Traphalflirten

Ik zat zonet rustig op kot te doen alsof ik aan het blokken was (eigenlijk was ik naar Harry Potter and the Goblet of Fire aan het kijken) toen het stemgeluid van Marjolein mij ineens tegemoet kwam. Enkele kotgenoten waren collectieve arbeidsonderbreking aan het nemen op het derde verdiep. Ik zit op het tweede verdiep. Marjolein heeft een nogal... dragende stem, zullen we maar zeggen. Zelf was ik ook wel aan pauze toe; ik bedoel: Harry stond op het punt om het labyrint te betreden, en dan weet je dat de grand finale niet lang meer op zich zal laten wachten. Enige mentale voorbereidingstijd was dus wel op zijn plaats. Dan maar de kotgenoten gaan vervoegen. Het leek wel alsof Marjolein wist dat ik zou komen, afgaand op hoe ze gekleed liep. Niet zozeer strak als wel met nogal wat inkijk, nudge nudge. Uiteindelijk gingen de kotgenoten weer aan het werk, maar Marjolein bleef nog wat dralen om toch vooral niet te snel afscheid te moeten nemen van ondergetekende. Na een tijdje deed ze alsof ze ging doorgaan, maar een halve verdieping lager bleef ze dan toch staan om nog wat verder te keuvelen. Ik stond bovenaan de trap, zij onderaan. Met inkijk. Van subtiliteit heeft ze niet echt kaas gegeten, zo te zien. Wat wel goed uitkomt, want ik lust geen kaas. Dus ja.

Getekend,
Markus