Omdat ik alweer een hele tijd niets meer van me heb laten horen. Omdat het ook nog wel even zal duren eer ik dat opnieuw zal kunnen doen. Omdat u nog een verhaal van mij tegoed hebt. Over Mo Bravin. Ik vertrek weldra voor een weekje naar Mol, waar ze het internet nog niet hebben uitgevonden. Pas wanneer ik terug ben kan u dus nieuwe bijdragen verwachten.
Getekend,
Markus
vrijdag 3 juli 2009
maandag 29 juni 2009
Voor Moeshi
Ik wilde een reactie plaatsen op Moeshi's bericht, maar het werd te uitgebreid. Here we go.
:-O Diploma? Moeshi?! Somewhere, sometime, something has gone terribly wrong.
Anyway, verbeeldt u zich maar niets: het leven van een universiteitsstudent heeft evenveel te maken met volwassenheid als een USB-stick met de holocaust. Blijf jij nog maar rustig wat jaartjes kleuter. Ik houd dat intussen al 21 jaar vol, jij kan minstens even goed. It's gonna be legen - wait for it -
dary!
Dus komaan dude, dat speelplein op! Je bent nu hoofdanimator, in wezen gewoon een excuus om de kleuter uit te hangen tegenover de animatoren - go ahead (niet tegen mij. Ik ben ook hoofdanimator, dat is iets helemaal anders)! Kijk nog wat Pokémon! En last but not least: luister voor de vakantie om is naar Parachute van Something Happens. Vooral de tekst.
En nu hup! Be the toddler!
Getekend,
Markus
:-O Diploma? Moeshi?! Somewhere, sometime, something has gone terribly wrong.
Anyway, verbeeldt u zich maar niets: het leven van een universiteitsstudent heeft evenveel te maken met volwassenheid als een USB-stick met de holocaust. Blijf jij nog maar rustig wat jaartjes kleuter. Ik houd dat intussen al 21 jaar vol, jij kan minstens even goed. It's gonna be legen - wait for it -
dary!
Dus komaan dude, dat speelplein op! Je bent nu hoofdanimator, in wezen gewoon een excuus om de kleuter uit te hangen tegenover de animatoren - go ahead (niet tegen mij. Ik ben ook hoofdanimator, dat is iets helemaal anders)! Kijk nog wat Pokémon! En last but not least: luister voor de vakantie om is naar Parachute van Something Happens. Vooral de tekst.
En nu hup! Be the toddler!
Getekend,
Markus
DragonForce zuigt apennoten
Echt waar. En ik kan het weten, want ik heb ze gezien. Op Graspop. Enfin, ik wist al eerder dat ze apennoten zogen, maar nu weet ik dat ze ook live apennoten zuigen. Ik houd niet van groepen die apennoten zuigen.
Weet u wie ik ook gezien heb? Op Graspop? De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Het is misschien niet oninteressant om te vermelden dat ik tot voor kort een festivalmaagd was, Mano Mundo niet meegerekend, maar dat is gratis en alle dames lopen er rond in baggy pants en verscheidene doeken rond hun lichaam gedrapeerd, meestal vergezeld van kettingen met houten kralen waar maar geen eind aan komt. Heb ik de bloemenkransen al vermeld? Van echte bloemen? Zo'n festival is Mano Mundo.
Graspop is helemaal anders. Ten eerste lopen daar veel gothika's rond met van die minieme rokjes (helaas wel meestal vergezeld van zwarte panty's) en zwart, al dan niet gekleurd haar. Ten tweede lopen daar veel meisjes rond die het veel te warm hebben en toevallig die dag een bikini hadden aangedaan, gewoon voor de zekerheid. Geen zwembad te bekennen daar in Dessel, maar zij hadden een bikini aan. Ik begrijp waar Marjolein haar inspiratie haalt. Trouwens, even terzijde, maar het was ook echt wel moordend heet (nudge nudge) vrijdag. Dus dat die dames het zo warm hadden, daar kan ik best inkomen (say no more!).
Een van die dames met een temperatuurprobleem was dus De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Om u even een beeld te schetsen van deze dame: ze was blond en droeg een haarlint in heur haar, voorzien van een tijgervelmotief (het haarlint, niet heur haar). Niet zonder reden: Mötley Crüe was de headliner van de avond, en dan mogen haarlinten en bandana's al eens uit de kast gehaald worden. Bovendien, hoewel ik dat pas tegen het einde van de dag aan ontdekte, was ze Britse. Nu moet u misschien weten dat zulks bij Lily Allen al een erotiserende uitwerking heeft op ondergetekende en laat ons eerlijk zijn, heren: er zijn hetere truffels op deze aardkloot. Niet dat Lily een lelijk vadsig wijf is of zo, maar gewoon. Er zijn er hetere. Ik zei: er zijn er hetere, maar die hebben meestal geen Britse tongval. De jongedame in kwestie echter wel. En zij had het bijkomende voordeel dat ze een blauwe bikini droeg, meer bepaald in combinatie met het kortste jeansbroekje dat ik ooit gezien heb. Oké, dat is een leugen, maar het was wel zeer kort. Er was wel een klein minpuntje aan haar verschijning: ze had geen kont. Nu ken ik echter wel meer hete truffels die geen noemenswaardige kont hebben en dat zijn evenzeer hete truffels en die spreken niet eens Brits, dus in dit geval heb ik dat tekort met de mantel der liefde bedekt.
