Roekoe!

In deze periode lijkt het onmogelijk om niet over de politiek te praten. Zelfs ik, de immer zijn eigen zin volgende idioot van dienst, lijk niet aan deze tendens te kunnen ontsnappen. Je kan dat toejuichen of betreuren, maar veranderen kan je het niet. Mij. Ik ben niet het.

Harry Jekkers

Ik hou van mij, en ik heb daar een goeie reden voor. Als ik namelijk lang aan eenzelfde taak moet werken, begin ik soms tegen mezelf te praten. 't Is te zeggen: te schrijven of typen. Future Markus leest die dingen dan een tijdje later en is geamuseerd. Ook ditmaal weer. Ik gebruik hier 'ditmaal' omdat 'deze keer' te veel zou rijmen. Maar bon, wat heb ik gedaan? Ik leg eerst even uit waarover het gaat. Een tijdje geleden heb ik een interview afgenomen bij mijn vroegere leerkracht geschiedenis. Uit dit interview moet ik een kritische bespreking maken van (onder andere) het evaluatiebeleid van de school en de leerkracht in kwestie. Op een bepaald moment typte ik de opmerking: "Het gaat dus voornamelijk om summatieve toetsen." Een tijdje later voegde ik daar het volgende aan toe:

Edoch, Leander, de eerste toets is toch wat meer summatief. Zegt ze niet ergens "om te zien welk vlees ik in de kuip heb"? En de remediëring duurt langer, om duidelijk te maken wat er is misgelopen. Ja ja jongen, denk daar maar eens over na.

Ik ben een genie.

Harry Jekkers!

Getekend,
Markus

Garbage

Ik zal het maar bekennen: ik ben compleet paranoïde. Moest ik enkele jaren ouder zijn dan ik ben, zou I think I'm paranoid van Garbage mijn lijflied zijn, maar nu weet ik het niet zo zeker. I think I'm Crazy (Gnarls Barkley) dekt de lading net iets minder goed, me dunkt. Het probleem (of liever: een probleem) is dat dit moeilijk te rijmen valt met mijn overtuiging dat het merendeel van wat er in ons leven gebeurt toeval is. Dus ben ik naast paranoïde ook nog een beetje schizofreen. Ik ben ook deels kleurenblind, trouwens. Kortom: een vrij doorsnee exemplaar van het mannelijk geslacht.

Santana

Een kort bericht, omdat ik even een uitspraak van mezelf wil vereeuwigen:

Pop culture reference jokes may easily become pop culture reference chokes

Deze uitspraak ontsnapte mij vandaag gewoon vanzelf, zonder nadenken. Sjiek hè? Nu zit ik echter de hele tijd met de gedachte in mijn hoofd dat ik ze niet helemaal zelf uitgevonden heb. Dat ik ergens uit mijn onderbewustzijn die gedachte heb opgevist en in de visvijver die de wereld is teruggeworpen heb. Kan er iemand mij daar soms uitsluitsel over geven?

O, trouwens, meestal heeft de titel van een bijdrage aan deze weblog heel weinig te maken met de inhoud ervan. Heel weinig, maar toch wel een beetje. Deze ene keer is dat absoluut niet het geval. U moet dus geen verband zoeken, want dat is er niet.

Carry on Regardless

Ik weet dat ik nog maar pas een nieuw bericht heb geplaatst, maar mag ik toch nog even? Dank u. Ik heb namelijk nog eens zin om zomaar wat onzin te smurfen. Ja, dat impliceert inderdaad dat het vorige bericht niet zomaar wat onzin was. De wonde die het bibliotheekmonster mij heeft toegebracht, is nog altijd niet gestopt met bloeden. Kun je nagaan. Maar goed, ik ging onzin smurfen. Of ja, onzin. Geen flagrante leugens natuurlijk, daar zal je me zelden op betrappen (tenzij ik slecht geslapen heb).

Hebt u, waarde lezer, toevallig Franse les gekregen met gebruik van het handboek 'Arcades'? In dat geval weet u misschien waar ik het zometeen over heb. Het zit namelijk zo. Ik dacht, na bovenstaande intro geschreven te hebben: "Goed, waarover kan ik onzin smurfen? O wacht, idee! Ik ga naar wikipedia en druk een paar keer op Random Article tot er iets geschikts uitkomt en hoppa!" Eerste klik: geen succes (het ging over een brug en het was niet de Lange Wapper). Tweede klik: geen succes (een of ander vrouwelijk basketballteam). Derde klik: 'Nuit de folie' van Début de Soirée.



YEEEEEEEAAAAAHHHHH! Awesomeness in its purest form! Franse eighties-dance met proto-rap (klinkt bijna als een of ander exotisch broodje. Moet daar mayonaise bij meneer?), beter wordt het niet. Ik denk dat ik ongeveer de enige van heel de klas was die dat liedje fantastisch vond, maar het is extreem catchy. Ik zit er waarschijnlijk nog tot vrijdag mee in mijn hoofd. Mijn eeuwige dank aan Wikipedia! Nu goed, om eerlijk te zijn dacht ik een paar uur geleden nog hetzelfde over 'Rotterdam' van The Beautiful South. Dat kent u niet? Onzin!

