The Decline and Fall of the Emo Empire.

Ondertitel: Ik win. Moeshi heeft al zo'n drie maanden niet meer geblogd. Nu geef ik toe dat het hier ook bepaald geen hoogtijdagen zijn op het vlak van bijdragen posten, maar kom, laat ons niet melken. Blogo ergo vinco.

Maar daar ging het niet over. Gaat, bedoel ik. Het gaat om Marjolein. Lang geleden dat we het nog over haar gehad hebben, hè? Tja, tijdens de vakantie zie ik haar natuurlijk niet, vandaar. Nu is het academiejaar weer min of meer begonnen en durft ze alweer eens door de gang te dartelen. Zondagavond was het al van dat. Dartel dartel, klop klop. "We houden een feestje in de keuken vanavond want we hebben nog een paar flessen Martini die opmoeten! Kom je ook, allerliefste Markus?" Dartel dartel, vlei vlei. Oké, zo ging het misschien niet helemaal, maar de boodschap kwam over. Nu had ik op dat moment net bezoek van het meisje van de drummer van de band en een naar eigen zeggen onvriendelijk sujet, en die vond ik op dat moment iets belangrijker dan drie flessen Martini. Want als er iets is waarmee je mij niet naar een feestje lokt, zijn het wel drie flessen Martini (jawel, er zijn grenzen aan mijn M-fetisj). Na een tijdje moest het meisje van de drummer van de band helaas weer weg (ze leert het nog wel hoor, ze zit nog maar in het eerste jaar. Psychologie. Dus ja.) en ben ik met het onvriendelijke sujet naar de overkant van 't straat gegaan, zijnde Fakbar SLetteren. Ik was echter nog vrij moe van een weekje Duitsland (1)(in Dachau zeker Barak X eens gaan checken, luitjes), dus ben ik al vrij vroeg in mijn bed gekropen. Toen ik de voordeur opende (de dakroute heeft geen zin als je aan de overkant van 't straat moet zijn, of wel soms?) hoorde ik dat de drie flessen Martini misschien nog niet leeg waren, maar toch al in een vrij verre staat van niet zijn verkeerden. Wat bleek nu achteraf? De kotgenoten zijn na de Martini ook nog naar de Fak afgezakt en wat heeft madam daar gedaan? Gemuild verdomme! Gesmost, gebekt, een toeng gedraaid! French kissing all over the place! Eerst binnen, daarna naar buiten gegaan en rustig verder gedaan. Praktisch onder mijn raam! Bij mij moet ze niet meer afkomen hoor. Ge moogt ze hebben.

Iets anders nu. Een of andere pipo heeft ooit eens in de Sunday Times geschreven dat "The world is divided into those who have read The Hobbit and The Lord Of The Rings and those who are going to read them." (2) Welnu, de wereld lijkt tegenwoordig verdeeld te zijn tussen wie Inglorious Basterds al gezien hebben en al de rest. En dat is niet het enige. Het is mij opgevallen dat wie hem al gezien heeft bijzonder neerbuigend is tegenover al de rest. Ofwel krijg je verontwaardigde of ongelovige reacties, ofwel word je vierkant in je gezicht uitgelachen. Welja dudes, als jullie allemaal gaan kijken op een moment dat ik niet kan, wat verwacht je dan? Ik krijg al enorm veel goesting om uit protest niet te gaan kijken, maar toegegeven, ik wil 'm toch wel graag zien, dus een punt maken zal ook wel niet lukken. Het leven van een student is een triest leven. (3)

Mo Bravin heeft ontdekt dat hij bij mij op kot zit. Damn. Mo Bravin heeft vorig jaar praktisch in de Fak gewoond en is nu bij ons op kot ingetrokken omdat hij er rotsvast van overtuigd is dat hij dan gemakkelijker eens naar zijn kot zal gaan in plaats van te blijven plakken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

O ja, dat experiment van de vorige keer. Ik ben natuurlijk het Muppetschriftje thuis vergeten, dus daar zult u nog even op moeten wachten. Mijn excuses.

Getekend,
Markus


(1) Alwaar het mij nog maar eens is opgevallen dat er iets fundamenteel mis is met de communicatievaardigheden van het menselijk geslacht. Of ons geheugen. We waren daar met z'n tienen en ik heb daar zeker 20 keer mogen zeggen waarover mijn masterproef gaat en naar wie ik die brief aan het schrijven was.
(2) Persoonlijk denk ik dat de wereld verdeeld is tussen zij die The Lord of the Rings de hemel in prijzen en zij die een IQ boven de 70 hebben, maar dit ter zijde. Let wel: over De Hobbit heb ik niks gezegd. Geen kwaad woord over De Hobbit.
(3) We zijn anderhalve dag in het academiejaar en ik heb nog geen lessen gehad en nu al de eerste fatalistische uitspraak. Hoezee!

