Haar kleedje was gisteren echt minstens tien centimeter te kort, zelfs voor mij. En weet je wat ze deed in dat kleedje? Naar porno kijken verdomme! Op de kamer van Merde zaten ze met z'n vijven naar snoeiharde binnen-buitenbewegingen te kijken. BBI in hoogste versnelling! En mij niet uitnodigen, dat is nog het ergste van al.
Aan de andere kant was gisteravond dan weer wél geweldig. Dankzij de Aristokatten. De Aristokatten! En dan zijn er dus mensen die durven beweren dat hedendaagse Disneyfilms goed zijn. Zij dwalen, zeg ik u. Dwalen! Niemand swingt zoals een echte kat. Niemand. Vooral die f*cking Hercules niet. Of Bolt. Of, zo stel ik me voor, de negerprinses uit The Princess and the Frog, die volgende week uitkomt. Kutamfibie. Hij mag zijn prinses houden. Ik kijk nog wel even naar Louis Neefs die Duchess binnendoet.
De rest van de avond, voor ik naar de Aristokatten ben gaan kijken, was ook overweldigend leuk, maar daar ga ik verder niks over aan jullie neus hangen. Lekker puh.
Getekend,
Markus
Posts tonen met het label Marjolein. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Marjolein. Alle posts tonen
donderdag 10 december 2009
zaterdag 26 september 2009
Niet met vrouwelijke ledematen gooien!
Mijn fanbasis blijkt groter dan verwacht. 10 man groter, ruw geschat. Dat komt ervan als je met je weblog te koop loopt op sociale netwerksites. Blijkbaar draagt Marjolein tegenwoordig met trots de bijnaam Traphalslet en blijkbaar wilt zowat de hele kotpopulatie dat ik onze avonturen hier blijf publiceren. Welnu, dames en heren, dat moet Marjolein er maar voor zorgen dat ik stof heb om over te schrijven, nietwaar? Traphalflirten en zo? Trouwens, ik heb gisteren een aantal nieuwe kotgenotes ontmoet; die mogen ook altijd eens komen traphalflirten, amai. We zitten dan wel met Mo Bravin opgescheept, maar dat blijkt dus slechts de keerzijde van de medaille te zijn.
Ik moet hier even iets rechtzetten. Wat men u ook probeert wijs te maken: ik ben geen door porno geobsedeerde geilaard. Ik weet dat er mensen - nee wacht, meisjes - rondlopen die dat zouden kunnen denken, de een met al wat meer redenen dan de ander, maar echt, u moet mij geloven, dat is niet waar. Tenzij u bereid bent aan te nemen dat alle jongens door porno geobsedeerde geilaards zijn. Of dat waar is of niet laat ik in het midden, maar in elk geval: bij mij is het niet erger dan bij anderen. En ik heb geen lief, dus bij mij is het nog aanvaardbaar. Jawel, dames, ook uw levenspartner kijkt. En trouwens, ik ben gisteren nog een meisje tegengekomen dat er openlijk voor uitkwam dat zij ook naar porno kijkt. Dus als pornografie als een signaal van moreel verderf moet gelden zijn jullie geen greintje beter dan wij! Het verschil tussen mij en de meeste andere heren is dat ik daar niet over ga chocomoussen. Bijvoorbeeld: als je aan mij vraagt of ik zo uit het hoofd een pornosite kan opnoemen, krijg je er direct vijf, terwijl andere jongens een beetje beschaamd zouden mompelen of zelfs staalhard liegen. Maar we hebben eens een steekproef gedaan op kot, en uiteraard konden ze er allemaal minstens één opnoemen (want zodra er iemand anders voor uitkomt, zijn ze ineens allemaal experts natuurlijk. Maar zoals Moeshi gisteren nog zei: slechts één pornosite kennen is echt wel zielig). Iemand noemde zelfs spontaan de films Pirates XXX en Pirates 2: Stagnetti's Revenge, tot volslagen verbijstering van de aanwezige dames, die dachten dat ik wel de enige zou zijn die zulke ondingen kent (een half jaar geleden hebben we op kot een gelijksoortig traphalgesprek gehad en het had niet veel gescheeld of ons huis was omgedoopt tot Bordeel Blijde Inkomst).
En dan nu: het vervolg van het experiment. Veel... plezier.
Noten:
(1) Dat komt uit een of ander marginaal liedje dat toentertijd een hit was. Van de Ketnetband of zo.
(2) Compu? Sjaludos? Ik heb medelijden met Laura, als ze dat allemaal heeft moeten lezen.
(3) Toen wist ik nog niet dat ze overal was gaan vertellen dat wij een koppel waren.
(4) zie noot 2.
... en als u dacht dat dit al hilarisch was: volgende keer wordt het nog beter, echt waar.
Een oplettende lezeres vertelde mij dat er in mijn vorige bijdrage een dt-fout stond. Zijn er zo nog mensen? Want eerlijk gezegd: ik heb geen idee waar ze het over had.
Meer onthullingen over de geheimen van het mannelijk geslacht (in de ruime zin van het woord) in een volgende bijdrage, vooropgesteld dat ik het niet vergeet.
Getekend,
Markus
Ik moet hier even iets rechtzetten. Wat men u ook probeert wijs te maken: ik ben geen door porno geobsedeerde geilaard. Ik weet dat er mensen - nee wacht, meisjes - rondlopen die dat zouden kunnen denken, de een met al wat meer redenen dan de ander, maar echt, u moet mij geloven, dat is niet waar. Tenzij u bereid bent aan te nemen dat alle jongens door porno geobsedeerde geilaards zijn. Of dat waar is of niet laat ik in het midden, maar in elk geval: bij mij is het niet erger dan bij anderen. En ik heb geen lief, dus bij mij is het nog aanvaardbaar. Jawel, dames, ook uw levenspartner kijkt. En trouwens, ik ben gisteren nog een meisje tegengekomen dat er openlijk voor uitkwam dat zij ook naar porno kijkt. Dus als pornografie als een signaal van moreel verderf moet gelden zijn jullie geen greintje beter dan wij! Het verschil tussen mij en de meeste andere heren is dat ik daar niet over ga chocomoussen. Bijvoorbeeld: als je aan mij vraagt of ik zo uit het hoofd een pornosite kan opnoemen, krijg je er direct vijf, terwijl andere jongens een beetje beschaamd zouden mompelen of zelfs staalhard liegen. Maar we hebben eens een steekproef gedaan op kot, en uiteraard konden ze er allemaal minstens één opnoemen (want zodra er iemand anders voor uitkomt, zijn ze ineens allemaal experts natuurlijk. Maar zoals Moeshi gisteren nog zei: slechts één pornosite kennen is echt wel zielig). Iemand noemde zelfs spontaan de films Pirates XXX en Pirates 2: Stagnetti's Revenge, tot volslagen verbijstering van de aanwezige dames, die dachten dat ik wel de enige zou zijn die zulke ondingen kent (een half jaar geleden hebben we op kot een gelijksoortig traphalgesprek gehad en het had niet veel gescheeld of ons huis was omgedoopt tot Bordeel Blijde Inkomst).
En dan nu: het vervolg van het experiment. Veel... plezier.
9 - 6 - 2003
Eerst en vooral:
-NOG 19
-NOG 9
-NOG 11
-NOG 15
=> alles zit onder de 20! Bangelijk gewoon! En ik heb Fys. al geleerd! Ik ben echt goe. Maar de computer is kapot :-( Allez, nu issem bekan terug in orde, maar heel't wekend was hem wel kaput.
Pem pem pem... morge Latijn se... dan zijn we daar ook weeral vanaf...
Tchch... ik kan echt ni wachte tot de exames gedaan zijn he! Die laatste week ga zò cool - nee wacht - ga zo'n knettergekke-crazy-coole sunshine week zijn hè (1)! Maar ik ga nu afronde. En hope da'k sebiet op de compu kan! Sjaludos! (2)
XXX
10 - 6 - 2003
dus:
-NOG 18
-NOG 8
-NOG 10
-NOG 14
JA HOE! Computer gemaakt. Kristine-kwestie opgelost (3). Exame was gemakkelijk. Linda was ni boos. S is zo knap.
Aaahh, 't leven is mooi! Om één of andere reden is 't leven mooi! (4)
Doei!
xxx
Noten:
(1) Dat komt uit een of ander marginaal liedje dat toentertijd een hit was. Van de Ketnetband of zo.
(2) Compu? Sjaludos? Ik heb medelijden met Laura, als ze dat allemaal heeft moeten lezen.
(3) Toen wist ik nog niet dat ze overal was gaan vertellen dat wij een koppel waren.
(4) zie noot 2.
... en als u dacht dat dit al hilarisch was: volgende keer wordt het nog beter, echt waar.
Een oplettende lezeres vertelde mij dat er in mijn vorige bijdrage een dt-fout stond. Zijn er zo nog mensen? Want eerlijk gezegd: ik heb geen idee waar ze het over had.
Meer onthullingen over de geheimen van het mannelijk geslacht (in de ruime zin van het woord) in een volgende bijdrage, vooropgesteld dat ik het niet vergeet.
Getekend,
Markus
dinsdag 22 september 2009
The Decline and Fall of the Emo Empire.
Ondertitel: Ik win. Moeshi heeft al zo'n drie maanden niet meer geblogd. Nu geef ik toe dat het hier ook bepaald geen hoogtijdagen zijn op het vlak van bijdragen posten, maar kom, laat ons niet melken. Blogo ergo vinco.
Maar daar ging het niet over. Gaat, bedoel ik. Het gaat om Marjolein. Lang geleden dat we het nog over haar gehad hebben, hè? Tja, tijdens de vakantie zie ik haar natuurlijk niet, vandaar. Nu is het academiejaar weer min of meer begonnen en durft ze alweer eens door de gang te dartelen. Zondagavond was het al van dat. Dartel dartel, klop klop. "We houden een feestje in de keuken vanavond want we hebben nog een paar flessen Martini die opmoeten! Kom je ook, allerliefste Markus?" Dartel dartel, vlei vlei. Oké, zo ging het misschien niet helemaal, maar de boodschap kwam over. Nu had ik op dat moment net bezoek van het meisje van de drummer van de band en een naar eigen zeggen onvriendelijk sujet, en die vond ik op dat moment iets belangrijker dan drie flessen Martini. Want als er iets is waarmee je mij niet naar een feestje lokt, zijn het wel drie flessen Martini (jawel, er zijn grenzen aan mijn M-fetisj). Na een tijdje moest het meisje van de drummer van de band helaas weer weg (ze leert het nog wel hoor, ze zit nog maar in het eerste jaar. Psychologie. Dus ja.) en ben ik met het onvriendelijke sujet naar de overkant van 't straat gegaan, zijnde FakbarSLetteren. Ik was echter nog vrij moe van een weekje Duitsland (1)(in Dachau zeker Barak X eens gaan checken, luitjes), dus ben ik al vrij vroeg in mijn bed gekropen. Toen ik de voordeur opende (de dakroute heeft geen zin als je aan de overkant van 't straat moet zijn, of wel soms?) hoorde ik dat de drie flessen Martini misschien nog niet leeg waren, maar toch al in een vrij verre staat van niet zijn verkeerden. Wat bleek nu achteraf? De kotgenoten zijn na de Martini ook nog naar de Fak afgezakt en wat heeft madam daar gedaan? Gemuild verdomme! Gesmost, gebekt, een toeng gedraaid! French kissing all over the place! Eerst binnen, daarna naar buiten gegaan en rustig verder gedaan. Praktisch onder mijn raam! Bij mij moet ze niet meer afkomen hoor. Ge moogt ze hebben.