Nu dan. Heren. Picture this. Een jongedame met blonde manen (manen is inderdaad een treffender woord dan haren) en een Britse tongval, naar de juiste muziek luisterend en gekleed gaand als de vrouwelijke tegenhanger van een typische eighties-rockster. Moet ik er een tekening bij maken? Helaas, driewerf helaas: ik ben de grootste angsthaas die u ooit zal hebben gekend. Dus van die romance, die overduidelijk in de sterren geschreven stond, is niets terecht gekomen en dat is allemaal de schuld van mijn ouders en hun vervloekte genen. Al wat mij rest is dit bericht en een vage foto van haar rug, want toen ik eindelijk de kans kreeg om een plaatje te schieten van haar bezienswaardige voorgevel was de batterij van mijn fototoestel plat.
Onder het houden van de zoveelste minuut stilte voor Yasmine en Michael getekend,
Markus
Weet u wie ik ook gezien heb? Op Graspop? De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Het is misschien niet oninteressant om te vermelden dat ik tot voor kort een festivalmaagd was, Mano Mundo niet meegerekend, maar dat is gratis en alle dames lopen er rond in baggy pants en verscheidene doeken rond hun lichaam gedrapeerd, meestal vergezeld van kettingen met houten kralen waar maar geen eind aan komt. Heb ik de bloemenkransen al vermeld? Van echte bloemen? Zo'n festival is Mano Mundo.
Graspop is helemaal anders. Ten eerste lopen daar veel gothika's rond met van die minieme rokjes (helaas wel meestal vergezeld van zwarte panty's) en zwart, al dan niet gekleurd haar. Ten tweede lopen daar veel meisjes rond die het veel te warm hebben en toevallig die dag een bikini hadden aangedaan, gewoon voor de zekerheid. Geen zwembad te bekennen daar in Dessel, maar zij hadden een bikini aan. Ik begrijp waar Marjolein haar inspiratie haalt. Trouwens, even terzijde, maar het was ook echt wel moordend heet (nudge nudge) vrijdag. Dus dat die dames het zo warm hadden, daar kan ik best inkomen (say no more!).
Een van die dames met een temperatuurprobleem was dus De Blonde Britse Met Tijgervelhaarlint En Blauwe Bikini. Om u even een beeld te schetsen van deze dame: ze was blond en droeg een haarlint in heur haar, voorzien van een tijgervelmotief (het haarlint, niet heur haar). Niet zonder reden: Mötley Crüe was de headliner van de avond, en dan mogen haarlinten en bandana's al eens uit de kast gehaald worden. Bovendien, hoewel ik dat pas tegen het einde van de dag aan ontdekte, was ze Britse. Nu moet u misschien weten dat zulks bij Lily Allen al een erotiserende uitwerking heeft op ondergetekende en laat ons eerlijk zijn, heren: er zijn hetere truffels op deze aardkloot. Niet dat Lily een lelijk vadsig wijf is of zo, maar gewoon. Er zijn er hetere. Ik zei: er zijn er hetere, maar die hebben meestal geen Britse tongval. De jongedame in kwestie echter wel. En zij had het bijkomende voordeel dat ze een blauwe bikini droeg, meer bepaald in combinatie met het kortste jeansbroekje dat ik ooit gezien heb. Oké, dat is een leugen, maar het was wel zeer kort. Er was wel een klein minpuntje aan haar verschijning: ze had geen kont. Nu ken ik echter wel meer hete truffels die geen noemenswaardige kont hebben en dat zijn evenzeer hete truffels en die spreken niet eens Brits, dus in dit geval heb ik dat tekort met de mantel der liefde bedekt.
Nu dan. Heren. Picture this. Een jongedame met blonde manen (manen is inderdaad een treffender woord dan haren) en een Britse tongval, naar de juiste muziek luisterend en gekleed gaand als de vrouwelijke tegenhanger van een typische eighties-rockster. Moet ik er een tekening bij maken? Helaas, driewerf helaas: ik ben de grootste angsthaas die u ooit zal hebben gekend. Dus van die romance, die overduidelijk in de sterren geschreven stond, is niets terecht gekomen en dat is allemaal de schuld van mijn ouders en hun vervloekte genen. Al wat mij rest is dit bericht en een vage foto van haar rug, want toen ik eindelijk de kans kreeg om een plaatje te schieten van haar bezienswaardige voorgevel was de batterij van mijn fototoestel plat.
Onder het houden van de zoveelste minuut stilte voor Yasmine en Michael getekend,
Markus
zondag 21 juni 2009
Netwerken, of de Actie van de Eeuw
En als ik eeuw zeg, dan bedoel ik de voorbije honderd jaar en niet, ik zeg maar iets, de eenentwintigste eeuw. Dat ziet er vreemd uit, hè? Eenentwintigste? Toen ik op het punt stond om het neer te schrijven (typen is een bijzonder lelijk woord dus ga ik voor een esthetisch meer verantwoord, zij het niet helemaal de lading dekkend alternatief) wist ik nog niet hoe eigenaardig het zou uitpakken. Vanaf nu herbekeer ik mij terug tot het 21stedom. Deze bijdrage zou overigens kunnen gaan over allerlei dingen die gebeurd zijn betreffende Marjolein, maar dan bestaat de kans dat ik als een geobsedeerde stalker overkom. Dus neen.
De actie van de eeuw. Of toch niet helemaal, want de Ristorante diepvriespizza's van Dr. Oetker bestaan pas sinds 1990 (cf. infra, dat is Showoffs voor 'meer daarover hieronder'). Maar laat ik bij het begin beginnen. En omdat het al zo lang geleden is, krijgt u het verhaal in de derde persoon, met een kleine letter. Daar gaat hij.