This could be Rotterdam or anywhere
Liverpool or Rome
Cause Rotterdam is anywhere
Anywhere alone
Anywhere alone...

Ziet u wel? Het melodietje zit weer vast in uw hoofd, hè? Ik wist het! Terecht ook wel. The Beautiful South is een van de meest ondergewaardeerde groepen in de hele muziekgeschiedenis. Maar goed, ik ging onzin smurfen. Et tu chante, chante, chante, ce refrain qui te plait... ONZIN!

Verdorie, ik kan het niet meer. Maar dat is niet zo erg. Als ik één van u heb kunnen overtuigen van de genialiteit van Début de Soirée, ben ik al tevreden. Reveille en toi le tourbillon d'un vent de folie!

Getekend,
Markus

N.B.: O ja, weet u toevallig ergens in Boom een huis te koop staan dat binnen het budget van mijn baas valt? Geef mij (of hem) dan een seintje, u zou er een paar mensen heel gelukkig mee maken. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat zijn budget is, maar over prijzen valt altijd te onderhandelen, nietwaar? Bedankt!

Homerisch gelach

Zat ik vandaag toch wel niet in de bibliotheek zeker? Serieus, ik zat in de bibliotheek, zeg. Ik maak nogal opwindende dingen mee tegenwoordig, nietwaar? In de bibliotheek! 't Is niet te geloven. U vindt waarschijnlijk dat ik overdrijf, aangezien de bibliotheek zowat de minst opwindende plaats is die u zich kunt indenken, amirite? Een onwelvoeglijk hoog aantal boeken op een rij, eventueel nog een multimedia-afdeling erbij, leeszaaltje hier, computertje daar, vriendelijke baliemedewerkers en vrede op aarde aan de mensen van goede wil, ja? Ja?

JA?

Nee. Ik zal jullie een geheim verklappen: elke bibliotheek is de schuilplaats van een verschrikkelijk vleesetend monster. Van het soort met vlijmscherpe klauwen, blikkerende tanden en een angstaanjagende blik in de ogen. Hier en daar een hoornachtig uitsteeksel. Een gevorkte tong. De manen van een leeuw en de poten van een bok. Slangachtige staart. Vuurspuwend. Heb ik al gezegd dat die blikkerende tanden druipen van het gif?

O, ik hoor u al afkomen. Geleuter, mijnheer de Markus. Kinderpraat! Late aprilvis hoor, ho ho, ha ha. Met alle Chinezen, maar niet met den dezen, met heel 't Stad, maar niet met mij. Vuurspuwend? In een bibliotheek? Go get your head checked. By a jumbo jet. Wel, het spijt mij, dames en heren, maar I won't get my head checked. Ik spreek de waarheid. Ik ben een dezer monsters persoonlijk tegen gekomen, en heb het uitdrukkelijk in de ogen gekeken, allebei (de ogen). Het was eigenlijk niet eens zo groot, dat monster. Maar dus wel angstaanjagend en vleesetend. Het huisde onder de balie van de Letterenbibliotheek van de K.U. Leuven, dus mijn collegae-artesstudenten zijn bij dezen gewaarschuwd. Kom niet in de buurt van de balie! En als het dan toch onvermijdelijk is, blijf er dan niet langer hangen dan nodig en by all means, houd je handen niet onder de houten plank! Je speelt met je leven!

Hoe het met andere bibliotheekmonsters zit, weet ik niet. Zitten ze overal onder de balie? Of kunnen ze zich ook tussen de boeken zelf schuilhouden, om de eerstvolgende ongelukkige die Stranger in a strange land uit het rek neemt een erg pijnlijke dood te bezorgen? En wat met bibliotheken die meerdere balies (baliën?) hebben?

In elk geval: zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Getekend,
Markus

N.B.: de 'u'-toets van mijn laptop werkt nog maar half. Erg handig, hoor. Ha ha, ho ho. Hu hu.

C'est magnifique

Update 03/05: nee, sorry, vergeet dit bericht. Mohlala is een bitch.

markus zat op zijn bedstee en deed verwoede pogingen om zijn houten been los te schroeven. Niet dat hij wilde gaan slapen of dat hij wilde testen hoe het nog met zijn evenwicht gesteld was, neen. Het had eerder te maken met een ingreep die hij had laten doen toen hij het houten been nog maar net had. Omdat zo'n houten been min of meer de vorm had van een toploze kegel en om plaats te sparen, had hij het laten ombouwen tot verrekijker. Indertijd had het een goed idee geleken, maar nu moest hij uiteraard steeds zijn been losschroeven en gaan zitten wanneer hij in de verte wilde kijken. De meloen waar hij op woonde was echter relatief klein in omvang, zodat hij zich niet al te vaak in deze lastige positie moest bevinden. Wat uiteraard niet betekende dat hij zich ook werkelijk niet vaak in die lastige positie bevond.