Iets anders nu. Een of andere pipo heeft ooit eens in de Sunday Times geschreven dat "The world is divided into those who have read The Hobbit and The Lord Of The Rings and those who are going to read them." (2) Welnu, de wereld lijkt tegenwoordig verdeeld te zijn tussen wie Inglorious Basterds al gezien hebben en al de rest. En dat is niet het enige. Het is mij opgevallen dat wie hem al gezien heeft bijzonder neerbuigend is tegenover al de rest. Ofwel krijg je verontwaardigde of ongelovige reacties, ofwel word je vierkant in je gezicht uitgelachen. Welja dudes, als jullie allemaal gaan kijken op een moment dat ik niet kan, wat verwacht je dan? Ik krijg al enorm veel goesting om uit protest niet te gaan kijken, maar toegegeven, ik wil 'm toch wel graag zien, dus een punt maken zal ook wel niet lukken. Het leven van een student is een triest leven. (3)
Mo Bravin heeft ontdekt dat hij bij mij op kot zit. Damn. Mo Bravin heeft vorig jaar praktisch in de Fak gewoond en is nu bij ons op kot ingetrokken omdat hij er rotsvast van overtuigd is dat hij dan gemakkelijker eens naar zijn kot zal gaan in plaats van te blijven plakken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
O ja, dat experiment van de vorige keer. Ik ben natuurlijk het Muppetschriftje thuis vergeten, dus daar zult u nog even op moeten wachten. Mijn excuses.
Getekend,
Markus
(1) Alwaar het mij nog maar eens is opgevallen dat er iets fundamenteel mis is met de communicatievaardigheden van het menselijk geslacht. Of ons geheugen. We waren daar met z'n tienen en ik heb daar zeker 20 keer mogen zeggen waarover mijn masterproef gaat en naar wie ik die brief aan het schrijven was.
(2) Persoonlijk denk ik dat de wereld verdeeld is tussen zij die The Lord of the Rings de hemel in prijzen en zij die een IQ boven de 70 hebben, maar dit ter zijde. Let wel: over De Hobbit heb ik niks gezegd. Geen kwaad woord over De Hobbit.
(3) We zijn anderhalve dag in het academiejaar en ik heb nog geen lessen gehad en nu al de eerste fatalistische uitspraak. Hoezee!
Maar daar ging het niet over. Gaat, bedoel ik. Het gaat om Marjolein. Lang geleden dat we het nog over haar gehad hebben, hè? Tja, tijdens de vakantie zie ik haar natuurlijk niet, vandaar. Nu is het academiejaar weer min of meer begonnen en durft ze alweer eens door de gang te dartelen. Zondagavond was het al van dat. Dartel dartel, klop klop. "We houden een feestje in de keuken vanavond want we hebben nog een paar flessen Martini die opmoeten! Kom je ook, allerliefste Markus?" Dartel dartel, vlei vlei. Oké, zo ging het misschien niet helemaal, maar de boodschap kwam over. Nu had ik op dat moment net bezoek van het meisje van de drummer van de band en een naar eigen zeggen onvriendelijk sujet, en die vond ik op dat moment iets belangrijker dan drie flessen Martini. Want als er iets is waarmee je mij niet naar een feestje lokt, zijn het wel drie flessen Martini (jawel, er zijn grenzen aan mijn M-fetisj). Na een tijdje moest het meisje van de drummer van de band helaas weer weg (ze leert het nog wel hoor, ze zit nog maar in het eerste jaar. Psychologie. Dus ja.) en ben ik met het onvriendelijke sujet naar de overkant van 't straat gegaan, zijnde Fakbar
Iets anders nu. Een of andere pipo heeft ooit eens in de Sunday Times geschreven dat "The world is divided into those who have read The Hobbit and The Lord Of The Rings and those who are going to read them." (2) Welnu, de wereld lijkt tegenwoordig verdeeld te zijn tussen wie Inglorious Basterds al gezien hebben en al de rest. En dat is niet het enige. Het is mij opgevallen dat wie hem al gezien heeft bijzonder neerbuigend is tegenover al de rest. Ofwel krijg je verontwaardigde of ongelovige reacties, ofwel word je vierkant in je gezicht uitgelachen. Welja dudes, als jullie allemaal gaan kijken op een moment dat ik niet kan, wat verwacht je dan? Ik krijg al enorm veel goesting om uit protest niet te gaan kijken, maar toegegeven, ik wil 'm toch wel graag zien, dus een punt maken zal ook wel niet lukken. Het leven van een student is een triest leven. (3)
Mo Bravin heeft ontdekt dat hij bij mij op kot zit. Damn. Mo Bravin heeft vorig jaar praktisch in de Fak gewoond en is nu bij ons op kot ingetrokken omdat hij er rotsvast van overtuigd is dat hij dan gemakkelijker eens naar zijn kot zal gaan in plaats van te blijven plakken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
O ja, dat experiment van de vorige keer. Ik ben natuurlijk het Muppetschriftje thuis vergeten, dus daar zult u nog even op moeten wachten. Mijn excuses.
Getekend,
Markus
(1) Alwaar het mij nog maar eens is opgevallen dat er iets fundamenteel mis is met de communicatievaardigheden van het menselijk geslacht. Of ons geheugen. We waren daar met z'n tienen en ik heb daar zeker 20 keer mogen zeggen waarover mijn masterproef gaat en naar wie ik die brief aan het schrijven was.
(2) Persoonlijk denk ik dat de wereld verdeeld is tussen zij die The Lord of the Rings de hemel in prijzen en zij die een IQ boven de 70 hebben, maar dit ter zijde. Let wel: over De Hobbit heb ik niks gezegd. Geen kwaad woord over De Hobbit.
(3) We zijn anderhalve dag in het academiejaar en ik heb nog geen lessen gehad en nu al de eerste fatalistische uitspraak. Hoezee!
woensdag 26 augustus 2009
Jesus is the wizard who wants you to lick my lizard
Zegt Hans Teeuwen hè. Ik ben zo niet, ik ben beschaafd. Maar ik vond het wel een geinig zinnetje om als titel te gebruiken. Andere mogelijkheden uit hetzelfde liedje waren "Tell your husband not to worry, I will (censuur) you only once" en "Oh Halleluja, ain't it fine/that the Lord above us wants you to be mine," maar die waren te lang.
In elk geval: w00t! Dat is internerds voor amai mijn sjokkedijzen! En dus: w00t! Ineens heb ik vier volgers. Volgelingen. Volgers. Vier! Van twee daarvan wist ik het al, maar nu heb ik er dus twee bij, en niet de minste, amai. Ik durf zelfs zeggen: Markus gaat internationaal, want de eerste Nederlandse volger is al binnen. Welkom Ys, en ook welkom Liezeke natuurlijk, maar jou zie ik meer in levenden lijve. Om helemaal correct te zijn: jou zie ik überhaupt in levenden lijve. Met Ysgrublaidd heb ik die eer vooralsnog nog (2x nog) niet mogen smaken. Dus in dat opzicht toch iets minder welkom voor jou, Liezeke. Niet dat je bij mij niet welkom bent hè! In tegendeel, van alle mensen die welkom zijn bij mij, sta jij ergens hoog bovenaan. Als er iemand aan mijn deur staat en die vraagt: "Ben ik welkom?" dan is mijn antwoord steevast: "Jawel, maar niet zo welkom als Liezeke!" De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat er nog niemand met die vraag aan mijn deur heeft gestaan, dus het is niet echt een empirisch gestaafde uitspraak die ik daar deed. Maar toch. En wat er nu precies zou gebeuren als jij zélf met die vraag naar mij toe komt weet ik ook niet. "Ben ik welkom?" - "Jawel, maar niet zo welkom als- hé, wacht 's effe..."
Ik zit een beetje met een identiteitscrisis sinds vorige woensdag. Ik kwam aan op kot (voor Ys: mijn kamers) en Marjolein was daar aanwezig (voor meer over Marjolein: klik onderaan deze bijdrage op het woord Marjolein). Ik heb vriendelijk goeiedag gesmurft, maar ze is desondanks geen praatje komen maken. Ik weet dat het me eigenlijk niet zou mogen raken, maar dat doet het toch. En ze was ook niet onthullend gekleed of zo, al kan dat eraan gelegen hebben dat ze niet wist dat ik op kot ging zijn. Dus nu weet ik het even niet zo goed meer... Dat op kot zitten de voorbije halve week was trouwens ook geen sinecure. De kotmadam bleek niet op de hoogte te zijn dat ik in Leuven zou studeren voor mijn tweede zit (achteraf bleek dat dat kwam doordat mijn vader de huur voor augustus niet had betaald). Twee keer bleek, twee keer dat. En dan nog een keer doordat. Wat is er met mijn schrijfstijl aan de hand vandaag? Anyway, ik dus maar snel even naar mijn vader en vervolgens naar de kotmadam gebeld, maar die begon toen te zagen over een kastrol die in de diepvries stond en dat ze daar niet zo content mee was en dat ze niet wist van wie die was (van Munjab natuurlijk, dat konden wij haar zo ook wel vertellen). Kastrol is trouwens het echte Tsjechische woord voor een steelpan, wist u dat? Ik dacht dat Vlamingen de enigen waren die het gebruikten. Afgeleid van het Franse casserole, weet u wel? Maar blijkbaar zijn enkele Franse kolonisten ook in Tsjechië verzeild geraakt. Verzeild geraakt! Ik doe het niet met opzet hoor.*
Munjab is een beetje een viezerik. Of eigenlijk trekt hij zich gewoon niet zo veel aan van regeltjes. Jezus, ik schreef eerst per ongeluk af in plaats van aan. Zo mogen er alleen huurders van onze douches gebruik maken, maar Munjab heeft af en toe eens vrienden over de vloer en die laat hij dan rustig douchen terwijl hij in de keuken rustig een sigaretje rookt. Terwijl de keuken eigenlijk rookvrij terrein is. Op zijn kamer mag hij roken zo veel hij wilt, maar daar hangt wel een rookalarm, dus rookt hij maar in de keuken en bij gebrek aan asbak (wegens de rookvrije status van die ruimte) gebruikt hij dan maar de rubberen stop van de pombak (gootsteen?) om zijn assen in te deponeren. True story. Nu ja, niet dat ik last van hem heb gehad hoor. Die kastrol stond niet in mijn weg. Eigenlijk ook niet in die van de kotmadam, want die moet in principe niet in die diepvries zijn, tenzij om na te kijken of er soms geen kastrollen in staan die daar niet moeten staan.