Onder begeleiding van het tikken van zijn houten been ijsbeerde markus over de meloen. Na vijf minuten ijsberen nam hij telkens even tijd om stil te staan, niet omdat hij zo zijn situatie beter kon overdenken of omdat het getik hem stoorde in zijn overpeinzingen, maar eerder omdat de papegaai op zijn schouder anders "IJsbeer! IJsbeer!" begon te schreeuwen, wat niet alleen tijdelijke oorsuizingen veroorzaakte maar ook nog eens luid genoeg was om de enige ijsbeer die de meloen rijk was op hem af te doen stormen. markus was nooit goed geweest in de omgang met dieren die groter waren dan een flink uit de kluiten gewassen ara (chihuahua's waren geen probleem en van luizen had hij nooit last gehad), en al helemaal niet met dieren voorzien van klauwen en scherpe, met bacteriën bevolkte tanden die op hem afstormden met een snelheid die groter was dan degene die hij kon produceren, dus nam hij het zekere voor het onzekere en pauzeerde hij om de vijf minuten.
markus ijsbeerde niet zonder reden. De hele dag had hij elegant de leegte genegeerd die gaapte op de plaats waar zich normaal gezien zijn voorraadkast bevond, maar nu liep het tegen etenstijd aan. Zowel zijn maag als de papegaai op zijn schouder begonnen onwelvoeglijke geluiden te maken ten teken dat ze gevuld dienden te worden en de stem in zijn hoofd zei: "Luister naar de maag! Luister naar de maag!" Normaal gezien was een dergelijke situatie geen probleem, want markus was een notoir Almaganger. Alma was de plaatselijke fastfoodketen zonder fastfood en zoog werkelijk apennoten, maar zijn aangeboren luiheid deed markus toch steeds weer teruggrijpen naar de snelle hap. Vandaag was het echter zaterdag en laat het weekend nu net het moment zijn waarop alle Almafilialen gesloten zijn.
Na enige tijd begon het ijsberen vruchten af te werpen. Ideeën vormden zich in markus' hoofd en zijn lippen vormden de aanzet tot woorden. "De dokter... dokter!" Twee tikken later had hij een beslissing gemaakt. "Dr. Oetker, heel het weekend! Kom, mapegaai (de papegaai op zijn schouder was een vrouwtje), we gaan naar de Supermankt*!" Rustig begaf hij zich naar de brug tussen de meloen en het gedeelte van de wereld waar zich de Supermankt bevond. Hij had echter nog maar vijf stappen gezet of de papegaai op zijn schouder krijste "IJsbeer! IJsbeer!"
"Godverdomme, dochter van een suskewiet, houd je etterende snavel dicht of ik timmer erop!" riep markus nog uit, maar het kwaad was al geschied. In de verte werd een wit stipje heel snel groter. Onder luid gevloek tikte markus zo snel hij kon naar de brug, maar de ijsbeer was natuurlijk veel sneller, om niet te zeggen beter te been. Gelukkig was de brug niet ver meer, met een beetje geluk kon hij... Met een hals- en houten-beenbrekende sprong landde hij net op tijd op de brug. Woedend en teleurgesteld brulde en klauwde de ijsbeer in zijn richting, maar op de brug was markus veilig. Nu volgde de actie van de eeuw.
Zijn bezoek aan de Supermankt duurde niet lang. Twee Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza's gingen zijn mandje in, mandje uit, kassa op, kassa af en draagzak in. Enkele goudstukken verwisselden van eigenaar. markus keerde terug naar de meloen. Eén van de twee pizza's ging linea recta het vriesvak in, de andere bleef op de tafel liggen. Nu volgt de reden waarom dit de actie van de eeuw was.
markus ging naar de keuken om de oven voor te verwarmen. Hij zocht het voorverwarmknopje maar vond er geen. Hij keek nog eens goed naar de oven. De microgolfoven. Hij zuchtte.
Iets wat helemaal niks met dit verhaal te maken heeft: als je mensen opbelt met de vraag "Heb jij een oven en zo ja, mag ik die gebruiken om mijn Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza die ik gekocht heb ondanks het feit dat ik geen oven op kot heb?" krijg je algemeen genomen niet echt een antwoord maar eerder een minutenlang aanhoudend Homerisch gelach.
Nu twee netwerkgerelateerde opmerkingen:
1) Ik heb een ticket kunnen bemachtigen voor het optreden van AC/DC aanstaande dinsdag in Amsterdam!
2) Welkom, Emily! Ik hoop dat je je niet verveeld hebt zo tussen 1u en 1:30u. Veel leesplezier!
Morgen rond deze tijd zit ik hopelijk weer als vanouds in de Alma om vervolgens rustig af te zakken naar mijn tweede en laatste examen. Let it rock!
What the fuck? It's raining, man. Halleluja!
Laatste opmerking voor mijn signatuur: gisteren is mijn cd van She & Him aangekomen. She & Him is het muzikale duo waarvan Zooey Deschanel de She-helft uitmaakt. Zooey! Deschanel! Gaat heen en aanbidt. O ja, markus heeft uiteindelijk een oven gevonden hoor. Maakt u zich maar geen zorgen.
Getekend,
Markus
*) Dat waren meer flauwe woordgrapjes in één woord dan ik initieel voor ogen had.
