Netwerken, of de Actie van de Eeuw

En als ik eeuw zeg, dan bedoel ik de voorbije honderd jaar en niet, ik zeg maar iets, de eenentwintigste eeuw. Dat ziet er vreemd uit, hè? Eenentwintigste? Toen ik op het punt stond om het neer te schrijven (typen is een bijzonder lelijk woord dus ga ik voor een esthetisch meer verantwoord, zij het niet helemaal de lading dekkend alternatief) wist ik nog niet hoe eigenaardig het zou uitpakken. Vanaf nu herbekeer ik mij terug tot het 21stedom. Deze bijdrage zou overigens kunnen gaan over allerlei dingen die gebeurd zijn betreffende Marjolein, maar dan bestaat de kans dat ik als een geobsedeerde stalker overkom. Dus neen.

De actie van de eeuw. Of toch niet helemaal, want de Ristorante diepvriespizza's van Dr. Oetker bestaan pas sinds 1990 (cf. infra, dat is Showoffs voor 'meer daarover hieronder'). Maar laat ik bij het begin beginnen. En omdat het al zo lang geleden is, krijgt u het verhaal in de derde persoon, met een kleine letter. Daar gaat hij.

Onder begeleiding van het tikken van zijn houten been ijsbeerde markus over de meloen. Na vijf minuten ijsberen nam hij telkens even tijd om stil te staan, niet omdat hij zo zijn situatie beter kon overdenken of omdat het getik hem stoorde in zijn overpeinzingen, maar eerder omdat de papegaai op zijn schouder anders "IJsbeer! IJsbeer!" begon te schreeuwen, wat niet alleen tijdelijke oorsuizingen veroorzaakte maar ook nog eens luid genoeg was om de enige ijsbeer die de meloen rijk was op hem af te doen stormen. markus was nooit goed geweest in de omgang met dieren die groter waren dan een flink uit de kluiten gewassen ara (chihuahua's waren geen probleem en van luizen had hij nooit last gehad), en al helemaal niet met dieren voorzien van klauwen en scherpe, met bacteriën bevolkte tanden die op hem afstormden met een snelheid die groter was dan degene die hij kon produceren, dus nam hij het zekere voor het onzekere en pauzeerde hij om de vijf minuten.

markus ijsbeerde niet zonder reden. De hele dag had hij elegant de leegte genegeerd die gaapte op de plaats waar zich normaal gezien zijn voorraadkast bevond, maar nu liep het tegen etenstijd aan. Zowel zijn maag als de papegaai op zijn schouder begonnen onwelvoeglijke geluiden te maken ten teken dat ze gevuld dienden te worden en de stem in zijn hoofd zei: "Luister naar de maag! Luister naar de maag!" Normaal gezien was een dergelijke situatie geen probleem, want markus was een notoir Almaganger. Alma was de plaatselijke fastfoodketen zonder fastfood en zoog werkelijk apennoten, maar zijn aangeboren luiheid deed markus toch steeds weer teruggrijpen naar de snelle hap. Vandaag was het echter zaterdag en laat het weekend nu net het moment zijn waarop alle Almafilialen gesloten zijn.

Na enige tijd begon het ijsberen vruchten af te werpen. Ideeën vormden zich in markus' hoofd en zijn lippen vormden de aanzet tot woorden. "De dokter... dokter!" Twee tikken later had hij een beslissing gemaakt. "Dr. Oetker, heel het weekend! Kom, mapegaai (de papegaai op zijn schouder was een vrouwtje), we gaan naar de Supermankt*!" Rustig begaf hij zich naar de brug tussen de meloen en het gedeelte van de wereld waar zich de Supermankt bevond. Hij had echter nog maar vijf stappen gezet of de papegaai op zijn schouder krijste "IJsbeer! IJsbeer!"
"Godverdomme, dochter van een suskewiet, houd je etterende snavel dicht of ik timmer erop!" riep markus nog uit, maar het kwaad was al geschied. In de verte werd een wit stipje heel snel groter. Onder luid gevloek tikte markus zo snel hij kon naar de brug, maar de ijsbeer was natuurlijk veel sneller, om niet te zeggen beter te been. Gelukkig was de brug niet ver meer, met een beetje geluk kon hij... Met een hals- en houten-beenbrekende sprong landde hij net op tijd op de brug. Woedend en teleurgesteld brulde en klauwde de ijsbeer in zijn richting, maar op de brug was markus veilig. Nu volgde de actie van de eeuw.