Die tweede zit ging vlotjes trouwens. Beter dan het rijexamen in ieder geval. Alleen op die ene bijvraag kon ik niet antwoorden: "Vertel mij eens: wat denk jij nu dat er moet gebeuren om de problemen met Brussel op te lossen?" Maar hij wist het zelf ook niet, dus het was niet zo'n probleem.
Getekend,
Markus
* Voor wie 'm niet doorhad: om van Frankrijk naar Tsjechië te reizen heb je helemaal geen boot nodig.
In elk geval: w00t! Dat is internerds voor amai mijn sjokkedijzen! En dus: w00t! Ineens heb ik vier volgers. Volgelingen. Volgers. Vier! Van twee daarvan wist ik het al, maar nu heb ik er dus twee bij, en niet de minste, amai. Ik durf zelfs zeggen: Markus gaat internationaal, want de eerste Nederlandse volger is al binnen. Welkom Ys, en ook welkom Liezeke natuurlijk, maar jou zie ik meer in levenden lijve. Om helemaal correct te zijn: jou zie ik überhaupt in levenden lijve. Met Ysgrublaidd heb ik die eer vooralsnog nog (2x nog) niet mogen smaken. Dus in dat opzicht toch iets minder welkom voor jou, Liezeke. Niet dat je bij mij niet welkom bent hè! In tegendeel, van alle mensen die welkom zijn bij mij, sta jij ergens hoog bovenaan. Als er iemand aan mijn deur staat en die vraagt: "Ben ik welkom?" dan is mijn antwoord steevast: "Jawel, maar niet zo welkom als Liezeke!" De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat er nog niemand met die vraag aan mijn deur heeft gestaan, dus het is niet echt een empirisch gestaafde uitspraak die ik daar deed. Maar toch. En wat er nu precies zou gebeuren als jij zélf met die vraag naar mij toe komt weet ik ook niet. "Ben ik welkom?" - "Jawel, maar niet zo welkom als- hé, wacht 's effe..."
Ik zit een beetje met een identiteitscrisis sinds vorige woensdag. Ik kwam aan op kot (voor Ys: mijn kamers) en Marjolein was daar aanwezig (voor meer over Marjolein: klik onderaan deze bijdrage op het woord Marjolein). Ik heb vriendelijk goeiedag gesmurft, maar ze is desondanks geen praatje komen maken. Ik weet dat het me eigenlijk niet zou mogen raken, maar dat doet het toch. En ze was ook niet onthullend gekleed of zo, al kan dat eraan gelegen hebben dat ze niet wist dat ik op kot ging zijn. Dus nu weet ik het even niet zo goed meer... Dat op kot zitten de voorbije halve week was trouwens ook geen sinecure. De kotmadam bleek niet op de hoogte te zijn dat ik in Leuven zou studeren voor mijn tweede zit (achteraf bleek dat dat kwam doordat mijn vader de huur voor augustus niet had betaald). Twee keer bleek, twee keer dat. En dan nog een keer doordat. Wat is er met mijn schrijfstijl aan de hand vandaag? Anyway, ik dus maar snel even naar mijn vader en vervolgens naar de kotmadam gebeld, maar die begon toen te zagen over een kastrol die in de diepvries stond en dat ze daar niet zo content mee was en dat ze niet wist van wie die was (van Munjab natuurlijk, dat konden wij haar zo ook wel vertellen). Kastrol is trouwens het echte Tsjechische woord voor een steelpan, wist u dat? Ik dacht dat Vlamingen de enigen waren die het gebruikten. Afgeleid van het Franse casserole, weet u wel? Maar blijkbaar zijn enkele Franse kolonisten ook in Tsjechië verzeild geraakt. Verzeild geraakt! Ik doe het niet met opzet hoor.*
Munjab is een beetje een viezerik. Of eigenlijk trekt hij zich gewoon niet zo veel aan van regeltjes. Jezus, ik schreef eerst per ongeluk af in plaats van aan. Zo mogen er alleen huurders van onze douches gebruik maken, maar Munjab heeft af en toe eens vrienden over de vloer en die laat hij dan rustig douchen terwijl hij in de keuken rustig een sigaretje rookt. Terwijl de keuken eigenlijk rookvrij terrein is. Op zijn kamer mag hij roken zo veel hij wilt, maar daar hangt wel een rookalarm, dus rookt hij maar in de keuken en bij gebrek aan asbak (wegens de rookvrije status van die ruimte) gebruikt hij dan maar de rubberen stop van de pombak (gootsteen?) om zijn assen in te deponeren. True story. Nu ja, niet dat ik last van hem heb gehad hoor. Die kastrol stond niet in mijn weg. Eigenlijk ook niet in die van de kotmadam, want die moet in principe niet in die diepvries zijn, tenzij om na te kijken of er soms geen kastrollen in staan die daar niet moeten staan.
Die tweede zit ging vlotjes trouwens. Beter dan het rijexamen in ieder geval. Alleen op die ene bijvraag kon ik niet antwoorden: "Vertel mij eens: wat denk jij nu dat er moet gebeuren om de problemen met Brussel op te lossen?" Maar hij wist het zelf ook niet, dus het was niet zo'n probleem.
Getekend,
Markus
* Voor wie 'm niet doorhad: om van Frankrijk naar Tsjechië te reizen heb je helemaal geen boot nodig.
maandag 13 juli 2009
Moest mijn kofferke kunnen klappen...
Er schijnen de voorbije week in Mol niet één maar twee dubbelgangers van mij rond te hebben gelopen op een of ander tentenkamp. Daar ga ik het dus niet over hebben, aangezien het dubbelgangers waren. Ik heb daar niks mee te maken. Aan de andere kant, misschien ook wel. We zien wel weer wat er uit mijn vingers via het toetsenbord mijn scherm opsmurft. Ik ben naar Dante's Inferno aan het luisteren (progrock/-metal gebaseerd op het werk van, u raadt het nooit, Dante) en aangezien dat nogal wicked stuff is, zijn de gevolgen niet te voorspellen. 't Is maar dat u het weet.
Meh, ik ga dat tentenkamp toch niet kunnen ontlopen, vrees ik. Het is namelijk zo dat... wel... Sorry, het is nogal moeilijk om erover te schrijven voor mij. Een nogal gevoelig punt. Het is gewoon... Mijn verkleedkoffertje is gesneuveld. Kaputt. Naar de Filistijnen. Nu ja, misschien niet helemaal naar de Filistijnen. Eigenlijk alleen het handvat. Maar toch. Het was zo'n flightcaseachtig ding: zilvergrijs en stevig, met twee slotjes en een zwart handvat. Heel erg handig om verkleedaccesoires in te bewaren en vervoeren. Goeie kwaliteit ook, dacht ik. Nu is het koffertje zelf wel van goede kwaliteit, maar het handvat toch iets minder, blijkbaar. En probeer zo'n koffertje maar eens te vervoeren zonder handvat. Het gaat hoor, daar niet van, maar het is toch net even iets minder handig dan mét.
Maar wacht, dat is nog niet het ergste. Ik heb namelijk niemand om kwaad op te zijn. Ziet u, als ik er nu zelf onvoorzichtig of te enthousiast mee was omgesprongen met de beschreven ravage tot gevolg, dan kon ik gewoon even een uitgebreide sessie zelfkastijding ondergaan en vijftig keer 'Loempe Markus!' roepen en klaar zou Kees geweest zijn. Maar neen, het moest natuurlijk gebeuren doordat Mina, een allerbeminnelijkste jongedame, er naar eigen zeggen liefdevol mee is omgesprongen. Als u zich nu aangesproken voelt en denkt: "Vreemd, ik was er nochtans van overtuigd dat mijn naam met een N begon," dan moet u er de rest van de bijdragen alhier maar eens op naslaan en kijken of u niets opvalt aan de vermelde eigennamen.
Liefdevol mee omgesprongen dus, zijnde gewoon gebruikt tijdens een repetitie op een manier waarop zo'n koffertje doorgaans kan en mag gebruikt worden. Maar neen, mijn koffertje besloot kapsones te krijgen en te bezwijken onder de liefdevolle aanrakingen van bovenvermelde jongedame. Nu moet u nog even bedenken dat we het hier hebben over een wel zeer allerbeminnelijkste jongedame (ik ben mij er overigens van bewust dat zeer allerbeminnelijkst grammaticaal op zijn minst van discutabele kwaliteit is, maar zoals ik al een paar keer heb opgemerkt: dit is mijn weblog, ik doe wat ik wil, nàh). Type Zooey Deschanel, maar dan bereikbaarder. Dus ja. Probeer daar maar eens kwaad op te zijn. Ik kan zulks niet: mijn achernaam is niet voor niets Delahoaja, wat een acroniem is voor het epitheton ornans De Lankmoedige Als Het Op Allerbeminnelijkste Jongedames Aankomt (ik werk nog aan de lengte). Dus hier zit ik nu, een beetje lankmoedig te wezen, vol nostalgie naar de tijd waarin mijn koffertje nog gezond was. Tja.
O ja, en dan nog een ding. Ik heb er sinds dat tentenkamp een zus bij, en ze heet Marjolijn. Dat is dus wel even lastig, aangezien zij een heel andere persoon is dan Marjolein, de schaars gekleed rondhuppelende kotgenote. Let goed op de klinkers in de laatste lettergreep, die doen het 'm.
Bedankt aan alle aanwezigen voor de voorbije week.
Gesmurft,
Markus Delahoaja
Meh, ik ga dat tentenkamp toch niet kunnen ontlopen, vrees ik. Het is namelijk zo dat... wel... Sorry, het is nogal moeilijk om erover te schrijven voor mij. Een nogal gevoelig punt. Het is gewoon... Mijn verkleedkoffertje is gesneuveld. Kaputt. Naar de Filistijnen. Nu ja, misschien niet helemaal naar de Filistijnen. Eigenlijk alleen het handvat. Maar toch. Het was zo'n flightcaseachtig ding: zilvergrijs en stevig, met twee slotjes en een zwart handvat. Heel erg handig om verkleedaccesoires in te bewaren en vervoeren. Goeie kwaliteit ook, dacht ik. Nu is het koffertje zelf wel van goede kwaliteit, maar het handvat toch iets minder, blijkbaar. En probeer zo'n koffertje maar eens te vervoeren zonder handvat. Het gaat hoor, daar niet van, maar het is toch net even iets minder handig dan mét.