De actie van de eeuw. Of toch niet helemaal, want de Ristorante diepvriespizza's van Dr. Oetker bestaan pas sinds 1990 (cf. infra, dat is Showoffs voor 'meer daarover hieronder'). Maar laat ik bij het begin beginnen. En omdat het al zo lang geleden is, krijgt u het verhaal in de derde persoon, met een kleine letter. Daar gaat hij.
Onder begeleiding van het tikken van zijn houten been ijsbeerde markus over de meloen. Na vijf minuten ijsberen nam hij telkens even tijd om stil te staan, niet omdat hij zo zijn situatie beter kon overdenken of omdat het getik hem stoorde in zijn overpeinzingen, maar eerder omdat de papegaai op zijn schouder anders "IJsbeer! IJsbeer!" begon te schreeuwen, wat niet alleen tijdelijke oorsuizingen veroorzaakte maar ook nog eens luid genoeg was om de enige ijsbeer die de meloen rijk was op hem af te doen stormen. markus was nooit goed geweest in de omgang met dieren die groter waren dan een flink uit de kluiten gewassen ara (chihuahua's waren geen probleem en van luizen had hij nooit last gehad), en al helemaal niet met dieren voorzien van klauwen en scherpe, met bacteriën bevolkte tanden die op hem afstormden met een snelheid die groter was dan degene die hij kon produceren, dus nam hij het zekere voor het onzekere en pauzeerde hij om de vijf minuten.
markus ijsbeerde niet zonder reden. De hele dag had hij elegant de leegte genegeerd die gaapte op de plaats waar zich normaal gezien zijn voorraadkast bevond, maar nu liep het tegen etenstijd aan. Zowel zijn maag als de papegaai op zijn schouder begonnen onwelvoeglijke geluiden te maken ten teken dat ze gevuld dienden te worden en de stem in zijn hoofd zei: "Luister naar de maag! Luister naar de maag!" Normaal gezien was een dergelijke situatie geen probleem, want markus was een notoir Almaganger. Alma was de plaatselijke fastfoodketen zonder fastfood en zoog werkelijk apennoten, maar zijn aangeboren luiheid deed markus toch steeds weer teruggrijpen naar de snelle hap. Vandaag was het echter zaterdag en laat het weekend nu net het moment zijn waarop alle Almafilialen gesloten zijn.
Na enige tijd begon het ijsberen vruchten af te werpen. Ideeën vormden zich in markus' hoofd en zijn lippen vormden de aanzet tot woorden. "De dokter... dokter!" Twee tikken later had hij een beslissing gemaakt. "Dr. Oetker, heel het weekend! Kom, mapegaai (de papegaai op zijn schouder was een vrouwtje), we gaan naar de Supermankt*!" Rustig begaf hij zich naar de brug tussen de meloen en het gedeelte van de wereld waar zich de Supermankt bevond. Hij had echter nog maar vijf stappen gezet of de papegaai op zijn schouder krijste "IJsbeer! IJsbeer!"
"Godverdomme, dochter van een suskewiet, houd je etterende snavel dicht of ik timmer erop!" riep markus nog uit, maar het kwaad was al geschied. In de verte werd een wit stipje heel snel groter. Onder luid gevloek tikte markus zo snel hij kon naar de brug, maar de ijsbeer was natuurlijk veel sneller, om niet te zeggen beter te been. Gelukkig was de brug niet ver meer, met een beetje geluk kon hij... Met een hals- en houten-beenbrekende sprong landde hij net op tijd op de brug. Woedend en teleurgesteld brulde en klauwde de ijsbeer in zijn richting, maar op de brug was markus veilig. Nu volgde de actie van de eeuw.
Zijn bezoek aan de Supermankt duurde niet lang. Twee Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza's gingen zijn mandje in, mandje uit, kassa op, kassa af en draagzak in. Enkele goudstukken verwisselden van eigenaar. markus keerde terug naar de meloen. Eén van de twee pizza's ging linea recta het vriesvak in, de andere bleef op de tafel liggen. Nu volgt de reden waarom dit de actie van de eeuw was.
markus ging naar de keuken om de oven voor te verwarmen. Hij zocht het voorverwarmknopje maar vond er geen. Hij keek nog eens goed naar de oven. De microgolfoven. Hij zuchtte.
Iets wat helemaal niks met dit verhaal te maken heeft: als je mensen opbelt met de vraag "Heb jij een oven en zo ja, mag ik die gebruiken om mijn Dr. Oetker Ristorante diepvriespizza die ik gekocht heb ondanks het feit dat ik geen oven op kot heb?" krijg je algemeen genomen niet echt een antwoord maar eerder een minutenlang aanhoudend Homerisch gelach.
Nu twee netwerkgerelateerde opmerkingen:
1) Ik heb een ticket kunnen bemachtigen voor het optreden van AC/DC aanstaande dinsdag in Amsterdam!
2) Welkom, Emily! Ik hoop dat je je niet verveeld hebt zo tussen 1u en 1:30u. Veel leesplezier!
Morgen rond deze tijd zit ik hopelijk weer als vanouds in de Alma om vervolgens rustig af te zakken naar mijn tweede en laatste examen. Let it rock!
What the fuck? It's raining, man. Halleluja!
Laatste opmerking voor mijn signatuur: gisteren is mijn cd van She & Him aangekomen. She & Him is het muzikale duo waarvan Zooey Deschanel de She-helft uitmaakt. Zooey! Deschanel! Gaat heen en aanbidt. O ja, markus heeft uiteindelijk een oven gevonden hoor. Maakt u zich maar geen zorgen.