Minute Maid bevat pulp

Vanmorgen werd ik wakker met de gedachte Aaaaah, snipperdag! 't Is te zeggen, ik werd eigenlijk wakker met de gedachte Shit mijn wekker, snel de radio opzetten om het nieuws van halfacht mee te pikken! waarna ik weer indommelde voor een halfuurtje, en na dat halfuurtje schoot mij de eerstgenoemde gedachte te binnen. Pang! Ik heb gisteren eigenlijk ook al een minisnipperdag gehouden (dat betekent dat ik wel een beetje geleerd heb, maar meer niet dan wel), maar ik kan het mij helemaal permitteren, dus mocht vandaag ook een snipperdag zijn.

De snipperdag begon aardig. PC'tje aangezet, muziekje opgezet, ontbijtje opgegeten, heerlijk. Echter. Zonder enige aanleiding viel ergens tussen negen en tien uur ineens de internetverbinding uit. En als er iets is dat je op een snipperdag nodig hebt, dan is dat een internetverbinding. Dus heb ik noodgedwongen maar mijn spullen genomen en me richting bibliotheek begeven. Toen ik de voordeur open deed naar buiten ging, zag ik dat twee kotgenoten, onder wie, ra ra ra, Marjolein, bij de buren stonden te bellen. Marjolein zoals gewoonlijk weer met een kleedje dat een tikkeltje te kort is. Er stond ook een tikkeltje te veel wind. Dat is toch enigzins verdacht, want hoe kon zij nu weten dat ik op dat moment buiten zou komen? Deze gedachtengang volgend zou ik moeten besluiten dat ze die kleedjes niet enkel voor mij aandoet, en hoe kan ik dan nog zeker zijn dat ook haar gedrag naar mij toe exclusief voor mij voorbehouden is? Hoe kan ik dan nog érgens zeker van zijn? Wie ben ik? Wat ben ik? Zijn mijn ouders wel mijn ouders? Ben ik wel voor de juiste examens aan het blokken en erger nog, ben ik wel de juiste examens aan het afleggen?

Ik ga die gedachtengang niet volgen, dat is gezonder. Marjolein probeert mij te strikken, punt uit. Ze stond trouwens bij de buren om te vragen of bij hen de internetverbinding ook uit was gevallen, maar er kwam niemand open doen, dus is zij maar weer naar binnen gegaan en ben ik maar verder gegaan. In de bibliotheek aangekomen zag ik dat er een receptie zou plaatsvinden vandaag. Dat kan je gemakkelijk zien omdat er dan van die hoge ronde tafeltjes in de hal staan. En ook wel omdat dan alle chips, koffie en fruitsap al klaarstaat op een paar tafels. Fruitsap. Op een paar tafels. Ik weerstond de verleiding, tenminste, ik weerstond ze op dat moment. Immers, ik had een halve fles fruitsap in mijn tas zitten. Op de trap naar de vijfde verdieping kwam ik Marion tegen. "Je plaats is al ingepikt door iemand... Weet niet wie... Mark kent 'm. Maar naast Martin is er nog plaats. Tot zo!" En weg was ze. Een lichte paniek maakte zich van mij meester terwijl ik met toenemende snelheid de traphal verticaal doorsuisde. Niet honderd procent verticaal, vat u wel? Ik bedoel gewoon dat ik de trap naar boven nam en dat steeds sneller deed. Echt verticaal gaat niet, want dan stoot je met je hoofd tegen de trap boven je. En de hele bibliotheek is van beton gemaakt, dus zo ook de trappen.

Ik opende de deur van de vijfde verdieping en Marion had niet gelogen. De lichte paniek was inmiddels geëvolueerd tot radeloosheid en middelmatige wanhoop. Daar, op mijn plaats, zat een wildvreemd sujet, lustig doch op fluistertoon converserend met Mark. Onderkruiper. Ik heb me dan maar zo goed en zo kwaad als mogelijk geïnstalleerd op een andere plaats, maar echt veel concentratie kwam er bij het leren niet echt aan te pas.