Maar wacht, dat is nog niet het ergste. Ik heb namelijk niemand om kwaad op te zijn. Ziet u, als ik er nu zelf onvoorzichtig of te enthousiast mee was omgesprongen met de beschreven ravage tot gevolg, dan kon ik gewoon even een uitgebreide sessie zelfkastijding ondergaan en vijftig keer 'Loempe Markus!' roepen en klaar zou Kees geweest zijn. Maar neen, het moest natuurlijk gebeuren doordat Mina, een allerbeminnelijkste jongedame, er naar eigen zeggen liefdevol mee is omgesprongen. Als u zich nu aangesproken voelt en denkt: "Vreemd, ik was er nochtans van overtuigd dat mijn naam met een N begon," dan moet u er de rest van de bijdragen alhier maar eens op naslaan en kijken of u niets opvalt aan de vermelde eigennamen.
Liefdevol mee omgesprongen dus, zijnde gewoon gebruikt tijdens een repetitie op een manier waarop zo'n koffertje doorgaans kan en mag gebruikt worden. Maar neen, mijn koffertje besloot kapsones te krijgen en te bezwijken onder de liefdevolle aanrakingen van bovenvermelde jongedame. Nu moet u nog even bedenken dat we het hier hebben over een wel zeer allerbeminnelijkste jongedame (ik ben mij er overigens van bewust dat zeer allerbeminnelijkst grammaticaal op zijn minst van discutabele kwaliteit is, maar zoals ik al een paar keer heb opgemerkt: dit is mijn weblog, ik doe wat ik wil, nàh). Type Zooey Deschanel, maar dan bereikbaarder. Dus ja. Probeer daar maar eens kwaad op te zijn. Ik kan zulks niet: mijn achernaam is niet voor niets Delahoaja, wat een acroniem is voor het epitheton ornans De Lankmoedige Als Het Op Allerbeminnelijkste Jongedames Aankomt (ik werk nog aan de lengte). Dus hier zit ik nu, een beetje lankmoedig te wezen, vol nostalgie naar de tijd waarin mijn koffertje nog gezond was. Tja.
O ja, en dan nog een ding. Ik heb er sinds dat tentenkamp een zus bij, en ze heet Marjolijn. Dat is dus wel even lastig, aangezien zij een heel andere persoon is dan Marjolein, de schaars gekleed rondhuppelende kotgenote. Let goed op de klinkers in de laatste lettergreep, die doen het 'm.
Bedankt aan alle aanwezigen voor de voorbije week.
Gesmurft,
Markus Delahoaja
maandag 29 juni 2009
DragonForce zuigt apennoten
Echt waar. En ik kan het weten, want ik heb ze gezien. Op Graspop. Enfin, ik wist al eerder dat ze apennoten zogen, maar nu weet ik dat ze ook live apennoten zuigen. Ik houd niet van groepen die apennoten zuigen.
Weet u wie ik ook gezien heb? Op Graspop? De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Het is misschien niet oninteressant om te vermelden dat ik tot voor kort een festivalmaagd was, Mano Mundo niet meegerekend, maar dat is gratis en alle dames lopen er rond in baggy pants en verscheidene doeken rond hun lichaam gedrapeerd, meestal vergezeld van kettingen met houten kralen waar maar geen eind aan komt. Heb ik de bloemenkransen al vermeld? Van echte bloemen? Zo'n festival is Mano Mundo.
Graspop is helemaal anders. Ten eerste lopen daar veel gothika's rond met van die minieme rokjes (helaas wel meestal vergezeld van zwarte panty's) en zwart, al dan niet gekleurd haar. Ten tweede lopen daar veel meisjes rond die het veel te warm hebben en toevallig die dag een bikini hadden aangedaan, gewoon voor de zekerheid. Geen zwembad te bekennen daar in Dessel, maar zij hadden een bikini aan. Ik begrijp waar Marjolein haar inspiratie haalt. Trouwens, even terzijde, maar het was ook echt wel moordend heet (nudge nudge) vrijdag. Dus dat die dames het zo warm hadden, daar kan ik best inkomen (say no more!).
Een van die dames met een temperatuurprobleem was dus De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Om u even een beeld te schetsen van deze dame: ze was blond en droeg een haarlint in heur haar, voorzien van een tijgervelmotief (het haarlint, niet heur haar). Niet zonder reden: Mötley Crüe was de headliner van de avond, en dan mogen haarlinten en bandana's al eens uit de kast gehaald worden. Bovendien, hoewel ik dat pas tegen het einde van de dag aan ontdekte, was ze Britse. Nu moet u misschien weten dat zulks bij Lily Allen al een erotiserende uitwerking heeft op ondergetekende en laat ons eerlijk zijn, heren: er zijn hetere truffels op deze aardkloot. Niet dat Lily een lelijk vadsig wijf is of zo, maar gewoon. Er zijn er hetere. Ik zei: er zijn er hetere, maar die hebben meestal geen Britse tongval. De jongedame in kwestie echter wel. En zij had het bijkomende voordeel dat ze een blauwe bikini droeg, meer bepaald in combinatie met het kortste jeansbroekje dat ik ooit gezien heb. Oké, dat is een leugen, maar het was wel zeer kort. Er was wel een klein minpuntje aan haar verschijning: ze had geen kont. Nu ken ik echter wel meer hete truffels die geen noemenswaardige kont hebben en dat zijn evenzeer hete truffels en die spreken niet eens Brits, dus in dit geval heb ik dat tekort met de mantel der liefde bedekt.
Nu dan. Heren. Picture this. Een jongedame met blonde manen (manen is inderdaad een treffender woord dan haren) en een Britse tongval, naar de juiste muziek luisterend en gekleed gaand als de vrouwelijke tegenhanger van een typische eighties-rockster. Moet ik er een tekening bij maken? Helaas, driewerf helaas: ik ben de grootste angsthaas die u ooit zal hebben gekend. Dus van die romance, die overduidelijk in de sterren geschreven stond, is niets terecht gekomen en dat is allemaal de schuld van mijn ouders en hun vervloekte genen. Al wat mij rest is dit bericht en een vage foto van haar rug, want toen ik eindelijk de kans kreeg om een plaatje te schieten van haar bezienswaardige voorgevel was de batterij van mijn fototoestel plat.
Onder het houden van de zoveelste minuut stilte voor Yasmine en Michael getekend,
Markus
Weet u wie ik ook gezien heb? Op Graspop? De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Het is misschien niet oninteressant om te vermelden dat ik tot voor kort een festivalmaagd was, Mano Mundo niet meegerekend, maar dat is gratis en alle dames lopen er rond in baggy pants en verscheidene doeken rond hun lichaam gedrapeerd, meestal vergezeld van kettingen met houten kralen waar maar geen eind aan komt. Heb ik de bloemenkransen al vermeld? Van echte bloemen? Zo'n festival is Mano Mundo.
Graspop is helemaal anders. Ten eerste lopen daar veel gothika's rond met van die minieme rokjes (helaas wel meestal vergezeld van zwarte panty's) en zwart, al dan niet gekleurd haar. Ten tweede lopen daar veel meisjes rond die het veel te warm hebben en toevallig die dag een bikini hadden aangedaan, gewoon voor de zekerheid. Geen zwembad te bekennen daar in Dessel, maar zij hadden een bikini aan. Ik begrijp waar Marjolein haar inspiratie haalt. Trouwens, even terzijde, maar het was ook echt wel moordend heet (nudge nudge) vrijdag. Dus dat die dames het zo warm hadden, daar kan ik best inkomen (say no more!).
Een van die dames met een temperatuurprobleem was dus De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Om u even een beeld te schetsen van deze dame: ze was blond en droeg een haarlint in heur haar, voorzien van een tijgervelmotief (het haarlint, niet heur haar). Niet zonder reden: Mötley Crüe was de headliner van de avond, en dan mogen haarlinten en bandana's al eens uit de kast gehaald worden. Bovendien, hoewel ik dat pas tegen het einde van de dag aan ontdekte, was ze Britse. Nu moet u misschien weten dat zulks bij Lily Allen al een erotiserende uitwerking heeft op ondergetekende en laat ons eerlijk zijn, heren: er zijn hetere truffels op deze aardkloot. Niet dat Lily een lelijk vadsig wijf is of zo, maar gewoon. Er zijn er hetere. Ik zei: er zijn er hetere, maar die hebben meestal geen Britse tongval. De jongedame in kwestie echter wel. En zij had het bijkomende voordeel dat ze een blauwe bikini droeg, meer bepaald in combinatie met het kortste jeansbroekje dat ik ooit gezien heb. Oké, dat is een leugen, maar het was wel zeer kort. Er was wel een klein minpuntje aan haar verschijning: ze had geen kont. Nu ken ik echter wel meer hete truffels die geen noemenswaardige kont hebben en dat zijn evenzeer hete truffels en die spreken niet eens Brits, dus in dit geval heb ik dat tekort met de mantel der liefde bedekt.
Nu dan. Heren. Picture this. Een jongedame met blonde manen (manen is inderdaad een treffender woord dan haren) en een Britse tongval, naar de juiste muziek luisterend en gekleed gaand als de vrouwelijke tegenhanger van een typische eighties-rockster. Moet ik er een tekening bij maken? Helaas, driewerf helaas: ik ben de grootste angsthaas die u ooit zal hebben gekend. Dus van die romance, die overduidelijk in de sterren geschreven stond, is niets terecht gekomen en dat is allemaal de schuld van mijn ouders en hun vervloekte genen. Al wat mij rest is dit bericht en een vage foto van haar rug, want toen ik eindelijk de kans kreeg om een plaatje te schieten van haar bezienswaardige voorgevel was de batterij van mijn fototoestel plat.
Onder het houden van de zoveelste minuut stilte voor Yasmine en Michael getekend,
Markus
zondag 21 juni 2009
Netwerken, of de Actie van de Eeuw
En als ik eeuw zeg, dan bedoel ik de voorbije honderd jaar en niet, ik zeg maar iets, de eenentwintigste eeuw. Dat ziet er vreemd uit, hè? Eenentwintigste? Toen ik op het punt stond om het neer te schrijven (typen is een bijzonder lelijk woord dus ga ik voor een esthetisch meer verantwoord, zij het niet helemaal de lading dekkend alternatief) wist ik nog niet hoe eigenaardig het zou uitpakken. Vanaf nu herbekeer ik mij terug tot het 21stedom. Deze bijdrage zou overigens kunnen gaan over allerlei dingen die gebeurd zijn betreffende Marjolein, maar dan bestaat de kans dat ik als een geobsedeerde stalker overkom. Dus neen.