Getekend,
Markus
*) Dat waren meer flauwe woordgrapjes in één woord dan ik initieel voor ogen had.
donderdag 18 juni 2009
Minute Maid bevat pulp
Vanmorgen werd ik wakker met de gedachte Aaaaah, snipperdag! 't Is te zeggen, ik werd eigenlijk wakker met de gedachte Shit mijn wekker, snel de radio opzetten om het nieuws van halfacht mee te pikken! waarna ik weer indommelde voor een halfuurtje, en na dat halfuurtje schoot mij de eerstgenoemde gedachte te binnen. Pang! Ik heb gisteren eigenlijk ook al een minisnipperdag gehouden (dat betekent dat ik wel een beetje geleerd heb, maar meer niet dan wel), maar ik kan het mij helemaal permitteren, dus mocht vandaag ook een snipperdag zijn.
De snipperdag begon aardig. PC'tje aangezet, muziekje opgezet, ontbijtje opgegeten, heerlijk. Echter. Zonder enige aanleiding viel ergens tussen negen en tien uur ineens de internetverbinding uit. En als er iets is dat je op een snipperdag nodig hebt, dan is dat een internetverbinding. Dus heb ik noodgedwongen maar mijn spullen genomen en me richting bibliotheek begeven. Toen ik de voordeur open deed naar buiten ging, zag ik dat twee kotgenoten, onder wie, ra ra ra, Marjolein, bij de buren stonden te bellen. Marjolein zoals gewoonlijk weer met een kleedje dat een tikkeltje te kort is. Er stond ook een tikkeltje te veel wind. Dat is toch enigzins verdacht, want hoe kon zij nu weten dat ik op dat moment buiten zou komen? Deze gedachtengang volgend zou ik moeten besluiten dat ze die kleedjes niet enkel voor mij aandoet, en hoe kan ik dan nog zeker zijn dat ook haar gedrag naar mij toe exclusief voor mij voorbehouden is? Hoe kan ik dan nog érgens zeker van zijn? Wie ben ik? Wat ben ik? Zijn mijn ouders wel mijn ouders? Ben ik wel voor de juiste examens aan het blokken en erger nog, ben ik wel de juiste examens aan het afleggen?
Ik ga die gedachtengang niet volgen, dat is gezonder. Marjolein probeert mij te strikken, punt uit. Ze stond trouwens bij de buren om te vragen of bij hen de internetverbinding ook uit was gevallen, maar er kwam niemand open doen, dus is zij maar weer naar binnen gegaan en ben ik maar verder gegaan. In de bibliotheek aangekomen zag ik dat er een receptie zou plaatsvinden vandaag. Dat kan je gemakkelijk zien omdat er dan van die hoge ronde tafeltjes in de hal staan. En ook wel omdat dan alle chips, koffie en fruitsap al klaarstaat op een paar tafels. Fruitsap. Op een paar tafels. Ik weerstond de verleiding, tenminste, ik weerstond ze op dat moment. Immers, ik had een halve fles fruitsap in mijn tas zitten. Op de trap naar de vijfde verdieping kwam ik Marion tegen. "Je plaats is al ingepikt door iemand... Weet niet wie... Mark kent 'm. Maar naast Martin is er nog plaats. Tot zo!" En weg was ze. Een lichte paniek maakte zich van mij meester terwijl ik met toenemende snelheid de traphal verticaal doorsuisde. Niet honderd procent verticaal, vat u wel? Ik bedoel gewoon dat ik de trap naar boven nam en dat steeds sneller deed. Echt verticaal gaat niet, want dan stoot je met je hoofd tegen de trap boven je. En de hele bibliotheek is van beton gemaakt, dus zo ook de trappen.
Ik opende de deur van de vijfde verdieping en Marion had niet gelogen. De lichte paniek was inmiddels geëvolueerd tot radeloosheid en middelmatige wanhoop. Daar, op mijn plaats, zat een wildvreemd sujet, lustig doch op fluistertoon converserend met Mark. Onderkruiper. Ik heb me dan maar zo goed en zo kwaad als mogelijk geïnstalleerd op een andere plaats, maar echt veel concentratie kwam er bij het leren niet echt aan te pas.
Rond twaalf uur gingen we met z'n allen eten. Mijn fruitsap was inmiddels op en die van de receptie stond nog altijd te blinken in de hal. Na onze doortocht stond er één fles minder te blinken in de hal. Na ons middagmaal keerden we terug. Na onze doortocht stond er nog een fles minder te blinken in de hal. Straks gaan we een vieruurtje eten. Zo rond vier uur. Ik houd jullie op de hoogte over eventuele verdere mysterieuze verdwijningen van flessen fruitsap uit de hal want werkelijk, daar moet toch eens nader onderzoek naar verricht worden.
Getekend,
Markus
De snipperdag begon aardig. PC'tje aangezet, muziekje opgezet, ontbijtje opgegeten, heerlijk. Echter. Zonder enige aanleiding viel ergens tussen negen en tien uur ineens de internetverbinding uit. En als er iets is dat je op een snipperdag nodig hebt, dan is dat een internetverbinding. Dus heb ik noodgedwongen maar mijn spullen genomen en me richting bibliotheek begeven. Toen ik de voordeur open deed naar buiten ging, zag ik dat twee kotgenoten, onder wie, ra ra ra, Marjolein, bij de buren stonden te bellen. Marjolein zoals gewoonlijk weer met een kleedje dat een tikkeltje te kort is. Er stond ook een tikkeltje te veel wind. Dat is toch enigzins verdacht, want hoe kon zij nu weten dat ik op dat moment buiten zou komen? Deze gedachtengang volgend zou ik moeten besluiten dat ze die kleedjes niet enkel voor mij aandoet, en hoe kan ik dan nog zeker zijn dat ook haar gedrag naar mij toe exclusief voor mij voorbehouden is? Hoe kan ik dan nog érgens zeker van zijn? Wie ben ik? Wat ben ik? Zijn mijn ouders wel mijn ouders? Ben ik wel voor de juiste examens aan het blokken en erger nog, ben ik wel de juiste examens aan het afleggen?