Rond twaalf uur gingen we met z'n allen eten. Mijn fruitsap was inmiddels op en die van de receptie stond nog altijd te blinken in de hal. Na onze doortocht stond er één fles minder te blinken in de hal. Na ons middagmaal keerden we terug. Na onze doortocht stond er nog een fles minder te blinken in de hal. Straks gaan we een vieruurtje eten. Zo rond vier uur. Ik houd jullie op de hoogte over eventuele verdere mysterieuze verdwijningen van flessen fruitsap uit de hal want werkelijk, daar moet toch eens nader onderzoek naar verricht worden.

Getekend,
Markus

Waar het hart van vol is, daar loopt de mond van over

Geen woord van geloven, hoor. Tot nader order stroomt het bloed nog steeds niet tussen mijn lippen door naar buiten. Damn you spreekwoord! Maar daarvoor kwam ik niet. Ik ben hier om iets te vertellen en omdat ik niet zo veel te vertellen heb, zal ik er maar doekjes om winden dat het geen naam heeft. Moeshi vindt dat onpraktisch maar - en nu begeef ik mij een beetje binnen zijn eigen idioom - Moeshi's cojones moeten nog zakken. Winden zal ik ze!

Wat ik dus kwam vertellen: ik ben ein follen Idiot.* Whow, even volledig ter zijde: Melody Gardot lijkt als twee druppels water op Sasha Grey (ik post geen link naar een foto van Sasha Grey om niemand af te schrikken, maar vóór wie haar niet kent en nieuwsgierig is naar prentjes gaat zoeken: NSFW)! Het is trouwens confronterend dat een leading lady (binnen het genre uiteraard) als Sasha jonger is dan ik ben, maar daar ga ik niet over uitweiden. Ik ging erover uitweiden dat ik een loempe koei ben. U vraagt zich vast af hoe ik tot die conclusie ben gekomen. Volgt u even mee.

Normaliter steek ik mijn GSM in mijn broekzak. De broekzak is trouwens de enige aanvaardbare plaats om een GSM in te steken, dames, en niet de handtas, op zich al het domste accessoire sinds de... nee sorry, ik kan geen equivalent vinden. Het domste accessoire ooit. Als je je GSM in je handtas stopt, kan je niet anders dan het geluid aan te zetten, en dan nog vrij luid ook. Ik hoor mijn toestel niet eens als het in mijn broekzak steekt, maar achteraf gezien snij ik met die opmerking een beetje in eigen vlees, dus doe even alsof u ze niet gelezen hebt, willen we dat afspreken? Soit, GSM in handtas betekent geluid als je opgebeld wordt, en aangezien er tegenwoordig geen beltonen meer zijn die geen huidirritatie opwekken wekt dat dus huidirritatie op. Steek je je telefoon echter in je broekzak, kan je hem rustig in de vibromodus zetten. Niet alleen wek je zo geen huidirritatie op, het is ook nog eens leuk om opgebeld te worden vanwege de trillingen zo vlak bij je-
Laat maar. Nu vind ik mijn eigen beltoon en SMS-signaal echter best wel cool (het gaat hier respectievelijk over het alarm in het Command Center en het geluid van de communicators van de Rangers), dus als ik alleen ben, in mijn kot, dan zet ik het geluid op. Maar dan staat de trilfunctie nog steeds aan, en ik ben te lui om die uit te zetten. Het probleem is dat mijn GSM een fractie van een seconde eerder trilt dan dat hij geluid maakt. Zodoende is dat geluid eigenlijk alleen nog maar dom en overbodig. Mijn oplossing is geniaal in haar eenvoud: ik haal mijn gsm uit mijn broekzak en leg hem naast mij op mijn bed. Niet op mijn bureau, want dan trilt die helemaal mee, wat het effect van het geluidssignaal eveneens teniet doet. Op mijn bed dus, dan hoor je die trillingen niet.