Net toen hij genoeg begon te krijgen van de spotternijen van de papegaai op zijn schouder, had hij het been te pakken. Teleurgesteld vloog het dier een eindje bij hem vandaan en ging het op een stok zitten, nijdig pikkend in een hoopje pindanoten. "En koop er volgende keer gepelde!" kraste de mapegaai, maar markus hoorde hem niet. Hij had de verrekijker aan zijn oog gezet en tuurde naar de aarde. Niet naar de aarde in haar totaliteit, nee, zelfs niet naar een specifieke plaats op de aarde. Tenminste: niet een specifieke plaats op de aarde was het onderwerp van zijn observatie, die toch al enige jaren aan de gang was. Op dit moment zelf bestudeerde hij wél een specifieke plaats, maar dat kwam alleen maar doordat het subject zijner observatie niet bewoog. En de reden daarvoor was dat ze sliep.

Mohlala was een van de meisjes die zijn aandacht opeisten wanneer hij niet over Zooey Deschanel mijmerde. markus had op al zijn reizen veel van de wereld (en van de meloen, en van nog een aantal andere werelden) gezien, en was tot de slotsom gekomen dat er maar weinig dingen de moeite waren om veel aandacht aan te besteden en om veel over na te denken. Niet lang nadat hij dat had uitgedokterd, had hij een lijstje opgesteld van dingen die wél die moeite waard waren. Het had er ongeveer zo uit gezien:

- Tetten

Enige tijd later had hij ingezien dat dat een nogal lange lijst was: er waren zo veel tetten om over na te denken! Dus had hij na lang tobben het lijstje wat ingekort met het volgende resultaat:

- Zooey Deschanel;
- Een zak tetten;
- Kleine tetten, meerbepaald:
* die van Mohlala;
* die van Mohowzeg, zus van Mohlala;
* een even aantal andere kleine tetten van verschillende andere hem bekende leden van het tettengeslacht;
- De tetten van Jean-Luc Dehaene.

Hij was zijn obsessie met kleine tetten dankbaar: daardoor had hij nog nooit aan die van Jean-Luc Dehaene moeten denken.

Let wel: markus vond tetten niet het enige aan een vrouw dat belangrijk was. markus was niet oppervlakkig. Tetten zonder context vond hij ook maar niks, al was 'een zak tetten' bij momenten al context genoeg. Maar als het over een specifiek paar ging, dwaalden zijn gedachten meestal af naar hun eigenares. En dus dwaalde Mohlala nogal vaak door zijn hoofd, figuurlijk gesproken.

Op dit moment echter dwaalde ze niet door zijn hoofd, aangezien ze sliep. En Mohlala was geen slaapwandelaarster. Zo kon markus haar dus rustig en uitgebreid bestuderen vanop zijn meloen, met zijn been aan zijn ene oog en het andere oog stijf toegeknepen. En hij besefte dat er weinig aan dit meisje niet aimabel was. De lijst met aimabele eigenschappen was nagenoeg eindeloos. Om te beginnen haar tetten, maar daar begon hij alleen maar mee omdat dat misschien wel het minst belangrijke onderdeel van Mohlala was. Haar ongebonden en -gedwongenheid. Het feit dat ze volledig in het reine was met haar status van oogverblindende babe. Haar top-3-plaats in de ranking van liefste personen ter wereld. Misschien zelfs top-2-plaats, want een van de andere twee had op markus de uitwerking dat hij bij haar geen twee minuten ongelukkig kon zijn, terwijl hij soms net zoals iedere gezonde mens behoefte had aan ongelukkig zijn en troost krijgen. Haar muzikaliteit. Haar knuffels. Haar lach. Haar gezonde dosis zotheid. Hij kon eindeloos doorgaan. Mohlala draaide zich om in haar slaap. 'Laat ik haar maar laten,' dacht markus, en hij begon zijn been terug vast te schroeven.

Getekend
markus

PS: ik heb nog vanalles te vertellen, maar mijn penmanship faalt een beetje, dus houd ik het bij dit refrein:

Ja verdwijnd uit m'n oêge,
trek et afscheid ni te laenk
vöruit en smoêrt 'em af,
oe valies stod in de gaenk
ja komaan en pakt oe bieze,
et is beter da' g'em smeert
oe vrindje zit te wachte,
oêrd mor aan a claxonneert
ja vöruit en köst oe schup af,
gij ellendig stuk verdriet
'k em tranen in m'n oêge
en 'k wil ni da' gij da' zie
Ja verdwijnd uit m'n oêge en bleft der ni' zoe staan
diê glimlach van oe bakkes of ik vang nog vodden aan
ja vöruit, komaan, verdwijnd na astemblief
oe vrindje zit te wachte en ik wör nog agressief
ja vöruit, deruit, of ik stamp oe oep de straat
en ik ou m'neigen in, mor sevves wör ek kwaad ja...

Markus