Zijn bezoek aan de Supermankt duurde niet lang. Twee Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza's gingen zijn mandje in, mandje uit, kassa op, kassa af en draagzak in. Enkele goudstukken verwisselden van eigenaar. markus keerde terug naar de meloen. Eén van de twee pizza's ging linea recta het vriesvak in, de andere bleef op de tafel liggen. Nu volgt de reden waarom dit de actie van de eeuw was.

markus ging naar de keuken om de oven voor te verwarmen. Hij zocht het voorverwarmknopje maar vond er geen. Hij keek nog eens goed naar de oven. De microgolfoven. Hij zuchtte.

Iets wat helemaal niks met dit verhaal te maken heeft: als je mensen opbelt met de vraag "Heb jij een oven en zo ja, mag ik die gebruiken om mijn Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza die ik gekocht heb ondanks het feit dat ik geen oven op kot heb?" krijg je algemeen genomen niet echt een antwoord maar eerder een minutenlang aanhoudend Homerisch gelach.

Nu twee netwerkgerelateerde opmerkingen:
1) Ik heb een ticket kunnen bemachtigen voor het optreden van AC/DC aanstaande dinsdag in Amsterdam!
2) Welkom, Emily! Ik hoop dat je je niet verveeld hebt zo tussen 1u en 1:30u. Veel leesplezier!

Morgen rond deze tijd zit ik hopelijk weer als vanouds in de Alma om vervolgens rustig af te zakken naar mijn tweede en laatste examen. Let it rock!

What the fuck? It's raining, man. Halleluja!

Laatste opmerking voor mijn signatuur: gisteren is mijn cd van She & Him aangekomen. She & Him is het muzikale duo waarvan Zooey Deschanel de She-helft uitmaakt. Zooey! Deschanel! Gaat heen en aanbidt. O ja, markus heeft uiteindelijk een oven gevonden hoor. Maakt u zich maar geen zorgen.

Getekend,
Markus

*) Dat waren meer flauwe woordgrapjes in één woord dan ik initieel voor ogen had.

De dakroute

Want waarom zou ik nog over een uitermate onproductief weekend schrijven als het al woensdag is?

Er valt eigenlijk niet zo veel te zeggen over de dakroute, maar u kent mij: ik zal er wel weer een bijdrage mee kunnen vullen, geen nood. Waar gaat het nu precies over? Wel kijk. Er zijn zo van die momenten dat je eens uit je kot wilt komen. Je belt wat vrienden op (of stuurt berichtjes, want die zijn gratis - bij mij tenminste) en voor je 't weet ga je een gezellige avond tegemoet. Rest nog één ding: naar buiten gaan. Dus je maakt je klaar, doet kleren aan die mogen stinken en steekt voor de zekerheid een condoom in je zak (ja kom he, ik ga niet wachten tot Zooey Deschanel aan mijn deur staat, en je moet je even inbeelden dat Marjolein nog niet is langs gekomen), sluit je kamer af en dondert van de trap. En dan via de deur naar buiten, nee?
Nee. Ik ben Markus, weet u wel, ik doe graag averechts om averechts te doen. De eerste keer dat ik van deze geijkte route afstapte was in de week voor de paasvakantie. Onze gevel moest dringend herschilderd worden. Mijn kamer bevindt zich aan de straatkant (of eerder, wat men doorgaans als straatkant bestempelt, waarover later meer) en dus stond er die week een stelling voor mijn raam. Dat is natuurlijk vooral leuk om je boven- of onderbuur eens goed te doen schrikken, maar ook als alternatieve katabasis (ik heb het eens opgezocht, over die tocht naar beneden, en nu blijkt dat anabasis 'tocht naar boven' betekent en katabasis 'tocht naar beneden'). De eerste dagen van die week ben ik dan ook steevast de stelling afgeklommen (als de werkers er niet op stonden, natuurlijk). Vanaf woensdag was mijn raam echter afgeplakt met plastiek, zodat er geen frisse lucht meer binnenkwam en mijn kamer tegen vrijdag stonk dat het geen naam meer heeft. Ik heb nog geprobeerd om door mijn deur open te laten staan via het raam van de traphal (waarover later meer) wat lucht binnen te krijgen, maar het was drie dagen windstil.
Na de paasvakantie was het putteke lente, goed weer, korte rokjes en veel ijsjes. En dat betekent bij ons zo af en toe eens eten op het plat dak. Via het raam in de traphal geraak je heel gemakkelijk op het dak. Heel tof, zo in de zon, alleen jammer dat je kleren achteraf vol met van die dakbedekking hangen. Op een van die dakmomenten heb ik daar eens wat rondgelopen en -geklommen (wij hebben namelijk twee platte daken, eentje aan het raam van de traphal, en daarachter nog een dat je vanaf het eerste platte dak kan bereiken via een brandladdertje. En toen heb ik het ontdekt: ons huis heeft twee straatkanten! De achterkant van ons huis komt uit in een obscuur achterafsteegje dat meestal vol met vuilzakken staat.
Sinds ik dat ontdekt heb, gebruik ik meestal de dakroute als ik weer eens uit mijn kot kom. En nadien ook om weer binnen te komen. Alleen kan dat een beetje tricky zijn, want het kan gebeuren dat een kotgenoot het raam in de traphal in tussentijd heeft gesloten. Dus dan sta je daar wel mooi als een halve debiel op een dak.