Nu kan het gebeuren dat ik mijn GSM wél uit mijn zak haal, maar vergeet het geluid in te schakelen. Het gevolg laat zich raden. En daarom ben ik dus ein follen Idiot, want het heeft ervoor gezorgd dat ik een bericht van mijn liefje gemist heb (niet aandringen, ik zeg toch niks). Gisteravond rond elf uur stuurde ze het volgende bericht: "Liefje? Waarom ben je niet in de libertad met mij? Xxx je liefje" De Libertad is, voor de onwetenden onder u, het café waar elke Letterenstudent heen trekt als de Fakbar gesloten is. De voorbije weken heb ik daar al meer gezeten dan gedurende mijn hele studiecarrière tevoren. Dat komt doordat ik normaal gezien vrijwel nooit spontaan op café ga, wat voornamelijk te maken heeft met mijn AM (acuut minderwaardigheidscomplex). Nu zijn blok en examens sowieso eenzame periodes, dus als je dan vijf weken aan een stuk bijna elke avond eenzaam zit te wezen op je kot, krijg je na dag twee al zin om in de Dijle te springen. En als je dáár al in wilt springen, dan kan je er maar beter een eind aan maken. Na vorige semester heb ik die situatie klaar en duidelijk uitgelegd aan enkele lotgenoten, met als gevolg dat ik de tweede dag van deze blok al een telefoontje kreeg van Martin met de vraag of we naar de Libertad gingen. Sindsdien heb ik er gemiddeld drie keer per week gezeten, schat ik. Maar nog nooit met mijn liefje (voor het volledige effect moet u zich nu even inbeelden dat ik het welbekende oooh-teken maak en dat de aanwezigen het bijhorende verzuchtende geluid produceren). U begrijpt dus hoe belangrijk dat berichtje was. Maar goed, ik heb het dus gemist. Ik heb de hele avond naar die verdammte James Bond zitten kijken. Ik weet dat dat vrij zielig klinkt, maar te mijner verdediging kan ik wel aanbrengen dat het The Living Daylights was, een van de betere dus. En Timothy Dalton lijkt op prof. dr. Tollebeek, dat maakt het dubbel zo leuk.

Soit, ik zat dus niet in de Libertad, mijn liefje wel. Ik ben ontroostbaar, dus doe geen moeite. Op de koop toe heb ik morgen examen en zit ik in plaats van leerstof te herhalen te surfen.

Lied van de BIC

Surf, surf, surf
Een aapje met een slurf
Enter, enter, op het net
Apestaartje
Interpret!

Met vriendelijke groet,
Markus

N.B.: Markus staat in geen geval in voor de correctheid van welke Duitstalige zinssnede op deze weblog.
* In het echte leven volgt er op een dergelijke uitspraak meestal een opmerking als "Goed dat je het zelf zegt!" Ik eis hierbij dan ook dat dat de inhoud zal zijn van de eventuele eerste reactie op deze bijdrage.

En de bibliothecaris slikte

Leve de platenmaatschappij van Lillian Axe. Ik vertik het om op te zoeken hoe ze heet, ook al ben ik net op hun site wezen kijken. So much for da kortetermijngeheugen. Maar leve haar, want zij zet nummers gratis te downloaden terwijl ze nog niet eens officieel uitgebracht zijn. Nu hoor ik u al denken: dat is toch niet zo uitzonderlijk? 't Is te zeggen, ik hoor u dat niet denken. Ik hoor niemand denken. Behalve mijzelf. Dat is echt waar trouwens. Soms denk ik in volzinnen, en dan hoor ik mijn eigen stem die volzinnen uitspreken. Maar buiten het feit dat ik niemand hoor denken, wéét ik ook helemaal niet of u dat wel denkt, want ik weet niet hoe vertrouwd u bent met sites van platenmaatschappijen en gezien de voorlopig beperkte omvang van mijn lezerspubliek is de kans dat die ervaring bij u miniem is significant. Lange zin, hè? Lees 'm nog maar eens, ik ben er best wel trots op.

Nu dan. Back to business. Als dat online zetten van nummers geen uitzonderlijke zaak is, waarom dan nog leve die platenmaatschappij? Omdat zij mij daarmee drie dingen heeft geleerd.
1) Het nieuwe materiaal van Lillian Axe is bagger.
2) Lion's Share is ook bagger.
3) Saidian brengt materiaal dat merkwaardig veel weg heeft van vroege Edguy. Vroege Edguy is leuke muziek. Alleen, vroege Edguy, dan spreken we midden jaren negentig. Saidian brengt dat materiaal nu uit. Vijftien jaar achter lopen, je moet het maar doen.

Alle dingen bestaan uit drie, trouwens. De uitspraak is zo oud als 't straat, maar het is echt zo. Ik heb het gemerkt in mijn cursus. Hoofdstuk 1 bestaat uit drie onderdelen. Onderdeel 3 bestaat uit drie puntjes, waarvan puntje C drie vragen oproept. Op de derde vraag zijn drie verschillende antwoorden mogelijk. Merk op dat het altijd het derde onderdeel is dat zich opnieuw in drie verdeelt.