De actie van de eeuw. Of toch niet helemaal, want de Ristorante diepvriespizza's van Dr. Oetker bestaan pas sinds 1990 (cf. infra, dat is Showoffs voor 'meer daarover hieronder'). Maar laat ik bij het begin beginnen. En omdat het al zo lang geleden is, krijgt u het verhaal in de derde persoon, met een kleine letter. Daar gaat hij.
Onder begeleiding van het tikken van zijn houten been ijsbeerde markus over de meloen. Na vijf minuten ijsberen nam hij telkens even tijd om stil te staan, niet omdat hij zo zijn situatie beter kon overdenken of omdat het getik hem stoorde in zijn overpeinzingen, maar eerder omdat de papegaai op zijn schouder anders "IJsbeer! IJsbeer!" begon te schreeuwen, wat niet alleen tijdelijke oorsuizingen veroorzaakte maar ook nog eens luid genoeg was om de enige ijsbeer die de meloen rijk was op hem af te doen stormen. markus was nooit goed geweest in de omgang met dieren die groter waren dan een flink uit de kluiten gewassen ara (chihuahua's waren geen probleem en van luizen had hij nooit last gehad), en al helemaal niet met dieren voorzien van klauwen en scherpe, met bacteriën bevolkte tanden die op hem afstormden met een snelheid die groter was dan degene die hij kon produceren, dus nam hij het zekere voor het onzekere en pauzeerde hij om de vijf minuten.
markus ijsbeerde niet zonder reden. De hele dag had hij elegant de leegte genegeerd die gaapte op de plaats waar zich normaal gezien zijn voorraadkast bevond, maar nu liep het tegen etenstijd aan. Zowel zijn maag als de papegaai op zijn schouder begonnen onwelvoeglijke geluiden te maken ten teken dat ze gevuld dienden te worden en de stem in zijn hoofd zei: "Luister naar de maag! Luister naar de maag!" Normaal gezien was een dergelijke situatie geen probleem, want markus was een notoir Almaganger. Alma was de plaatselijke fastfoodketen zonder fastfood en zoog werkelijk apennoten, maar zijn aangeboren luiheid deed markus toch steeds weer teruggrijpen naar de snelle hap. Vandaag was het echter zaterdag en laat het weekend nu net het moment zijn waarop alle Almafilialen gesloten zijn.
Na enige tijd begon het ijsberen vruchten af te werpen. Ideeën vormden zich in markus' hoofd en zijn lippen vormden de aanzet tot woorden. "De dokter... dokter!" Twee tikken later had hij een beslissing gemaakt. "Dr. Oetker, heel het weekend! Kom, mapegaai (de papegaai op zijn schouder was een vrouwtje), we gaan naar de Supermankt*!" Rustig begaf hij zich naar de brug tussen de meloen en het gedeelte van de wereld waar zich de Supermankt bevond. Hij had echter nog maar vijf stappen gezet of de papegaai op zijn schouder krijste "IJsbeer! IJsbeer!"
"Godverdomme, dochter van een suskewiet, houd je etterende snavel dicht of ik timmer erop!" riep markus nog uit, maar het kwaad was al geschied. In de verte werd een wit stipje heel snel groter. Onder luid gevloek tikte markus zo snel hij kon naar de brug, maar de ijsbeer was natuurlijk veel sneller, om niet te zeggen beter te been. Gelukkig was de brug niet ver meer, met een beetje geluk kon hij... Met een hals- en houten-beenbrekende sprong landde hij net op tijd op de brug. Woedend en teleurgesteld brulde en klauwde de ijsbeer in zijn richting, maar op de brug was markus veilig. Nu volgde de actie van de eeuw.
Zijn bezoek aan de Supermankt duurde niet lang. Twee Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza's gingen zijn mandje in, mandje uit, kassa op, kassa af en draagzak in. Enkele goudstukken verwisselden van eigenaar. markus keerde terug naar de meloen. Eén van de twee pizza's ging linea recta het vriesvak in, de andere bleef op de tafel liggen. Nu volgt de reden waarom dit de actie van de eeuw was.
markus ging naar de keuken om de oven voor te verwarmen. Hij zocht het voorverwarmknopje maar vond er geen. Hij keek nog eens goed naar de oven. De microgolfoven. Hij zuchtte.
Iets wat helemaal niks met dit verhaal te maken heeft: als je mensen opbelt met de vraag "Heb jij een oven en zo ja, mag ik die gebruiken om mijn Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza die ik gekocht heb ondanks het feit dat ik geen oven op kot heb?" krijg je algemeen genomen niet echt een antwoord maar eerder een minutenlang aanhoudend Homerisch gelach.
Nu twee netwerkgerelateerde opmerkingen:
1) Ik heb een ticket kunnen bemachtigen voor het optreden van AC/DC aanstaande dinsdag in Amsterdam!
2) Welkom, Emily! Ik hoop dat je je niet verveeld hebt zo tussen 1u en 1:30u. Veel leesplezier!
Morgen rond deze tijd zit ik hopelijk weer als vanouds in de Alma om vervolgens rustig af te zakken naar mijn tweede en laatste examen. Let it rock!
What the fuck? It's raining, man. Halleluja!
Laatste opmerking voor mijn signatuur: gisteren is mijn cd van She & Him aangekomen. She & Him is het muzikale duo waarvan Zooey Deschanel de She-helft uitmaakt. Zooey! Deschanel! Gaat heen en aanbidt. O ja, markus heeft uiteindelijk een oven gevonden hoor. Maakt u zich maar geen zorgen.
Getekend,
Markus
*) Dat waren meer flauwe woordgrapjes in één woord dan ik initieel voor ogen had.
De actie van de eeuw. Of toch niet helemaal, want de Ristorante diepvriespizza's van Dr. Oetker bestaan pas sinds 1990 (cf. infra, dat is Showoffs voor 'meer daarover hieronder'). Maar laat ik bij het begin beginnen. En omdat het al zo lang geleden is, krijgt u het verhaal in de derde persoon, met een kleine letter. Daar gaat hij.
Onder begeleiding van het tikken van zijn houten been ijsbeerde markus over de meloen. Na vijf minuten ijsberen nam hij telkens even tijd om stil te staan, niet omdat hij zo zijn situatie beter kon overdenken of omdat het getik hem stoorde in zijn overpeinzingen, maar eerder omdat de papegaai op zijn schouder anders "IJsbeer! IJsbeer!" begon te schreeuwen, wat niet alleen tijdelijke oorsuizingen veroorzaakte maar ook nog eens luid genoeg was om de enige ijsbeer die de meloen rijk was op hem af te doen stormen. markus was nooit goed geweest in de omgang met dieren die groter waren dan een flink uit de kluiten gewassen ara (chihuahua's waren geen probleem en van luizen had hij nooit last gehad), en al helemaal niet met dieren voorzien van klauwen en scherpe, met bacteriën bevolkte tanden die op hem afstormden met een snelheid die groter was dan degene die hij kon produceren, dus nam hij het zekere voor het onzekere en pauzeerde hij om de vijf minuten.
markus ijsbeerde niet zonder reden. De hele dag had hij elegant de leegte genegeerd die gaapte op de plaats waar zich normaal gezien zijn voorraadkast bevond, maar nu liep het tegen etenstijd aan. Zowel zijn maag als de papegaai op zijn schouder begonnen onwelvoeglijke geluiden te maken ten teken dat ze gevuld dienden te worden en de stem in zijn hoofd zei: "Luister naar de maag! Luister naar de maag!" Normaal gezien was een dergelijke situatie geen probleem, want markus was een notoir Almaganger. Alma was de plaatselijke fastfoodketen zonder fastfood en zoog werkelijk apennoten, maar zijn aangeboren luiheid deed markus toch steeds weer teruggrijpen naar de snelle hap. Vandaag was het echter zaterdag en laat het weekend nu net het moment zijn waarop alle Almafilialen gesloten zijn.
Na enige tijd begon het ijsberen vruchten af te werpen. Ideeën vormden zich in markus' hoofd en zijn lippen vormden de aanzet tot woorden. "De dokter... dokter!" Twee tikken later had hij een beslissing gemaakt. "Dr. Oetker, heel het weekend! Kom, mapegaai (de papegaai op zijn schouder was een vrouwtje), we gaan naar de Supermankt*!" Rustig begaf hij zich naar de brug tussen de meloen en het gedeelte van de wereld waar zich de Supermankt bevond. Hij had echter nog maar vijf stappen gezet of de papegaai op zijn schouder krijste "IJsbeer! IJsbeer!"
"Godverdomme, dochter van een suskewiet, houd je etterende snavel dicht of ik timmer erop!" riep markus nog uit, maar het kwaad was al geschied. In de verte werd een wit stipje heel snel groter. Onder luid gevloek tikte markus zo snel hij kon naar de brug, maar de ijsbeer was natuurlijk veel sneller, om niet te zeggen beter te been. Gelukkig was de brug niet ver meer, met een beetje geluk kon hij... Met een hals- en houten-beenbrekende sprong landde hij net op tijd op de brug. Woedend en teleurgesteld brulde en klauwde de ijsbeer in zijn richting, maar op de brug was markus veilig. Nu volgde de actie van de eeuw.
Zijn bezoek aan de Supermankt duurde niet lang. Twee Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza's gingen zijn mandje in, mandje uit, kassa op, kassa af en draagzak in. Enkele goudstukken verwisselden van eigenaar. markus keerde terug naar de meloen. Eén van de twee pizza's ging linea recta het vriesvak in, de andere bleef op de tafel liggen. Nu volgt de reden waarom dit de actie van de eeuw was.
markus ging naar de keuken om de oven voor te verwarmen. Hij zocht het voorverwarmknopje maar vond er geen. Hij keek nog eens goed naar de oven. De microgolfoven. Hij zuchtte.
Iets wat helemaal niks met dit verhaal te maken heeft: als je mensen opbelt met de vraag "Heb jij een oven en zo ja, mag ik die gebruiken om mijn Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza die ik gekocht heb ondanks het feit dat ik geen oven op kot heb?" krijg je algemeen genomen niet echt een antwoord maar eerder een minutenlang aanhoudend Homerisch gelach.
Nu twee netwerkgerelateerde opmerkingen:
1) Ik heb een ticket kunnen bemachtigen voor het optreden van AC/DC aanstaande dinsdag in Amsterdam!
2) Welkom, Emily! Ik hoop dat je je niet verveeld hebt zo tussen 1u en 1:30u. Veel leesplezier!
Morgen rond deze tijd zit ik hopelijk weer als vanouds in de Alma om vervolgens rustig af te zakken naar mijn tweede en laatste examen. Let it rock!
What the fuck? It's raining, man. Halleluja!
