ik ooit nog wel eens dieper op zou willen ingaan, al vrees ik dat het een grote teleurstelling is en niets met cunnilingus te maken heeft. Laat ik het desondanks van nu af aan toch maar over 'de Hollandse tongval' hebben.

Koffietijd

Verdoeme seg, zijn die twee pipo's met een nieuwe weblog begonnen. Dat betekent dat ik hier terug uit de startblokken ga moeten schieten om mijn positie als onzinverkoper geloofwaardig te laten blijven.