Mijn kotgenote kwam juist langs. Een van de leuke dingen aan de blok- en examenperiode is dat iedereen plots solidaire neigingen krijgt, zelfs yours truly, normaal gezien toch vooral bekend als antisociale misantroop. Nu was het dus de beurt aan de kotgenote. Ik moet zeggen: een van de kotgenotes, want wij wonen hier met vijftien studenten, en 't is ongeveer fifty-fifty op geslachtsvlak. Helemaal fifty-fifty gaat natuurlijk niet, want vijftien is niet deelbaar door twee. Wat moet u nog weten? O ja, dit is de kotgenote die, als ze net uit de douche komt, slechts gehuld in een handdoek, doodleuk een gesprek met je aanknoopt in de gang. Het is ook de kotgenote die vorige week door de gang dartelde in een net iets te kort slaapkleedje. En ze draagt de naam Marjolein. Marjolein kwam dus zonet op mijn deur kloppen, zogenaamd om te vragen wie er op kot aanwezig was. Het was echter vrij duidelijk dat dat alleen maar een smoesje was om in mijn buurt te zijn, aangezien Marjolein op het gelijkvloers woont en ik op de tweede verdieping. Als ze had willen weten wie er allemaal thuis was, had ze toch evengoed bij iemand anders kunnen langs gaan? Iemand voor wie ze minder trappen moest doen? Marjolein kwam naar mijn deur, een duidelijk signaal als u het mij vraagt. Ze was ook nog eens redelijk strak gekleed (zwart staat haar goed), zodat ik duidelijk kon zien dat alles nog wel zit zoals het zitten moet. Het zou maar erg zijn als dat op je twintigste al niet meer het geval is, maar blijkbaar moest ze dat toch nog eens duidelijk maken. Aan mij. Maar enfin, de zogenaamd onschuldige vraag naar de aanwezigheid van andere kotgenoten ontaardde in een aangenaam, en ik denk wel dat ik mag zeggen aangenaam, gesprek.
Blijkt Marjolein tijdens blok en examens aan de koffie te zitten. Zeker vandaag, want ze moet nachtje door doen omdat ze niet hard genoeg heeft geleerd tijdens de blok. Wat dus zo veel wilt zeggen als: "Markus, als je straks iets gaat drinken en je komt daarna terug thuis, weet dan dat ik nog wakker zal zijn. En aangezien je sowieso langs mijn deur passeert, waarom dan niet nog even binnen springen?" Ga ik toch toevallig niet iets drinken vanavond zeker? Maar goed, de koffie dus. Door al die koffie stond ze nogal hyper, waardoor ze wat morste op de vloer van mijn kamer. Ze had namelijk een mok koffie meegenomen op haar tocht naar boven. Ik ben nu even kwijt hoe dat met een mooi Grieks woord heet, tocht naar boven. Tocht naar beneden was anabasis geloof ik, maar wat was tocht naar boven ook weer? Iemand? Enfin, ze morste dus.
"O, heb ik dat gedaan? Sorry! Nee echt, dat ga ik direct opkuisen. Heb je een vod?" Ja, die heb ik. Het opkuisen van de koffie moest natuurlijk gepaard gaan met een vooroverbuigende beweging die een weinig suggestieve houding tot gevolg had.

Enfin, dat ging zo nog wel een poosje door (verdacht dichtbij mij moeten staan om mijn DVD-collectie te kunnen bezichtigen en meer van dat fraais), maar daar is het wel bij gebleven. Want ja, ik ga iets drinken vanavond en Martin, a friend of mine, komt mij binnen enkele minuten ophalen, dus kon ik onmogelijk op haar overduidelijke avances in gaan. Want zulke dingen mag je niet in een kik en een wip (pedoem-tsj) afhandelen, of wel soms? Maar goed, ik ga nu iets drinken, en als ik achteraf terug op kot aankom moet ik sowieso voorbij haar deur komen. De dakroute zal helaas onmogelijk zijn omdat ik zometeen zal vergeten het raam open te zetten. Dus wie weet? Ik houd u op de hoogte.

Meer over de dakroute en over een uitermate onproductief weekend in een volgende bijdrage!

Getekend,
Uw begeerde
Markus

Update: Ik heb niet bij Marjolein aangeklopt toen ik gisteren terugkwam van de Libertad. Ten eerste moest het meiske studeren, en ten tweede wil ik niet overkomen als een gefrustreerde droog staande masterstudent. Wat ik uiteraard wel ben. Maar dat hoeft zij niet te weten. Ik speel nog wel even hard to get. Ik heb haar een cd geleend, dus ze moet toch zeker nog één keer opnieuw komen aankloppen. Jeetje, wat ben ik leep. YT, M.