Ik ga die gedachtengang niet volgen, dat is gezonder. Marjolein probeert mij te strikken, punt uit. Ze stond trouwens bij de buren om te vragen of bij hen de internetverbinding ook uit was gevallen, maar er kwam niemand open doen, dus is zij maar weer naar binnen gegaan en ben ik maar verder gegaan. In de bibliotheek aangekomen zag ik dat er een receptie zou plaatsvinden vandaag. Dat kan je gemakkelijk zien omdat er dan van die hoge ronde tafeltjes in de hal staan. En ook wel omdat dan alle chips, koffie en fruitsap al klaarstaat op een paar tafels. Fruitsap. Op een paar tafels. Ik weerstond de verleiding, tenminste, ik weerstond ze op dat moment. Immers, ik had een halve fles fruitsap in mijn tas zitten. Op de trap naar de vijfde verdieping kwam ik Marion tegen. "Je plaats is al ingepikt door iemand... Weet niet wie... Mark kent 'm. Maar naast Martin is er nog plaats. Tot zo!" En weg was ze. Een lichte paniek maakte zich van mij meester terwijl ik met toenemende snelheid de traphal verticaal doorsuisde. Niet honderd procent verticaal, vat u wel? Ik bedoel gewoon dat ik de trap naar boven nam en dat steeds sneller deed. Echt verticaal gaat niet, want dan stoot je met je hoofd tegen de trap boven je. En de hele bibliotheek is van beton gemaakt, dus zo ook de trappen.
Ik opende de deur van de vijfde verdieping en Marion had niet gelogen. De lichte paniek was inmiddels geëvolueerd tot radeloosheid en middelmatige wanhoop. Daar, op mijn plaats, zat een wildvreemd sujet, lustig doch op fluistertoon converserend met Mark. Onderkruiper. Ik heb me dan maar zo goed en zo kwaad als mogelijk geïnstalleerd op een andere plaats, maar echt veel concentratie kwam er bij het leren niet echt aan te pas.
Rond twaalf uur gingen we met z'n allen eten. Mijn fruitsap was inmiddels op en die van de receptie stond nog altijd te blinken in de hal. Na onze doortocht stond er één fles minder te blinken in de hal. Na ons middagmaal keerden we terug. Na onze doortocht stond er nog een fles minder te blinken in de hal. Straks gaan we een vieruurtje eten. Zo rond vier uur. Ik houd jullie op de hoogte over eventuele verdere mysterieuze verdwijningen van flessen fruitsap uit de hal want werkelijk, daar moet toch eens nader onderzoek naar verricht worden.
Getekend,
Markus
zondag 14 juni 2009
Traphalflirten
Ik zat zonet rustig op kot te doen alsof ik aan het blokken was (eigenlijk was ik naar Harry Potter and the Goblet of Fire aan het kijken) toen het stemgeluid van Marjolein mij ineens tegemoet kwam. Enkele kotgenoten waren collectieve arbeidsonderbreking aan het nemen op het derde verdiep. Ik zit op het tweede verdiep. Marjolein heeft een nogal... dragende stem, zullen we maar zeggen. Zelf was ik ook wel aan pauze toe; ik bedoel: Harry stond op het punt om het labyrint te betreden, en dan weet je dat de grand finale niet lang meer op zich zal laten wachten. Enige mentale voorbereidingstijd was dus wel op zijn plaats. Dan maar de kotgenoten gaan vervoegen. Het leek wel alsof Marjolein wist dat ik zou komen, afgaand op hoe ze gekleed liep. Niet zozeer strak als wel met nogal wat inkijk, nudge nudge. Uiteindelijk gingen de kotgenoten weer aan het werk, maar Marjolein bleef nog wat dralen om toch vooral niet te snel afscheid te moeten nemen van ondergetekende. Na een tijdje deed ze alsof ze ging doorgaan, maar een halve verdieping lager bleef ze dan toch staan om nog wat verder te keuvelen. Ik stond bovenaan de trap, zij onderaan. Met inkijk. Van subtiliteit heeft ze niet echt kaas gegeten, zo te zien. Wat wel goed uitkomt, want ik lust geen kaas. Dus ja.
Getekend,
Markus
Getekend,
Markus
Waar het hart van vol is, daar loopt de mond van over
Geen woord van geloven, hoor. Tot nader order stroomt het bloed nog steeds niet tussen mijn lippen door naar buiten. Damn you spreekwoord! Maar daarvoor kwam ik niet. Ik ben hier om iets te vertellen en omdat ik niet zo veel te vertellen heb, zal ik er maar doekjes om winden dat het geen naam heeft. Moeshi vindt dat onpraktisch maar - en nu begeef ik mij een beetje binnen zijn eigen idioom - Moeshi's cojones moeten nog zakken. Winden zal ik ze!