En dan nog iets, dames: kontknijpen is een compliment! Ik zie niet in waarom dat zo moeilijk te vatten is. Meestal als ik in een kontje knijp (niet dat dat zo veel gebeurt he, begrijp mij niet verkeerd) krijg ik een verontwaardigde reactie (of een mep in mijn gezicht). Het zou namelijk seksistisch en vernederend zijn. Welnu, ik snap dat niet. Ten eerste: ik knijp niet in kontjes van meisjes die ik niet leuk vind. Dat is het eerste compliment: u bent leuk! Ten tweede: ik knijp niet in kontjes die niet kontknijpwaardig zijn. Ik ken meisjes die gewoon geen kont hebben, welnu, daar kán ik dus gewoon niet bij in het kontje knijpen. Ik ken ook meisjes met een alles behalve sexy kontje. Daar ga ik óók niet in knijpen! Dat is dus twee complimenten: u bent leuk en u hebt een sexy kontje. En ten derde: hoe sexy het kontje ook moge zijn, als de rest van de dame in kwestie gatlelijk is, dan bedankt ik ook feestelijk voor de eer. Drie complimenten met één klein kneepje in uw derrière: hoe verwaand bent u eigenlijk, dat u die liever alle drie apart hoort? Laat ons toch gewoon in uw kontje knijpen, dan zijn we allemaal gelukkig.

De groeten van mijn vingers!
Markus

Zooey Deschanel, trouw met mij!

Dat riep ik enkele dagen geleden uit in het bericht You have been selected for termination. Toen ik deze ochtend wakker werd, heb ik eens naast mij gekeken, en ze lag er nog altijd niet. Leest die mijn weblog niet of zo?