Laatste opmerking voor mijn signatuur: gisteren is mijn cd van She & Him aangekomen. She & Him is het muzikale duo waarvan Zooey Deschanel de She-helft uitmaakt. Zooey! Deschanel! Gaat heen en aanbidt. O ja, markus heeft uiteindelijk een oven gevonden hoor. Maakt u zich maar geen zorgen.
Getekend,
Markus
*) Dat waren meer flauwe woordgrapjes in één woord dan ik initieel voor ogen had.
donderdag 18 juni 2009
Minute Maid bevat pulp
Vanmorgen werd ik wakker met de gedachte Aaaaah, snipperdag! 't Is te zeggen, ik werd eigenlijk wakker met de gedachte Shit mijn wekker, snel de radio opzetten om het nieuws van halfacht mee te pikken! waarna ik weer indommelde voor een halfuurtje, en na dat halfuurtje schoot mij de eerstgenoemde gedachte te binnen. Pang! Ik heb gisteren eigenlijk ook al een minisnipperdag gehouden (dat betekent dat ik wel een beetje geleerd heb, maar meer niet dan wel), maar ik kan het mij helemaal permitteren, dus mocht vandaag ook een snipperdag zijn.
De snipperdag begon aardig. PC'tje aangezet, muziekje opgezet, ontbijtje opgegeten, heerlijk. Echter. Zonder enige aanleiding viel ergens tussen negen en tien uur ineens de internetverbinding uit. En als er iets is dat je op een snipperdag nodig hebt, dan is dat een internetverbinding. Dus heb ik noodgedwongen maar mijn spullen genomen en me richting bibliotheek begeven. Toen ik de voordeur open deed naar buiten ging, zag ik dat twee kotgenoten, onder wie, ra ra ra, Marjolein, bij de buren stonden te bellen. Marjolein zoals gewoonlijk weer met een kleedje dat een tikkeltje te kort is. Er stond ook een tikkeltje te veel wind. Dat is toch enigzins verdacht, want hoe kon zij nu weten dat ik op dat moment buiten zou komen? Deze gedachtengang volgend zou ik moeten besluiten dat ze die kleedjes niet enkel voor mij aandoet, en hoe kan ik dan nog zeker zijn dat ook haar gedrag naar mij toe exclusief voor mij voorbehouden is? Hoe kan ik dan nog érgens zeker van zijn? Wie ben ik? Wat ben ik? Zijn mijn ouders wel mijn ouders? Ben ik wel voor de juiste examens aan het blokken en erger nog, ben ik wel de juiste examens aan het afleggen?
Ik ga die gedachtengang niet volgen, dat is gezonder. Marjolein probeert mij te strikken, punt uit. Ze stond trouwens bij de buren om te vragen of bij hen de internetverbinding ook uit was gevallen, maar er kwam niemand open doen, dus is zij maar weer naar binnen gegaan en ben ik maar verder gegaan. In de bibliotheek aangekomen zag ik dat er een receptie zou plaatsvinden vandaag. Dat kan je gemakkelijk zien omdat er dan van die hoge ronde tafeltjes in de hal staan. En ook wel omdat dan alle chips, koffie en fruitsap al klaarstaat op een paar tafels. Fruitsap. Op een paar tafels. Ik weerstond de verleiding, tenminste, ik weerstond ze op dat moment. Immers, ik had een halve fles fruitsap in mijn tas zitten. Op de trap naar de vijfde verdieping kwam ik Marion tegen. "Je plaats is al ingepikt door iemand... Weet niet wie... Mark kent 'm. Maar naast Martin is er nog plaats. Tot zo!" En weg was ze. Een lichte paniek maakte zich van mij meester terwijl ik met toenemende snelheid de traphal verticaal doorsuisde. Niet honderd procent verticaal, vat u wel? Ik bedoel gewoon dat ik de trap naar boven nam en dat steeds sneller deed. Echt verticaal gaat niet, want dan stoot je met je hoofd tegen de trap boven je. En de hele bibliotheek is van beton gemaakt, dus zo ook de trappen.
Ik opende de deur van de vijfde verdieping en Marion had niet gelogen. De lichte paniek was inmiddels geëvolueerd tot radeloosheid en middelmatige wanhoop. Daar, op mijn plaats, zat een wildvreemd sujet, lustig doch op fluistertoon converserend met Mark. Onderkruiper. Ik heb me dan maar zo goed en zo kwaad als mogelijk geïnstalleerd op een andere plaats, maar echt veel concentratie kwam er bij het leren niet echt aan te pas.
Rond twaalf uur gingen we met z'n allen eten. Mijn fruitsap was inmiddels op en die van de receptie stond nog altijd te blinken in de hal. Na onze doortocht stond er één fles minder te blinken in de hal. Na ons middagmaal keerden we terug. Na onze doortocht stond er nog een fles minder te blinken in de hal. Straks gaan we een vieruurtje eten. Zo rond vier uur. Ik houd jullie op de hoogte over eventuele verdere mysterieuze verdwijningen van flessen fruitsap uit de hal want werkelijk, daar moet toch eens nader onderzoek naar verricht worden.
Getekend,
Markus
De snipperdag begon aardig. PC'tje aangezet, muziekje opgezet, ontbijtje opgegeten, heerlijk. Echter. Zonder enige aanleiding viel ergens tussen negen en tien uur ineens de internetverbinding uit. En als er iets is dat je op een snipperdag nodig hebt, dan is dat een internetverbinding. Dus heb ik noodgedwongen maar mijn spullen genomen en me richting bibliotheek begeven. Toen ik de voordeur open deed naar buiten ging, zag ik dat twee kotgenoten, onder wie, ra ra ra, Marjolein, bij de buren stonden te bellen. Marjolein zoals gewoonlijk weer met een kleedje dat een tikkeltje te kort is. Er stond ook een tikkeltje te veel wind. Dat is toch enigzins verdacht, want hoe kon zij nu weten dat ik op dat moment buiten zou komen? Deze gedachtengang volgend zou ik moeten besluiten dat ze die kleedjes niet enkel voor mij aandoet, en hoe kan ik dan nog zeker zijn dat ook haar gedrag naar mij toe exclusief voor mij voorbehouden is? Hoe kan ik dan nog érgens zeker van zijn? Wie ben ik? Wat ben ik? Zijn mijn ouders wel mijn ouders? Ben ik wel voor de juiste examens aan het blokken en erger nog, ben ik wel de juiste examens aan het afleggen?
Ik ga die gedachtengang niet volgen, dat is gezonder. Marjolein probeert mij te strikken, punt uit. Ze stond trouwens bij de buren om te vragen of bij hen de internetverbinding ook uit was gevallen, maar er kwam niemand open doen, dus is zij maar weer naar binnen gegaan en ben ik maar verder gegaan. In de bibliotheek aangekomen zag ik dat er een receptie zou plaatsvinden vandaag. Dat kan je gemakkelijk zien omdat er dan van die hoge ronde tafeltjes in de hal staan. En ook wel omdat dan alle chips, koffie en fruitsap al klaarstaat op een paar tafels. Fruitsap. Op een paar tafels. Ik weerstond de verleiding, tenminste, ik weerstond ze op dat moment. Immers, ik had een halve fles fruitsap in mijn tas zitten. Op de trap naar de vijfde verdieping kwam ik Marion tegen. "Je plaats is al ingepikt door iemand... Weet niet wie... Mark kent 'm. Maar naast Martin is er nog plaats. Tot zo!" En weg was ze. Een lichte paniek maakte zich van mij meester terwijl ik met toenemende snelheid de traphal verticaal doorsuisde. Niet honderd procent verticaal, vat u wel? Ik bedoel gewoon dat ik de trap naar boven nam en dat steeds sneller deed. Echt verticaal gaat niet, want dan stoot je met je hoofd tegen de trap boven je. En de hele bibliotheek is van beton gemaakt, dus zo ook de trappen.
Ik opende de deur van de vijfde verdieping en Marion had niet gelogen. De lichte paniek was inmiddels geëvolueerd tot radeloosheid en middelmatige wanhoop. Daar, op mijn plaats, zat een wildvreemd sujet, lustig doch op fluistertoon converserend met Mark. Onderkruiper. Ik heb me dan maar zo goed en zo kwaad als mogelijk geïnstalleerd op een andere plaats, maar echt veel concentratie kwam er bij het leren niet echt aan te pas.
Rond twaalf uur gingen we met z'n allen eten. Mijn fruitsap was inmiddels op en die van de receptie stond nog altijd te blinken in de hal. Na onze doortocht stond er één fles minder te blinken in de hal. Na ons middagmaal keerden we terug. Na onze doortocht stond er nog een fles minder te blinken in de hal. Straks gaan we een vieruurtje eten. Zo rond vier uur. Ik houd jullie op de hoogte over eventuele verdere mysterieuze verdwijningen van flessen fruitsap uit de hal want werkelijk, daar moet toch eens nader onderzoek naar verricht worden.
Getekend,
Markus
zondag 14 juni 2009
Traphalflirten
Ik zat zonet rustig op kot te doen alsof ik aan het blokken was (eigenlijk was ik naar Harry Potter and the Goblet of Fire aan het kijken) toen het stemgeluid van Marjolein mij ineens tegemoet kwam. Enkele kotgenoten waren collectieve arbeidsonderbreking aan het nemen op het derde verdiep. Ik zit op het tweede verdiep. Marjolein heeft een nogal... dragende stem, zullen we maar zeggen. Zelf was ik ook wel aan pauze toe; ik bedoel: Harry stond op het punt om het labyrint te betreden, en dan weet je dat de grand finale niet lang meer op zich zal laten wachten. Enige mentale voorbereidingstijd was dus wel op zijn plaats. Dan maar de kotgenoten gaan vervoegen. Het leek wel alsof Marjolein wist dat ik zou komen, afgaand op hoe ze gekleed liep. Niet zozeer strak als wel met nogal wat inkijk, nudge nudge. Uiteindelijk gingen de kotgenoten weer aan het werk, maar Marjolein bleef nog wat dralen om toch vooral niet te snel afscheid te moeten nemen van ondergetekende. Na een tijdje deed ze alsof ze ging doorgaan, maar een halve verdieping lager bleef ze dan toch staan om nog wat verder te keuvelen. Ik stond bovenaan de trap, zij onderaan. Met inkijk. Van subtiliteit heeft ze niet echt kaas gegeten, zo te zien. Wat wel goed uitkomt, want ik lust geen kaas. Dus ja.
Getekend,
Markus
Getekend,
Markus
woensdag 10 juni 2009
De dakroute
Want waarom zou ik nog over een uitermate onproductief weekend schrijven als het al woensdag is?
