In de aangename warmte van wat wel eens de laatste zonnige dag van het jaar zou kunnen zijn ratelen mijn vingers over het klavier als waren het paardenhoeven die de zanderige grond martelen ergens in het Wilde Westen, zoals we dat kennen uit de boeken van Arendsoog en soortgelijken. Dat is de enige zin die mij uit die boeken is bijgebleven trouwens: "Lightfeets hoeven martelden de grond," en variaties daarop maakten in elk boek uit de Arendsoogreeks steevast hun opwachting. Toentertijd waren er nog zekerheden in het leven.