Wat ik dus kwam vertellen: ik ben ein follen Idiot.* Whow, even volledig ter zijde: Melody Gardot lijkt als twee druppels water op Sasha Grey (ik post geen link naar een foto van Sasha Grey om niemand af te schrikken, maar vóór wie haar niet kent en nieuwsgierig is naar prentjes gaat zoeken: NSFW)! Het is trouwens confronterend dat een leading lady (binnen het genre uiteraard) als Sasha jonger is dan ik ben, maar daar ga ik niet over uitweiden. Ik ging erover uitweiden dat ik een loempe koei ben. U vraagt zich vast af hoe ik tot die conclusie ben gekomen. Volgt u even mee.
Normaliter steek ik mijn GSM in mijn broekzak. De broekzak is trouwens de enige aanvaardbare plaats om een GSM in te steken, dames, en niet de handtas, op zich al het domste accessoire sinds de... nee sorry, ik kan geen equivalent vinden. Het domste accessoire ooit. Als je je GSM in je handtas stopt, kan je niet anders dan het geluid aan te zetten, en dan nog vrij luid ook. Ik hoor mijn toestel niet eens als het in mijn broekzak steekt, maar achteraf gezien snij ik met die opmerking een beetje in eigen vlees, dus doe even alsof u ze niet gelezen hebt, willen we dat afspreken? Soit, GSM in handtas betekent geluid als je opgebeld wordt, en aangezien er tegenwoordig geen beltonen meer zijn die geen huidirritatie opwekken wekt dat dus huidirritatie op. Steek je je telefoon echter in je broekzak, kan je hem rustig in de vibromodus zetten. Niet alleen wek je zo geen huidirritatie op, het is ook nog eens leuk om opgebeld te worden vanwege de trillingen zo vlak bij je-
Laat maar. Nu vind ik mijn eigen beltoon en SMS-signaal echter best wel cool (het gaat hier respectievelijk over het alarm in het Command Center en het geluid van de communicators van de Rangers), dus als ik alleen ben, in mijn kot, dan zet ik het geluid op. Maar dan staat de trilfunctie nog steeds aan, en ik ben te lui om die uit te zetten. Het probleem is dat mijn GSM een fractie van een seconde eerder trilt dan dat hij geluid maakt. Zodoende is dat geluid eigenlijk alleen nog maar dom en overbodig. Mijn oplossing is geniaal in haar eenvoud: ik haal mijn gsm uit mijn broekzak en leg hem naast mij op mijn bed. Niet op mijn bureau, want dan trilt die helemaal mee, wat het effect van het geluidssignaal eveneens teniet doet. Op mijn bed dus, dan hoor je die trillingen niet.
Nu kan het gebeuren dat ik mijn GSM wél uit mijn zak haal, maar vergeet het geluid in te schakelen. Het gevolg laat zich raden. En daarom ben ik dus ein follen Idiot, want het heeft ervoor gezorgd dat ik een bericht van mijn liefje gemist heb (niet aandringen, ik zeg toch niks). Gisteravond rond elf uur stuurde ze het volgende bericht: "Liefje? Waarom ben je niet in de libertad met mij? Xxx je liefje" De Libertad is, voor de onwetenden onder u, het café waar elke Letterenstudent heen trekt als de Fakbar gesloten is. De voorbije weken heb ik daar al meer gezeten dan gedurende mijn hele studiecarrière tevoren. Dat komt doordat ik normaal gezien vrijwel nooit spontaan op café ga, wat voornamelijk te maken heeft met mijn AM (acuut minderwaardigheidscomplex). Nu zijn blok en examens sowieso eenzame periodes, dus als je dan vijf weken aan een stuk bijna elke avond eenzaam zit te wezen op je kot, krijg je na dag twee al zin om in de Dijle te springen. En als je dáár al in wilt springen, dan kan je er maar beter een eind aan maken. Na vorige semester heb ik die situatie klaar en duidelijk uitgelegd aan enkele lotgenoten, met als gevolg dat ik de tweede dag van deze blok al een telefoontje kreeg van Martin met de vraag of we naar de Libertad gingen. Sindsdien heb ik er gemiddeld drie keer per week gezeten, schat ik. Maar nog nooit met mijn liefje (voor het volledige effect moet u zich nu even inbeelden dat ik het welbekende oooh-teken maak en dat de aanwezigen het bijhorende verzuchtende geluid produceren). U begrijpt dus hoe belangrijk dat berichtje was. Maar goed, ik heb het dus gemist. Ik heb de hele avond naar die verdammte James Bond zitten kijken. Ik weet dat dat vrij zielig klinkt, maar te mijner verdediging kan ik wel aanbrengen dat het The Living Daylights was, een van de betere dus. En Timothy Dalton lijkt op prof. dr. Tollebeek, dat maakt het dubbel zo leuk.
Soit, ik zat dus niet in de Libertad, mijn liefje wel. Ik ben ontroostbaar, dus doe geen moeite. Op de koop toe heb ik morgen examen en zit ik in plaats van leerstof te herhalen te surfen.
Lied van de BIC
Surf, surf, surf
Een aapje met een slurf
Enter, enter, op het net
Apestaartje
Interpret!
Met vriendelijke groet,
Markus
N.B.: Markus staat in geen geval in voor de correctheid van welke Duitstalige zinssnede op deze weblog.
* In het echte leven volgt er op een dergelijke uitspraak meestal een opmerking als "Goed dat je het zelf zegt!" Ik eis hierbij dan ook dat dat de inhoud zal zijn van de eventuele eerste reactie op deze bijdrage.