Waarschijnlijk niet. Ik denk trouwens niet dat ze Nederlands kent, dus daar zouden we nog wat aan moeten werken, als ze dan eindelijk voor mijn deur staat, trouwjurk al aan, met niet te veel decolleté, want ik wil niet dat die vetzak van de burgerlijke stand over mijn vrouw staat te fantaseren terwijl ik een ring over haar bekoorlijke vinger schuif. Het kleed mag ook niet wit zijn. Zooey heeft een vrij bleke huidskleur en donker haar en daarenboven: wit staat haar gewoon niet. Blauw of rood moet hij zijn. Lichtblauw, meer bepaald. En vrij kort. Niet té kort, want nogmaals, die van de burgerlijke stand is een vetzak. Knielengte zou perfect zijn, misschien iets korter, zodat haar bevallige benen goed te zien zijn en alle mannelijke aanwezigen stikjaloers zijn op mij. Wanneer de viezerik dan die ene vraag stelt, "Markus, neemt gij Zooey Deschanel tot vrouw?" zal ik het door de zaal willen roepen: "Reken maar van yes, mislukte Obama!" Ik zou namelijk speciaal in Sint-Niklaas gaan trouwen om dat te kunnen roepen tegen Wouter Van Bellingen. Maar ik zou mij natuurlijk inhouden, want ik wil Zooey niet ten schande maken op deze heuglijke dag. Ik zou haar diep in de ogen kijken, want Zooey kan je niet anders dan diep in de ogen kijken, niet een beetje of zomaar eventjes in de ogen kijken, dat gaat niet, maar echt diep erin kijken, en dan verdrinken. Met een bovenmenselijke krachtinspanning zou ik het hoofd boven water houden en dat ene woord stamelen. "Ja." Vervolgens richt Wouter zich tot Zooey en slikt even, zoals alle aanwezige heren al de hele plechtigheid lang zitten te slikken, en stelt ook haar de vraag. Ze tovert een glimlach op haar lippen (want als Zooey glimlacht, dan glimlacht ze betoverend), kijkt mij aan, en zucht dat ene woord waar ik zo lang op heb gewacht: "Yes." En dan komt het moment waarop ik de bruid mag kussen, en ik zou haar ter plekke enorm hard willen binnen doen en haar het trouwkleed van het lijf scheuren en ze heeft geen ondergoed aan en het zou een gedenkwaardige dag worden, maar dan zie ik weer haar ogen en ga weer kopje onder. We zouden een zedelijke maar passionele kus uitwisselen, en iedereen zal een traan wegpinken en applaudisseren, want hoewel ze nog steeds allemaal stikjaloers zijn, kan er niemand echt slecht gezind blijven bij het zien van zoveel liefde. Dan zal ik haar oppakken en naar buiten dragen, en ze zal eerst nog lachend weerstand bieden en eisen dat ik haar neerzet, maar ik zou niet zwichten, alhoewel het water inmiddels mijn longen al gevuld heeft, en uiteindelijk zou ze stoppen met eisen en alleen nog maar lachen. Aan de deur zouden de neefjes en nichtjes en achterneefjes en achternichtjes confetti naar ons werpen, geen rijst want dat is verspilling, en dan zou ik haar gewoon verder dragen tot achter ons het stadhuis langzaam kleiner wordt, niet dat we dat kunnen zien, want wij hebben enkel oog voor mekaar, en wij helemaal achter de einder verdwijnen. En dán zou ik haar binnen doen en haar het kleed van het lijf scheuren.

Maar zoals gezegd, Zooey staat niet aan mijn deur en lag vanmorgen niet naast mij in bed - mijn bed is daar trouwens te klein voor, niet dat Zooey dik is hoor, ik heb gewoon een klein bed. Dus vul ik de leegte in mijn hart op door 's avonds gewoon naar haar te kijken. In Almost Famous bijvoorbeeld, of Yes Man of The Hitchhiker's Guide to the Galaxy. Of Tin Man, de heruitvinding van De tovenaar van Oz waarin ze niet zozeer acteert als wel haar lijnen opzegt. Maar dat is de schuld van een snode regisseur die haar carrière naar de knoppen wou helpen, want Zooey heeft talent.

Ik vraag het nog één keer, Zooey: trouw met mij! Alsjeblieft, Zooey, wil je met mij trouwen? Ik zal goed voor je zorgen en altijd lief zijn, behalve om je een beetje te plagen af en toe. Maar dan mag jij mij ook plagen! Beloofd! En ik zal nooit vreemdgaan met je zus! Ik zweer het. Nee wacht, dat was de verkeerde zin. Ik zal nooit vreemdgaan! Schrikt het leeftijdsverschil je af? Details, Zooey, details. Jij bent geboren in 1980, ik in 1987. Zeven jaar, dat is toch niet onoverkomelijk? En ik ben heel volwassen. Mijn tijd ver vooruit. En ik ben nog jong, in de kracht van mijn leven. Zooey, ik kan piano spelen! Accordeon! En ik kan heel goed met kindjes overweg, vraag maar aan Moeshi.
Zooey... trouw met mij.

Je allerliefste
Markus