Er valt eigenlijk niet zo veel te zeggen over de dakroute, maar u kent mij: ik zal er wel weer een bijdrage mee kunnen vullen, geen nood. Waar gaat het nu precies over? Wel kijk. Er zijn zo van die momenten dat je eens uit je kot wilt komen. Je belt wat vrienden op (of stuurt berichtjes, want die zijn gratis - bij mij tenminste) en voor je 't weet ga je een gezellige avond tegemoet. Rest nog één ding: naar buiten gaan. Dus je maakt je klaar, doet kleren aan die mogen stinken en steekt voor de zekerheid een condoom in je zak (ja kom he, ik ga niet wachten tot Zooey Deschanel aan mijn deur staat, en je moet je even inbeelden dat Marjolein nog niet is langs gekomen), sluit je kamer af en dondert van de trap. En dan via de deur naar buiten, nee?
Nee. Ik ben Markus, weet u wel, ik doe graag averechts om averechts te doen. De eerste keer dat ik van deze geijkte route afstapte was in de week voor de paasvakantie. Onze gevel moest dringend herschilderd worden. Mijn kamer bevindt zich aan de straatkant (of eerder, wat men doorgaans als straatkant bestempelt, waarover later meer) en dus stond er die week een stelling voor mijn raam. Dat is natuurlijk vooral leuk om je boven- of onderbuur eens goed te doen schrikken, maar ook als alternatieve katabasis (ik heb het eens opgezocht, over die tocht naar beneden, en nu blijkt dat anabasis 'tocht naar boven' betekent en katabasis 'tocht naar beneden'). De eerste dagen van die week ben ik dan ook steevast de stelling afgeklommen (als de werkers er niet op stonden, natuurlijk). Vanaf woensdag was mijn raam echter afgeplakt met plastiek, zodat er geen frisse lucht meer binnenkwam en mijn kamer tegen vrijdag stonk dat het geen naam meer heeft. Ik heb nog geprobeerd om door mijn deur open te laten staan via het raam van de traphal (waarover later meer) wat lucht binnen te krijgen, maar het was drie dagen windstil.
Na de paasvakantie was het putteke lente, goed weer, korte rokjes en veel ijsjes. En dat betekent bij ons zo af en toe eens eten op het plat dak. Via het raam in de traphal geraak je heel gemakkelijk op het dak. Heel tof, zo in de zon, alleen jammer dat je kleren achteraf vol met van die dakbedekking hangen. Op een van die dakmomenten heb ik daar eens wat rondgelopen en -geklommen (wij hebben namelijk twee platte daken, eentje aan het raam van de traphal, en daarachter nog een dat je vanaf het eerste platte dak kan bereiken via een brandladdertje. En toen heb ik het ontdekt: ons huis heeft twee straatkanten! De achterkant van ons huis komt uit in een obscuur achterafsteegje dat meestal vol met vuilzakken staat.
Sinds ik dat ontdekt heb, gebruik ik meestal de dakroute als ik weer eens uit mijn kot kom. En nadien ook om weer binnen te komen. Alleen kan dat een beetje tricky zijn, want het kan gebeuren dat een kotgenoot het raam in de traphal in tussentijd heeft gesloten. Dus dan sta je daar wel mooi als een halve debiel op een dak.
En dan nog iets, dames: kontknijpen is een compliment! Ik zie niet in waarom dat zo moeilijk te vatten is. Meestal als ik in een kontje knijp (niet dat dat zo veel gebeurt he, begrijp mij niet verkeerd) krijg ik een verontwaardigde reactie (of een mep in mijn gezicht). Het zou namelijk seksistisch en vernederend zijn. Welnu, ik snap dat niet. Ten eerste: ik knijp niet in kontjes van meisjes die ik niet leuk vind. Dat is het eerste compliment: u bent leuk! Ten tweede: ik knijp niet in kontjes die niet kontknijpwaardig zijn. Ik ken meisjes die gewoon geen kont hebben, welnu, daar kán ik dus gewoon niet bij in het kontje knijpen. Ik ken ook meisjes met een alles behalve sexy kontje. Daar ga ik óók niet in knijpen! Dat is dus twee complimenten: u bent leuk en u hebt een sexy kontje. En ten derde: hoe sexy het kontje ook moge zijn, als de rest van de dame in kwestie gatlelijk is, dan bedankt ik ook feestelijk voor de eer. Drie complimenten met één klein kneepje in uw derrière: hoe verwaand bent u eigenlijk, dat u die liever alle drie apart hoort? Laat ons toch gewoon in uw kontje knijpen, dan zijn we allemaal gelukkig.
De groeten van mijn vingers!
Markus
Er valt eigenlijk niet zo veel te zeggen over de dakroute, maar u kent mij: ik zal er wel weer een bijdrage mee kunnen vullen, geen nood. Waar gaat het nu precies over? Wel kijk. Er zijn zo van die momenten dat je eens uit je kot wilt komen. Je belt wat vrienden op (of stuurt berichtjes, want die zijn gratis - bij mij tenminste) en voor je 't weet ga je een gezellige avond tegemoet. Rest nog één ding: naar buiten gaan. Dus je maakt je klaar, doet kleren aan die mogen stinken en steekt voor de zekerheid een condoom in je zak (ja kom he, ik ga niet wachten tot Zooey Deschanel aan mijn deur staat, en je moet je even inbeelden dat Marjolein nog niet is langs gekomen), sluit je kamer af en dondert van de trap. En dan via de deur naar buiten, nee?
Nee. Ik ben Markus, weet u wel, ik doe graag averechts om averechts te doen. De eerste keer dat ik van deze geijkte route afstapte was in de week voor de paasvakantie. Onze gevel moest dringend herschilderd worden. Mijn kamer bevindt zich aan de straatkant (of eerder, wat men doorgaans als straatkant bestempelt, waarover later meer) en dus stond er die week een stelling voor mijn raam. Dat is natuurlijk vooral leuk om je boven- of onderbuur eens goed te doen schrikken, maar ook als alternatieve katabasis (ik heb het eens opgezocht, over die tocht naar beneden, en nu blijkt dat anabasis 'tocht naar boven' betekent en katabasis 'tocht naar beneden'). De eerste dagen van die week ben ik dan ook steevast de stelling afgeklommen (als de werkers er niet op stonden, natuurlijk). Vanaf woensdag was mijn raam echter afgeplakt met plastiek, zodat er geen frisse lucht meer binnenkwam en mijn kamer tegen vrijdag stonk dat het geen naam meer heeft. Ik heb nog geprobeerd om door mijn deur open te laten staan via het raam van de traphal (waarover later meer) wat lucht binnen te krijgen, maar het was drie dagen windstil.
Na de paasvakantie was het putteke lente, goed weer, korte rokjes en veel ijsjes. En dat betekent bij ons zo af en toe eens eten op het plat dak. Via het raam in de traphal geraak je heel gemakkelijk op het dak. Heel tof, zo in de zon, alleen jammer dat je kleren achteraf vol met van die dakbedekking hangen. Op een van die dakmomenten heb ik daar eens wat rondgelopen en -geklommen (wij hebben namelijk twee platte daken, eentje aan het raam van de traphal, en daarachter nog een dat je vanaf het eerste platte dak kan bereiken via een brandladdertje. En toen heb ik het ontdekt: ons huis heeft twee straatkanten! De achterkant van ons huis komt uit in een obscuur achterafsteegje dat meestal vol met vuilzakken staat.
Sinds ik dat ontdekt heb, gebruik ik meestal de dakroute als ik weer eens uit mijn kot kom. En nadien ook om weer binnen te komen. Alleen kan dat een beetje tricky zijn, want het kan gebeuren dat een kotgenoot het raam in de traphal in tussentijd heeft gesloten. Dus dan sta je daar wel mooi als een halve debiel op een dak.
En dan nog iets, dames: kontknijpen is een compliment! Ik zie niet in waarom dat zo moeilijk te vatten is. Meestal als ik in een kontje knijp (niet dat dat zo veel gebeurt he, begrijp mij niet verkeerd) krijg ik een verontwaardigde reactie (of een mep in mijn gezicht). Het zou namelijk seksistisch en vernederend zijn. Welnu, ik snap dat niet. Ten eerste: ik knijp niet in kontjes van meisjes die ik niet leuk vind. Dat is het eerste compliment: u bent leuk! Ten tweede: ik knijp niet in kontjes die niet kontknijpwaardig zijn. Ik ken meisjes die gewoon geen kont hebben, welnu, daar kán ik dus gewoon niet bij in het kontje knijpen. Ik ken ook meisjes met een alles behalve sexy kontje. Daar ga ik óók niet in knijpen! Dat is dus twee complimenten: u bent leuk en u hebt een sexy kontje. En ten derde: hoe sexy het kontje ook moge zijn, als de rest van de dame in kwestie gatlelijk is, dan bedankt ik ook feestelijk voor de eer. Drie complimenten met één klein kneepje in uw derrière: hoe verwaand bent u eigenlijk, dat u die liever alle drie apart hoort? Laat ons toch gewoon in uw kontje knijpen, dan zijn we allemaal gelukkig.
De groeten van mijn vingers!
Markus
maandag 8 juni 2009
En de bibliothecaris slikte
Leve de platenmaatschappij van Lillian Axe. Ik vertik het om op te zoeken hoe ze heet, ook al ben ik net op hun site wezen kijken. So much for da kortetermijngeheugen. Maar leve haar, want zij zet nummers gratis te downloaden terwijl ze nog niet eens officieel uitgebracht zijn. Nu hoor ik u al denken: dat is toch niet zo uitzonderlijk? 't Is te zeggen, ik hoor u dat niet denken. Ik hoor niemand denken. Behalve mijzelf. Dat is echt waar trouwens. Soms denk ik in volzinnen, en dan hoor ik mijn eigen stem die volzinnen uitspreken. Maar buiten het feit dat ik niemand hoor denken, wéét ik ook helemaal niet of u dat wel denkt, want ik weet niet hoe vertrouwd u bent met sites van platenmaatschappijen en gezien de voorlopig beperkte omvang van mijn lezerspubliek is de kans dat die ervaring bij u miniem is significant. Lange zin, hè? Lees 'm nog maar eens, ik ben er best wel trots op.
Nu dan. Back to business. Als dat online zetten van nummers geen uitzonderlijke zaak is, waarom dan nog leve die platenmaatschappij? Omdat zij mij daarmee drie dingen heeft geleerd.
1) Het nieuwe materiaal van Lillian Axe is bagger.
2) Lion's Share is ook bagger.
3) Saidian brengt materiaal dat merkwaardig veel weg heeft van vroege Edguy. Vroege Edguy is leuke muziek. Alleen, vroege Edguy, dan spreken we midden jaren negentig. Saidian brengt dat materiaal nu uit. Vijftien jaar achter lopen, je moet het maar doen.