Wat ik dus kwam vertellen: ik ben ein follen Idiot.* Whow, even volledig ter zijde: Melody Gardot lijkt als twee druppels water op Sasha Grey (ik post geen link naar een foto van Sasha Grey om niemand af te schrikken, maar vóór wie haar niet kent en nieuwsgierig is naar prentjes gaat zoeken: NSFW)! Het is trouwens confronterend dat een leading lady (binnen het genre uiteraard) als Sasha jonger is dan ik ben, maar daar ga ik niet over uitweiden. Ik ging erover uitweiden dat ik een loempe koei ben. U vraagt zich vast af hoe ik tot die conclusie ben gekomen. Volgt u even mee.
Normaliter steek ik mijn GSM in mijn broekzak. De broekzak is trouwens de enige aanvaardbare plaats om een GSM in te steken, dames, en niet de handtas, op zich al het domste accessoire sinds de... nee sorry, ik kan geen equivalent vinden. Het domste accessoire ooit. Als je je GSM in je handtas stopt, kan je niet anders dan het geluid aan te zetten, en dan nog vrij luid ook. Ik hoor mijn toestel niet eens als het in mijn broekzak steekt, maar achteraf gezien snij ik met die opmerking een beetje in eigen vlees, dus doe even alsof u ze niet gelezen hebt, willen we dat afspreken? Soit, GSM in handtas betekent geluid als je opgebeld wordt, en aangezien er tegenwoordig geen beltonen meer zijn die geen huidirritatie opwekken wekt dat dus huidirritatie op. Steek je je telefoon echter in je broekzak, kan je hem rustig in de vibromodus zetten. Niet alleen wek je zo geen huidirritatie op, het is ook nog eens leuk om opgebeld te worden vanwege de trillingen zo vlak bij je-
Laat maar. Nu vind ik mijn eigen beltoon en SMS-signaal echter best wel cool (het gaat hier respectievelijk over het alarm in het Command Center en het geluid van de communicators van de Rangers), dus als ik alleen ben, in mijn kot, dan zet ik het geluid op. Maar dan staat de trilfunctie nog steeds aan, en ik ben te lui om die uit te zetten. Het probleem is dat mijn GSM een fractie van een seconde eerder trilt dan dat hij geluid maakt. Zodoende is dat geluid eigenlijk alleen nog maar dom en overbodig. Mijn oplossing is geniaal in haar eenvoud: ik haal mijn gsm uit mijn broekzak en leg hem naast mij op mijn bed. Niet op mijn bureau, want dan trilt die helemaal mee, wat het effect van het geluidssignaal eveneens teniet doet. Op mijn bed dus, dan hoor je die trillingen niet.
Nu kan het gebeuren dat ik mijn GSM wél uit mijn zak haal, maar vergeet het geluid in te schakelen. Het gevolg laat zich raden. En daarom ben ik dus ein follen Idiot, want het heeft ervoor gezorgd dat ik een bericht van mijn liefje gemist heb (niet aandringen, ik zeg toch niks). Gisteravond rond elf uur stuurde ze het volgende bericht: "Liefje? Waarom ben je niet in de libertad met mij? Xxx je liefje" De Libertad is, voor de onwetenden onder u, het café waar elke Letterenstudent heen trekt als de Fakbar gesloten is. De voorbije weken heb ik daar al meer gezeten dan gedurende mijn hele studiecarrière tevoren. Dat komt doordat ik normaal gezien vrijwel nooit spontaan op café ga, wat voornamelijk te maken heeft met mijn AM (acuut minderwaardigheidscomplex). Nu zijn blok en examens sowieso eenzame periodes, dus als je dan vijf weken aan een stuk bijna elke avond eenzaam zit te wezen op je kot, krijg je na dag twee al zin om in de Dijle te springen. En als je dáár al in wilt springen, dan kan je er maar beter een eind aan maken. Na vorige semester heb ik die situatie klaar en duidelijk uitgelegd aan enkele lotgenoten, met als gevolg dat ik de tweede dag van deze blok al een telefoontje kreeg van Martin met de vraag of we naar de Libertad gingen. Sindsdien heb ik er gemiddeld drie keer per week gezeten, schat ik. Maar nog nooit met mijn liefje (voor het volledige effect moet u zich nu even inbeelden dat ik het welbekende oooh-teken maak en dat de aanwezigen het bijhorende verzuchtende geluid produceren). U begrijpt dus hoe belangrijk dat berichtje was. Maar goed, ik heb het dus gemist. Ik heb de hele avond naar die verdammte James Bond zitten kijken. Ik weet dat dat vrij zielig klinkt, maar te mijner verdediging kan ik wel aanbrengen dat het The Living Daylights was, een van de betere dus. En Timothy Dalton lijkt op prof. dr. Tollebeek, dat maakt het dubbel zo leuk.
Soit, ik zat dus niet in de Libertad, mijn liefje wel. Ik ben ontroostbaar, dus doe geen moeite. Op de koop toe heb ik morgen examen en zit ik in plaats van leerstof te herhalen te surfen.
Lied van de BIC
Surf, surf, surf
Een aapje met een slurf
Enter, enter, op het net
Apestaartje
Interpret!
Met vriendelijke groet,
Markus
N.B.: Markus staat in geen geval in voor de correctheid van welke Duitstalige zinssnede op deze weblog.
* In het echte leven volgt er op een dergelijke uitspraak meestal een opmerking als "Goed dat je het zelf zegt!" Ik eis hierbij dan ook dat dat de inhoud zal zijn van de eventuele eerste reactie op deze bijdrage.
Abonneren op:
Posts (Atom)