Alle dingen bestaan uit drie, trouwens. De uitspraak is zo oud als 't straat, maar het is echt zo. Ik heb het gemerkt in mijn cursus. Hoofdstuk 1 bestaat uit drie onderdelen. Onderdeel 3 bestaat uit drie puntjes, waarvan puntje C drie vragen oproept. Op de derde vraag zijn drie verschillende antwoorden mogelijk. Merk op dat het altijd het derde onderdeel is dat zich opnieuw in drie verdeelt.
Mijn kotgenote kwam juist langs. Een van de leuke dingen aan de blok- en examenperiode is dat iedereen plots solidaire neigingen krijgt, zelfs yours truly, normaal gezien toch vooral bekend als antisociale misantroop. Nu was het dus de beurt aan de kotgenote. Ik moet zeggen: een van de kotgenotes, want wij wonen hier met vijftien studenten, en 't is ongeveer fifty-fifty op geslachtsvlak. Helemaal fifty-fifty gaat natuurlijk niet, want vijftien is niet deelbaar door twee. Wat moet u nog weten? O ja, dit is de kotgenote die, als ze net uit de douche komt, slechts gehuld in een handdoek, doodleuk een gesprek met je aanknoopt in de gang. Het is ook de kotgenote die vorige week door de gang dartelde in een net iets te kort slaapkleedje. En ze draagt de naam Marjolein. Marjolein kwam dus zonet op mijn deur kloppen, zogenaamd om te vragen wie er op kot aanwezig was. Het was echter vrij duidelijk dat dat alleen maar een smoesje was om in mijn buurt te zijn, aangezien Marjolein op het gelijkvloers woont en ik op de tweede verdieping. Als ze had willen weten wie er allemaal thuis was, had ze toch evengoed bij iemand anders kunnen langs gaan? Iemand voor wie ze minder trappen moest doen? Marjolein kwam naar mijn deur, een duidelijk signaal als u het mij vraagt. Ze was ook nog eens redelijk strak gekleed (zwart staat haar goed), zodat ik duidelijk kon zien dat alles nog wel zit zoals het zitten moet. Het zou maar erg zijn als dat op je twintigste al niet meer het geval is, maar blijkbaar moest ze dat toch nog eens duidelijk maken. Aan mij. Maar enfin, de zogenaamd onschuldige vraag naar de aanwezigheid van andere kotgenoten ontaardde in een aangenaam, en ik denk wel dat ik mag zeggen aangenaam, gesprek.
Blijkt Marjolein tijdens blok en examens aan de koffie te zitten. Zeker vandaag, want ze moet nachtje door doen omdat ze niet hard genoeg heeft geleerd tijdens de blok. Wat dus zo veel wilt zeggen als: "Markus, als je straks iets gaat drinken en je komt daarna terug thuis, weet dan dat ik nog wakker zal zijn. En aangezien je sowieso langs mijn deur passeert, waarom dan niet nog even binnen springen?" Ga ik toch toevallig niet iets drinken vanavond zeker? Maar goed, de koffie dus. Door al die koffie stond ze nogal hyper, waardoor ze wat morste op de vloer van mijn kamer. Ze had namelijk een mok koffie meegenomen op haar tocht naar boven. Ik ben nu even kwijt hoe dat met een mooi Grieks woord heet, tocht naar boven. Tocht naar beneden was anabasis geloof ik, maar wat was tocht naar boven ook weer? Iemand? Enfin, ze morste dus.
"O, heb ik dat gedaan? Sorry! Nee echt, dat ga ik direct opkuisen. Heb je een vod?" Ja, die heb ik. Het opkuisen van de koffie moest natuurlijk gepaard gaan met een vooroverbuigende beweging die een weinig suggestieve houding tot gevolg had.
Enfin, dat ging zo nog wel een poosje door (verdacht dichtbij mij moeten staan om mijn DVD-collectie te kunnen bezichtigen en meer van dat fraais), maar daar is het wel bij gebleven. Want ja, ik ga iets drinken vanavond en Martin, a friend of mine, komt mij binnen enkele minuten ophalen, dus kon ik onmogelijk op haar overduidelijke avances in gaan. Want zulke dingen mag je niet in een kik en een wip (pedoem-tsj) afhandelen, of wel soms? Maar goed, ik ga nu iets drinken, en als ik achteraf terug op kot aankom moet ik sowieso voorbij haar deur komen. De dakroute zal helaas onmogelijk zijn omdat ik zometeen zal vergeten het raam open te zetten. Dus wie weet? Ik houd u op de hoogte.
Meer over de dakroute en over een uitermate onproductief weekend in een volgende bijdrage!
Getekend,
Uw begeerde
Markus
Update: Ik heb niet bij Marjolein aangeklopt toen ik gisteren terugkwam van de Libertad. Ten eerste moest het meiske studeren, en ten tweede wil ik niet overkomen als een gefrustreerde droog staande masterstudent. Wat ik uiteraard wel ben. Maar dat hoeft zij niet te weten. Ik speel nog wel even hard to get. Ik heb haar een cd geleend, dus ze moet toch zeker nog één keer opnieuw komen aankloppen. Jeetje, wat ben ik leep. YT, M.
Nu dan. Back to business. Als dat online zetten van nummers geen uitzonderlijke zaak is, waarom dan nog leve die platenmaatschappij? Omdat zij mij daarmee drie dingen heeft geleerd.
1) Het nieuwe materiaal van Lillian Axe is bagger.
2) Lion's Share is ook bagger.
3) Saidian brengt materiaal dat merkwaardig veel weg heeft van vroege Edguy. Vroege Edguy is leuke muziek. Alleen, vroege Edguy, dan spreken we midden jaren negentig. Saidian brengt dat materiaal nu uit. Vijftien jaar achter lopen, je moet het maar doen.
Alle dingen bestaan uit drie, trouwens. De uitspraak is zo oud als 't straat, maar het is echt zo. Ik heb het gemerkt in mijn cursus. Hoofdstuk 1 bestaat uit drie onderdelen. Onderdeel 3 bestaat uit drie puntjes, waarvan puntje C drie vragen oproept. Op de derde vraag zijn drie verschillende antwoorden mogelijk. Merk op dat het altijd het derde onderdeel is dat zich opnieuw in drie verdeelt.
Mijn kotgenote kwam juist langs. Een van de leuke dingen aan de blok- en examenperiode is dat iedereen plots solidaire neigingen krijgt, zelfs yours truly, normaal gezien toch vooral bekend als antisociale misantroop. Nu was het dus de beurt aan de kotgenote. Ik moet zeggen: een van de kotgenotes, want wij wonen hier met vijftien studenten, en 't is ongeveer fifty-fifty op geslachtsvlak. Helemaal fifty-fifty gaat natuurlijk niet, want vijftien is niet deelbaar door twee. Wat moet u nog weten? O ja, dit is de kotgenote die, als ze net uit de douche komt, slechts gehuld in een handdoek, doodleuk een gesprek met je aanknoopt in de gang. Het is ook de kotgenote die vorige week door de gang dartelde in een net iets te kort slaapkleedje. En ze draagt de naam Marjolein. Marjolein kwam dus zonet op mijn deur kloppen, zogenaamd om te vragen wie er op kot aanwezig was. Het was echter vrij duidelijk dat dat alleen maar een smoesje was om in mijn buurt te zijn, aangezien Marjolein op het gelijkvloers woont en ik op de tweede verdieping. Als ze had willen weten wie er allemaal thuis was, had ze toch evengoed bij iemand anders kunnen langs gaan? Iemand voor wie ze minder trappen moest doen? Marjolein kwam naar mijn deur, een duidelijk signaal als u het mij vraagt. Ze was ook nog eens redelijk strak gekleed (zwart staat haar goed), zodat ik duidelijk kon zien dat alles nog wel zit zoals het zitten moet. Het zou maar erg zijn als dat op je twintigste al niet meer het geval is, maar blijkbaar moest ze dat toch nog eens duidelijk maken. Aan mij. Maar enfin, de zogenaamd onschuldige vraag naar de aanwezigheid van andere kotgenoten ontaardde in een aangenaam, en ik denk wel dat ik mag zeggen aangenaam, gesprek.
Blijkt Marjolein tijdens blok en examens aan de koffie te zitten. Zeker vandaag, want ze moet nachtje door doen omdat ze niet hard genoeg heeft geleerd tijdens de blok. Wat dus zo veel wilt zeggen als: "Markus, als je straks iets gaat drinken en je komt daarna terug thuis, weet dan dat ik nog wakker zal zijn. En aangezien je sowieso langs mijn deur passeert, waarom dan niet nog even binnen springen?" Ga ik toch toevallig niet iets drinken vanavond zeker? Maar goed, de koffie dus. Door al die koffie stond ze nogal hyper, waardoor ze wat morste op de vloer van mijn kamer. Ze had namelijk een mok koffie meegenomen op haar tocht naar boven. Ik ben nu even kwijt hoe dat met een mooi Grieks woord heet, tocht naar boven. Tocht naar beneden was anabasis geloof ik, maar wat was tocht naar boven ook weer? Iemand? Enfin, ze morste dus.
"O, heb ik dat gedaan? Sorry! Nee echt, dat ga ik direct opkuisen. Heb je een vod?" Ja, die heb ik. Het opkuisen van de koffie moest natuurlijk gepaard gaan met een vooroverbuigende beweging die een weinig suggestieve houding tot gevolg had.
Enfin, dat ging zo nog wel een poosje door (verdacht dichtbij mij moeten staan om mijn DVD-collectie te kunnen bezichtigen en meer van dat fraais), maar daar is het wel bij gebleven. Want ja, ik ga iets drinken vanavond en Martin, a friend of mine, komt mij binnen enkele minuten ophalen, dus kon ik onmogelijk op haar overduidelijke avances in gaan. Want zulke dingen mag je niet in een kik en een wip (pedoem-tsj) afhandelen, of wel soms? Maar goed, ik ga nu iets drinken, en als ik achteraf terug op kot aankom moet ik sowieso voorbij haar deur komen. De dakroute zal helaas onmogelijk zijn omdat ik zometeen zal vergeten het raam open te zetten. Dus wie weet? Ik houd u op de hoogte.
Meer over de dakroute en over een uitermate onproductief weekend in een volgende bijdrage!
Getekend,
Uw begeerde
Markus
Update: Ik heb niet bij Marjolein aangeklopt toen ik gisteren terugkwam van de Libertad. Ten eerste moest het meiske studeren, en ten tweede wil ik niet overkomen als een gefrustreerde droog staande masterstudent. Wat ik uiteraard wel ben. Maar dat hoeft zij niet te weten. Ik speel nog wel even hard to get. Ik heb haar een cd geleend, dus ze moet toch zeker nog één keer opnieuw komen aankloppen. Jeetje, wat ben ik leep. YT, M.
Abonneren op:
Posts (Atom)